Categorie: werk

Hoofdcategorie ‘werk’. Columns over alfa mannen en vrouwen, helden en heiligen, ondernemen, management, carrière, bureaucraten, deskundigen.

Zie ook de categorieën klussen en tuinieren en communicatietrainer.

jongensdroom

Veel jongens willen later een stoer beroep uitoefenen. Beroepen waarmee ze anderen kunnen helpen en beschermen. Deze stoerheid is een geliefd thema in de filmindustrie waar de held zijn dapperheid en vaardigheid inzet voor de bescherming van vrouw en kinderen. Vanaf de pubertijd verandert deze droom in een droom over succes. De jongen wil zijn kracht inzetten om geld en aanzien te verwerven. Met het verdiende geld wil hij een gezin onderhouden en beschermen. Helaas wordt bij veel jongens hun droom al in een vroegtijdig stadium verbrijzeld. Zij kunnen hun ouders niet beschermen tegen een scheiding, krijgen geen respect van hen, vinden geen partner of baan. Op dat soort momenten bundelen sommigen hun krachten en vormen een jeugdbende. Hier vinden ze het respect en de geborgenheid die ze anders in hun werk of gezin zouden hebben ervaren.

Zie ook:
buitengesloten
testosteronbel
agressie
Gevaar!

Dit was de vierde van vijfentwintig geselecteerde columns in de categorie geweld.

machtsstreven

Het streven naar macht zit diep in onze genen verankerd. Het is de drang van de leider om zijn overlevings- en voortplantingskansen te vergroten door anderen ondergeschikt aan hem te maken. In crisissituaties, zoals oorlog en armoede, wordt dit meestal wel geaccepteerd. In tijden van vrede en welvaart wordt het afgekeurd. Karakter en persoonlijk gezag vervangen dan de macht. Dit betekent niet dat het machtsstreven op dat moment is verdwenen. Er zijn ook in die omstandigheden mensen die menen dat zij op grond van hun hiërarchische positie of rijkdom recht hebben op macht. Aangezien dit niet wordt getolereerd proberen ze via politieke spelletjes en slinks gedrag de macht toch naar zich toe te trekken.

straf en schuld

Jonge gorilla`s hebben een witte vlek op hun rug. Zolang ze deze vlek hebben mogen ze bij wijze van spreken schijten op het hoofd van het alfa mannetje. Zodra deze vlek na een aantal jaar verdwijnt, meestal binnen een paar weken, dan moeten ze zich aanpassen aan de normen binnen de groep. Doen ze dit niet dan worden ze gestraft.

Ook voor mensen is er een moment waarop de periode van kinderlijke onbevangenheid eindigt. Voor de meesten is het, net als bij de gorilla die zijn eigen rug niet kan zien, onduidelijk wanneer dit moment is aangebroken en waarom ze ineens worden gestraft. Deze onduidelijkheid kan tot sterke schuldgevoelens leiden.

Bij de een gebeurt dit wanneer het als kind wordt betrapt op seksueel gedrag. Bij een ander wanneer het merkt dat zijn ouders gespannen zijn en denkt daar de oorzaak van te zijn. Het zijn dit soort momenten van straf en schuld waarop mensen hun zelfvertrouwen verliezen.

Om dit zelfvertrouwen te herwinnen is het belangrijk dat je je moment van straf en schuld, onder ogen ziet. Dat je beseft dat het slechts een moment was in een eindeloos proces van grenzen verkennen en grenzen verleggen. Een moment dat je pas achter je laat wanneer je mededogen hebt met je gekwelde ik en met degene die je heeft gestraft.

Zie ook: kernwaarden in de opvoeding

Dit was de derde van een selectie van tien columns over schuld en boete.

wysiwyg

Het acroniem WYSIWYG verwijst naar de vorm van programmeren waarbij je direct op het scherm ziet wat de gebruiker zal zien. Het zijn de beginletters van: What You See Is What You Get.

Sommige mensen passen dit principe op een bijzondere manier toe. Zij denken: Wat je niet ziet is er niet. Ze plaatsen bijvoorbeeld een gipswand voor een verrotte muur.

Enkele jaren later blijkt hun werk een hoop ellende op te leveren, zoals: verrotte balken. Of in de computerwereld: programmering waar niemand wijs uit kan worden.

Het meest irritant zijn degenen die dit prutswerk proberen te verstoppen achter een air van ‘deskundigheid’ omdat ze denken: What you see is what you get.

monetaire unie

Iedere ondernemer weet dat je winsten zo veel mogelijk in je bedrijf moet investeren en dat je met de rest spaarzaam moet omgaan om magere jaren te kunnen overbruggen. Je moet dus financieel kunnen afzien. Hij weet bovendien dat geld alleen niet gelukkig maakt. Je moet plezier kunnen hebben in het verleggen van grenzen: kennis, vaardigheden en prestaties.

Toen destijds werd besloten om landen als Griekenland toe te laten tot de Europese Monetaire Unie werd onvoldoende gekeken of deze landen wel een dergelijke ondernemersmentaliteit hadden. Waren ze bereid om de lage rentes en subsidies die ze ontvingen te investeren in de groei van hun economie en wilden de mensen in deze landen wel grensverleggend bezig zijn?

Het is onvoorstelbaar dat onze politieke leiders zo lichtvaardig met deze vragen zijn omgegaan. Zij hebben gehandeld als een ondernemer die denkt: Ik wil groeien dus laat ik maar zo veel mogelijk mensen aannemen, kwaliteit is niet belangrijk. Iedere goede ondernemer weet dat dit absurd is. Onze Europese politici blijken daar echter anders over te denken. Zij wilden koste wat kost zoveel mogelijk landen bij de unie betrekken.

Dit wordt allemaal begrijpelijk wanneer je bedenkt dat ze zelf misschien dan wel plezier hebben in het verleggen van grenzen maar financieel nooit hebben hoeven afzien. In plaats daarvan gebruiken ze net als de Griekse politici de bijdragen van de lidstaten om hun inkomen veilig te stellen en om politieke steun te kopen voor plannen die hen nog meer invloed en macht geven.

hebzucht

De ex-directeur vastgoedontwikkeling bij het Bouwfonds, verklaarde in het NRC dat hij als projectontwikkelaar mensen had omgekocht. Het mocht van mijn werkgever, die wist ervan. In een interview met Leon de Winter in Elsevier zei hij: Ik had altijd de droom dat ik rijk wilde worden. Dat betekent voor mij: doen en laten wat ik wil. Blind voor zijn omgeving kocht hij mensen om voor macht en persoonlijke rijkdom. Nu hij juridisch wordt vervolgd is zijn verweer: Anderen deden het ook. En klaagt: Wat mij is overkomen is `way over the edge`.

Zie ook:
consumptiemaatschappij
gemakzucht en winstbejag

veranderen doet pijn

Veranderen doet pijn. Instinctmatig gaan we deze pijn uit de weg. Meestal doen we dit niet openlijk maar zoeken we een reden om niet te hoeven veranderen. Bijvoorbeeld goedkeuring van anderen. Deze goedkeuring wordt echter niet altijd open en direct gegeven. In dat geval nemen we genoegen met een indirecte goedkeuring. We omringen ons met mensen die de indruk wekken dat we niet hoeven te veranderen omdat zij het ook niet doen. In mijn werk ontmoet ik regelmatig mensen die goedkeuring van mij proberen te krijgen. Wanneer ik dit merk onderzoek ik eerst de gedachten en gevoelens die ze bij me opwekken. Ik houd hen pas een spiegel voor wanneer ik heb vastgesteld dat ik niet reageer vanuit verkrampte gevoelens maar vanuit het besef van wat ze zijn: goed noch slecht, een tijdelijke vorm van het veranderingsproces dat leven heet.

Zie ook:
eindeloze beweging
helemaal jezelf zijn
pragmatisch collectivisme

zoeken vinden loslaten

'Waar het denken eindigt, begint het zien.'