Categorie: schrijven

Het is goed om wanneer je mijn columns leest ze te plaatsen in de context van mijn persoon. In deze categorie verantwoord ik mezelf als schrijver.

Zie ook de categorie Wie ben ik?

einde verhaal

Misschien zullen mijn laatste woorden zijn: ‘einde verhaal’. Wanneer ik ‘einde verhaal’ zeg dan bedoel ik: Ik sluit het verhaal van mijn leven af. Ik kom er niet op terug. Misschien zal mijn verhaal na mijn dood anderen inspireren die het zullen integreren in hun verhaal. Ik sluit het af en ga naar het verhaal in mijn verhaal.

Zie ook:
mijn laatste woorden
dit is het
laatste wens
de beste column ooit

betekenis concept

Soms is het alsof een bepaald onderwerp op mijn pad blijft komen totdat ik er iets mee heb gedaan. Het is niet zo dat ik van tevoren al weet dat ik er iets mee wil doen. Neem mijn tuin. Soms ben ik bezig in de tuin en verander plotseling iets waarvan ik achteraf besef dat het me al vaker was opgevallen maar dat ik nooit het idee had om het te veranderen. Het overkomt me ook dat ik soms al langere tijd bepaalde gedachten heb waarvan ik plotseling besef dat er een lijn, een idee, concept in zit. Op dat moment begin ik te schrijven en leg het concept bloot in een column. Tijdens of na het schrijven besef ik soms dat er meerdere concepten in een column zitten. Ik vermeld ze als categorie onder de betreffende column. Ook deze categorieën zijn niet van tevoren bedacht. Ze ontstaan in de loop van de tijd. Toen ik hier pas geleden over nadacht zag ik plotseling hoe alle categorieën tezamen één concept, één plan vormen. Ik heb dit concept niet gecreëerd, het was er al. Ik heb het slechts de ruimte gegeven om zich in afzonderlijke delen via mij te manifesteren. Ik begrijp nu waarom het begrip concept naast de betekenis ‘algemeen idee en/of beeld’ ook de betekenis heeft van ‘plan, ontwerp, ruwe schets’.

Zie ook:
herfstdraden in mijn hoofd
mijn concept van zoeken
er is meer
conceptuele kunst
in den beginne
eudaimonia
Hoe toevallig is toeval?
archetypen
in de tijd gestold

wie schrijft die blijft

Ik kan de oorsprong  van de uitdrukking ‘wie schrijft die blijft’ niet met zekerheid vaststellen. De betekenis die ik op internet vind van een boekhouder die zijn boekhouding bijhoudt lijkt me wat vergezocht. Ik richt me daarom op de context waarin ik denk dat de uitdrukking het meest is gebruikt. ‘Laat wat van je horen, schrijf een kaartje zodat we weten dat je nog leeft.’ Ik schrijf niet om te laten weten dat ik nog leef. Ik schrijf over wat het leven voor mij betekent. De betekenis van betekenen is ‘van een teken voorzien’. Ik stop waarschijnlijk pas met schrijven wanneer ik dood ben. Het moment waarop ik het leven niet meer van tekens hoef te voorzien omdat ik dan al voldoende tekens van leven heb gegeven.

Zie ook:
een zinvol leven
de ultieme test

herinneren

De betekenis van herinneren is ‘in het geheugen terugroepen, opdiepen uit het geheugen’. Etymologisch stamt herinneren van het Duitse ‘erinneren’. Het grondwoord ‘inner’ in ‘erinneren’ komt bij ons nog voor in het woord ‘innerlijk’. Dit woord werd oorspronkelijk in de mystieke literatuur gebruikt om het wezenlijke, het diepste in het gemoed van een mens aan te geven. In de column ‘jeugdherinnering’ heb ik onbewust een verband gelegd met deze betekenis. In deze column beschrijf ik hoe een hier en nu ervaring tijdens het fietsen een andere hier en nu ervaring opdiepte uit het geheugen van mijn ziel.

Zie ook:
jeugdherinnering
moed

ik zou een boek kunnen schrijven

Hoe vaak heb ik niet horen zeggen ‘Ik zou een boek kunnen schrijven over wat ik allemaal heb meegemaakt.’ Hoe mooi en bijzonder zo’n boek ook zou zijn, het zou slechts een van de vele op schrift gestelde levensverhalen zijn. In het boek van het leven vormen ze hooguit een regel, woord, letter of spatie, een lege ruimte waarin verhalen verschijnen en verdwijnen. Zodra je dit beseft word je de lezer van een niet in woorden te vatten boek.

Zie ook:
levende stilte
autobiografie

dichterlijke vrijheid

Mijn werk als schrijver is analytisch en beheerst. Ik sta mezelf weinig dichterlijke vrijheden toe. De onderwerpen waarover ik schrijf dienen nauw aan te sluiten bij wat ik denk en wat ik voel. Ik wil me niet verliezen in fictie en esthetische stijlmiddelen. Dit neemt niet weg dat wat ik schrijf soms toch iets van een gedicht heeft. Laat ik proberen dit met een metafoor te verduidelijken: Mijn columns zijn de stenen van een gebouw. Ondanks dat de stenen een strak gecontroleerde vorm hebben heeft het gebouw dat niet. Het gebouw is een uitdrukking van dichterlijke vrijheid. Nu eens is het een nauwgezette weergave van de werkelijkheid dan weer fictief, nu eens esthetisch dan weer ruw en ongepolijst. Wanneer je goed kijkt zie je soms de dichterlijke vrijheid van het gebouw in een enkele steen weerspiegeld.

Zie ook:
de film van mijn leven
in de tijd gestold
mission statement
stijl
fantasie
meer lezen ..

taalkunst

Iets is beeldende kunst wanneer de kunstenaar niet slechts een kopie van de werkelijkheid maakt maar iets uitlicht, verandert, afhaalt, vervangt of toevoegt waardoor de toeschouwer zich sterker bewust wordt van de werkelijkheid. Ik vraag me af of wat ik schrijf kunst is. Ik beschrijf de werkelijkheid zoals ik haar ervaar, kies woorden en zinnen die de ervaring zo nauwkeurig mogelijk beschrijven en laat alle andere woorden en zinnen los. Wat ik schrijf is een brug die soms diep in mijn bewustzijn en in het bewustzijn van anderen reikt. Wat denk je? Is dit kunst?

Zie ook: columnist