Categorie: vastzitten

Het proces van ‘zoeken vinden loslaten’ begint met de constatering dat je mentaal  vastzit. Je kunt op verschillende manieren vastzitten. Dit is een grote categorie. Ga eventueel gelijk naar een van de vier subcategorieën draaikolk, herhalen, programmering, verslaving. De categorie ‘vastzitten’ is in de hoofdcategorie ‘ de yoga van het vragen’ geplaatst omdat vragen stellen en doorvragen een belangrijke techniek is om jezelf te bevrijden.

Zie ook de categorieën persoonlijke ontwikkeling, dogma’s en stress en burn-out.

teleurgesteld in de mens

Ik voel me teleurgesteld in de mens. Alle hoopvolle verwachtingen die ik in mijn jeugd had over vrede en verantwoord leven zijn niet uitgekomen. Ondanks onze techniek en cultuur zijn we roofdieren die worden geleid door machtshonger, hebzucht en moordzucht. We zijn zelfs erger dan roofdieren. We jagen op elkaar. We zijn een van de meest bedreigde en bedreigende diersoorten op aarde. Niet alleen omdat we elkaar met gesofisticeerde wapens vermoorden maar ook omdat we elkaar fysiek en geestelijk verstikken met onze overconsumptie en digitale technieken. Terwijl ik hierover nadenk begin ik te glimlachen. We zijn zo betrekkelijk. Er zijn in de loop van de tijd al zoveel levensvormen verschenen en verdwenen. Waarom zou het met ons anders gaan?

Zie ook:
het einde der tijden
the downfall of the fittest
Ten onder aan ons succes?
klimaatverandering

het is allemaal zo gewoon

Het leven is allemaal zo gewoon, zo nietszeggend. Natuurlijk zijn er mensen die er betekenis aan proberen te geven maar ook zij zitten vast in een vicieuze cirkel van leven en dood. In een leven dat bestaat uit verbeelding, genot, geld en macht. Ik begrijp degenen wel die eruit willen stappen. Hoe lang houd ik het zelf nog vol? Hoe vind ik in deze van doodse stilte vergeven wanhoop de weg terug naar de ziel? Ik laat de stilte op me inwerken, geef me eraan over. De wanhoop verdwijnt. Langzaam komt de stroom van leven en dood weer op gang. Ik kijk om me heen en besef: Er is geen weg naar de ziel. Het leven met al haar hoogte- en dieptepunten is de ziel.

Zie ook:
Job
banaal
een vlakke lijn
recycling

selffulfilling prophecy

Zijn mijn gedachten het resultaat van een logaritme dat gelijkluidende antwoorden formuleert op de vragen die ik mezelf stel? Lijd ik misschien aan selffulfilling prophecy? Zit ik gevangen in de cyclus van een profeet wiens voorspelling gebeurtenissen in gang zet die zijn voorspelling bevestigen? Terwijl ik mijn aandacht op deze vraag richt komt er een beeld in me op. Het is alsof ik een hardloper ben die over de aardbol rent en plotseling beseft dat hij alsmaar rondjes loopt. Dat hij gevangen zit in een vicieuze cirkel waar het doel dat voor hem ligt achter hem blijkt te liggen. Dit beeld brengt me tot stilstand. Ik kijk naar de grond waarop ik sta en zie de bestemming achter rennen en stilstaan, vragen en antwoorden. Ik glimlach en vervolg rustig lopend mijn weg.

Zie ook:
bestemming
reis zonder doel
vicieuze gedachtecirkel
virtuele wezens in een virtuele wereld
statisch en dynamisch
recycling
cirkel

gewoon

Ik vind de levens die we leiden zo gewoon. Het zijn net computerprogramma’s die op basis van logaritmes een besloten werkelijkheid creëren. Het maakt niet uit of het gedrag in deze in zichzelf gekeerde wereld maatschappelijk geaccepteerd is of niet. Zo gewoon als het leven is van de brave burger, zo gewoon is het leven van de crimineel. Terwijl ik dit opschrijf bedenk ik dat het beeld dat ik schets aansluit bij de in het woord ‘gewoon’ opgesloten filosofie die door onze voorouders aan ons is doorgegeven. ‘Gewoon’ is verwant aan de woorden ‘wennen’ en ‘wonen’. We leiden allemaal een leven waaraan we gewend zijn. Een leven binnen de vertrouwde woning van onze geest.

Ik ben woest!

Ik ben zo godvergeten kwaad, woest ben ik. Hebben we dan helemaal niets geleerd van het verleden? Zagen we dan niet dat Poetin hetzelfde doet als Hitler? Gedreven door machtshonger en grootheidswaan begon hij een veroveringsoorlog in Tsjetsjenië, Georgië, Belarus en nu in Oekraïne. Oorlogen die hij naar het Russische volk toe onderbouwt met leugens en die hij laat uitvoeren met niets en niemand ontziend geweld. Waarom hebben we niet gereageerd toen hij tekeer ging in Syrië? Waren we zo blij met zijn steun in de oorlog tegen terroristen dat we over hem maar zwegen? Maar waarom ben ik zo verschrikkelijk kwaad? Is het alleen vanwege hem of is er nog een andere reden? Ben ik kwaad vanwege onze jarenlange desinteresse in wat er in de Russische politiek plaats vond of ben ik teleurgesteld dat de mens sinds de tweede wereldoorlog nog altijd geen antwoord heeft op het ontstaan van dictatoriale regiems zoals dat van Poetin? Noch in Zuid- en Midden-Amerika, noch in Afrika, China, Noord-Korea, Myanmar, Midden-Oosten, Turkije en zelfs niet in het Amerika van Trump. Waarom heb ik zelf niet veel krachtiger gereageerd? Was ik zo met mezelf bezig dat ik onvoldoende oog had voor het leed van anderen? Of zag ik het wel maar had ik er ook geen oplossing voor? Is dat de diepere oorzaak van mijn woede? Mijn ego en onvermogen? Drukken deze tekortkomingen misschien extra zwaar op me doordat ik door mijn leeftijd nog maar een beperkt aantal jaren heb om een betere wereld achter te laten? Maar is het verlangen naar een betere wereld wel reëel? Moet ik dit verlangen niet loslaten en accepteren dat de mens onvolmaakt is en dat de enige weg naar volmaaktheid het hier en nu is dat boven verlangen, wroeging en wanhoop staat?

Zie ook:
Russisch gif
ongepast
dictator Trump
teleurstelling
groot groter grootst
megalomane beschaving
een wet van Meden en Perzen

tussen hoop en verwachting

De betekenis van verwachten is ‘rekenen op de komst of gebeurtenis van iets’. Hopen is ‘verlangen dat er iets goeds zal gebeuren’. Wanneer je zegt ‘Ik verwacht dat er na de dood iets zal zijn.’ dan ben je daar zekerder van dan wanneer je zegt ‘Ik hoop dat er iets zal zijn’. Maar zelfs in het voorbeeld van een verwachting blijkt uit het vage begrip ‘iets’ dat je er niet helemaal zeker van bent. Dit is ook het geval wanneer je het woord ‘iets’ vermijdt en een duidelijker antwoord probeert te geven. Op de vraag wat je verwacht na de dood zou het antwoord kunnen zijn ‘Ik denk dat een mens, afhankelijk van hoe hij heeft geleefd, in de hemel of in de hel komt.’ Wanneer hierop wordt doorgevraagd met ‘Waar denk je zelf in terecht te komen, in de hemel of in de hel?’ dan is het onzekere antwoord ‘Ik hoop in de hemel.’

Zie ook:
hoop
verwachten
verlangen
hoop of overgave
tussen hoop en wanhoop
geloof

je perspectief loslaten

We hebben allemaal een perspectief. Specifieke gedachtelijnen en gevoelslijnen waarlangs ons beeld van iets of iemand groeit. De meeste mensen zijn zich niet bewust van dit perspectief. Ze zijn er zo aan gehecht dat ze zich aangevallen voelen wanneer wordt gezegd dat er andere manieren zijn om naar iemand te kijken. Beseffen niet wat ze zouden winnen wanneer ze hun perspectief zouden loslaten. Door je perspectief los te laten verbreed je niet alleen je sociale horizon maar je bevrijdt jezelf ook van het gevoel dat niemand je echt kent. Op het moment dat je je perspectief loslaat wordt het zelfs onbelangrijk of mensen je echt kennen omdat je op dat moment het belang dat je aan jezelf hecht loslaat.

Zie ook:
vicieuze gedachtecirkel
een andere kijk
perspectief
absurd
zelfbewustzijn
betekenis betrekkelijk