de heer M.

Wij zijn er in de afgelopen 35 jaar aan gewend geraakt om dogma’s en taboes te doorbreken. Starre gedachten en gevoelens die onze vrijheid belemmeren, ruimen we uit de weg. De overwinning van dit vrijheidsstreven leek een voldongen feit. De overgebleven vastgeroeste patronen vormden nog slechts een creatieve bron voor columnisten, cartoonisten en cabaretiers. Langzaam wordt duidelijk dat de strijd nog niet is gestreden. Zandstormen vanuit de woestijn remmen de motor van de kritiek. Naarstig zoeken we een uitweg langs paden van reeds lang vergeten gedragscodes. Zolang we op onze tocht worden voortgedreven door zelfkritiek is er geen vuiltje aan de lucht. Wanneer we ons echter laten leiden door angst dan wordt zelfkritiek: zelfcensuur. Een nieuw taboe is dan geboren waardoor we nog slechts in bedekte termen zullen spreken over de man met de baard: de Heer M. Sommige dogmatici van eigen bodem zouden niets liever willen.