Categorie: contrasten

Het leven bestaat uit contrasten ‘tegenstellingen, tegenstrijdigheden’. We denken zelfs in tegenstellingen. Het is de kunst om ze los te laten. Je open te stellen voor wat de tegenstellingen verbindt. Wanneer je hierin slaagt ontdek je waar je altijd al naar op zoek was. Lees eerst de column contrasten.

Zie ook de categorieën verbondenheid, mooi en lelijk, goed en kwaad, hard en hart, orde en wanorde, iets en niets.

de film van mijn leven

Op de kunstacademie studeerde ik af met grafiek, muurschilderen en film. De docent grafiek had daar moeite mee omdat ik volgens hem niet een speciale richting had gekozen en een eigen stijl had ontwikkeld. Ik was het daar niet mee eens. Ik was toen al geboeid door de contrasten die ik in en om me heen zie. De film waarmee ik afstudeerde illustreerde dit misschien wel het best. In deze film danste een vrouw gracieus tussen vier in een cirkel geplaatste zwart-wit panelen die diagonaal van plaats verschoven. Terugkijkend op mijn leven symboliseerde deze film mijn leven na de kunstacademie. Ik ben schrijver, producent, regisseur en acteur in de film van mijn leven. Deze film speelt zich af in het dagelijks leven waar ik op zoek ben naar wat de contrasten verbindt. In de wereld van tegenstellingen en tegenstrijdigheden heb ik de scheppingskracht ontdekt. De kracht die bestaat bij de gratie van het manifesteren en loslaten van wie je bent en van wat je kunt.

Zie ook:
stijl
dichterlijke vrijheid
levenskunstenaar
fantasie

het omnidirectionele brein

We denken alsof alles lineair, in een rechte lijn van oorzaak en gevolg, met elkaar is verbonden. Dit terwijl onze hersenen meer kunnen dan alleen lineair denken. De cellen in onze hersenen zijn met hun uitlopers in alle richtingen met elkaar verbonden. Ze zijn niet alleen met elkaar maar ook met ons lichaam en via onze zintuigen met de buitenwereld verbonden. In dit gigantische omnidirectionele netwerk ontstaan naast lineaire verbanden ook dwarsverbanden die zelfs tegenstrijdigheden met elkaar verbinden. Je ontdekt dit door je gedachten, gevoelens en gedrag vragenderwijs te ontleden en niet-reactief te beschouwen. Wanneer je dit doet ontdek je dat wat je jezelf noemt deel is van een bewustzijn waarin alles en iedereen betekenisvol en begripvol met elkaar is verbonden.

Deze column is de derde in een serie van vijf:
1. spiritualiteit en de hersenen
2. de god spot
3. het omnidirectionele brein
4. omnidirectioneel
5. transdimensionale werkelijkheid

Zie ook:
parallel denken
inclusief denken
minimalistisch denken
gyroscopie
visionairs
halve oplossingen
mutatie
de kunst van het denken

van hetzelfde laken een pak

Het leven is als een rol lakenstof. Het heeft niet overal dezelfde kleur en is niet overal even strak geweven, er zitten knopen en weeffoutjes in. Als mens krijg je bij je geboorte een lap van deze rol. De een maakt er een gevechtspak van, een ander een vredeskleed en weer een ander een troostdekentje. Wat je er ook van maakt, het leven rekt en strekt zich uit onder het laken.

Zie ook:
de wever
rafels
afgerond geheel
evolutie van het bewustzijn

tegenstrijdig

Je hebt een liefdevol bestaan maar je beseft pas wat liefde is wanneer je begrip en mededogen kunt opbrengen voor het liefdeloze. Zo is het ook met het streven naar volmaaktheid. Je streeft naar volmaaktheid maar beseft pas wat volmaaktheid is op het moment dat je accepteert dat er geen volmaaktheid is zonder onvolmaaktheid.

Zie ook: contrasten

over leven

Leven is een zelfstandig naamwoord en een werkwoord. Het leven is statisch en leven is dynamisch. Door je alleen te richten op het statische karakter van het leven verzandt je leven in egoïsme. Door je alleen te richten op het dynamische karakter gaat het leven aan je voorbij. Door het leven te leven ontdek je dat je de schepping en de scheppingskracht bent, het leven en de overlevingsdrang.

Zie ook:
egoïsme
statisch en dynamisch
recycling
de hartslag van de schepping
Geloof je in god?
de schepping
scheppingskracht
één met de schepping

ongepast

Ik schaam me dat ik over het mooie wil schrijven dat ik zojuist heb meegemaakt. De zon die schijnt en het koekje bij de koffie. Dit lijkt zo ongepast nu anderen middenin een oorlog zitten. Maar is het wel ongepast? Mag door de oorlog het mooie ineens niet meer naast het lelijke bestaan? En hoe zit het dan met de slachtoffers in Oekraïne? Hebben zij geen mooie momenten meer? Wat te denken van de momenten dat ze iemand meelevend zien glimlachen wanneer ze er zelf even helemaal doorheen zitten? Schamen zij zich daarvoor? Waarom zou ik me dan schamen voor het moment dat ik mijn woede en verontwaardiging over het onrecht dat hen wordt aangedaan laat oplossen in de zon en een koekje bij de koffie? Is het juist nu niet belangrijk om licht in de duisternis te laten schijnen? Om mooi en lelijk als twee kanten van de medaille te blijven zien?

Zie ook:
verklaring
insluiten
Ik ben woest!

ontstressen

Muziek kan je helpen te ontstressen. Dit gebeurt met name wanneer je vertrouwd  bent met een bepaald muzieknummer. Sommige mensen ontstressen bij muziek waar ze binnen hun geloofsgemeenschap mee vertrouwd zijn. Anderen ervaren het bij muziek waar je dat bij verwacht zoals melodieuze nummers. Zelf word ik rustig bij muziek waar je het misschien niet bij verwacht, zoals het ontroerend droeve Stabat Mater van Pergolesi en het symfonische metal rocknummer Ghost Love Score van Nightwish. Dat ik bij deze nummers kan ontstressen komt omdat het ene nummer bij het verdriet in mijn leven past en het andere bij mijn belangstelling voor contrasten.

Zie ook:
contrasten
episch
muzikale wanhoop en verdriet