Categoriearchief: gevoelens

Wat zijn er toch veel variaties in het gevoel. Misschien wel evenveel als in het denken. Hier een kleine selectie. Lees ook de andere subcategorieën met specifieke gevoelens.

anonieme vuilspuiters

Het internet lijkt er soms van vergeven, anonieme vuilspuiters die hun standpunten niet onderwerpen aan zelfreflectie en zelfkritiek maar die de anonimiteit van internet misbruiken om hun zieke geest in stand te houden. Het is een illusie om te denken dat ze zullen verdwijnen. Ze zullen blijven proberen om een bestaan op te bouwen in de schaduw van hen die hun visie openlijk uitdragen en die een positieve bijdrage proberen te leveren aan de maatschappij. Mijn boodschap aan deze in duisternis gehulde geesten is: Je kunt het niet eens zijn met de visie van anderen maar wees dan zo dapper om je mening openlijk naar voren te brengen. Sluit jezelf niet op in de anonimiteit van internet waar je geest verschrompelt in machteloze en verspilde haat en woede.

Zie ook:
boven- en onderwereld
maatschappelijk karma

 

genoegdoening

Ik begrijp best dat je genoegdoening eist voor de schade die je door iemand hebt geleden. Wat ik niet begrijp is de woede en het venijn waarmee dit soms gebeurt. Nu zou je kunnen zeggen dat woede een natuurlijke reactie is maar er is een reden om hier niet aan toe te geven. Uit ervaring ken ik de pijn die je van binnen voelt wanneer een ander je schade berokkent. Ik heb echter ook geleerd dat je de verantwoordelijkheid voor deze pijn niet bij de ander neer kunt leggen. Door de pijn om te zetten in woede leg je de verantwoordelijkheid bij de ander. Dit lost de pijn niet op maar laat een vicieuze cirkel ontstaan waarin woede en pijn elkaar in stand houden en versterken. Beter is het om de ander te vergeven. Het gif uit je gevoel te halen. Wat dan overblijft is mededogen. Dit mededogen staat een eventuele financiële vergoeding en juridische maatregelen niet in de weg.

Zie ook:
niet bekennen maar erkennen
vergeven
Dat vind jij toch ook?
zielig

 

verslavingszorg

Veel van ons gedrag en gevoel zit opgesloten in loops. Deze laten diepe sporen na in de hersenen. Sporen waarin je als in de rillen van de weg gevangen zit. In verslavingen die je bestrijdt door je ertegen te verzetten of door jezelf te veroordelen. Hiermee versterk je de verslaving. Beter is het om je verslaving te erkennen. Erken dat je verslaafd bent en erken de gevoelens die in de verslaving zitten opgesloten. Hoe confronterend dit proces soms ook is, ga de gevoelens niet uit de weg ook al zijn ze maatschappelijk beladen. Erken ze niet alleen maar herken ze ook. Analyseer, verklaar en benoem ze zonder jezelf te veroordelen. Wanneer je dit doet ben je met echte verslavingszorg bezig. Het zorgzaam en zorgvuldig omgaan met je verslaving en met jezelf.

Zie ook: dopamine verslaving

 

verborgen achter ..

Verborgen achter behoeften schuilen gevoelens. Wanneer je dichter bij je persoonlijke kracht wilt komen dan zul je jezelf van deze regel bewust moeten worden. Stel jezelf daarvoor vragen als: Welk gevoel gaat schuil achter mijn behoefte aan troost? Besef dat wanneer gevoelens lange tijd verborgen hebben gezeten achter een behoefte dat het dan enige tijd kan duren voordat je ze ontdekt. Hou vol. Ontleed je behoefte en zie je gevoelens onbevangen onder ogen en in de ogen. Blijf er naar kijken en zie hoe ze oplossen en hoe je energie begint te stromen.

Zie ook:
fetisjisten
het fort
conflicten

 

Mis je je werk?

Ik mis mijn werk niet. Wat ik wel mis is de emotionele achtbaan. De opwindende rit naar de top van mijn kunnen, de euforie op het moment dat ik na een zware beklimming de top heb bereikt en het gevoel van rust en vrede wanneer ik weer met beide benen op de grond sta. Door mijn ziekte kan ik de energie die ik nodig heb voor een tocht naar boven niet goed meer doseren. Ik verlies de controle erop. De opwinding slaat om in stress. Ik probeer nu, zonder de kick van de beklimming en het bereiken van de top, me rechtstreeks te richten op het gevoel van rust en vrede. Schrijven, fietsen en werken in de tuin zijn activiteiten waarmee dit lukt.

 

maak van je hart geen moordkuil

Met uitspraken als ‘Dit hoef ik niet te accepteren.’ en ‘Ik ga nu schoon schip maken.’ storten sommigen hun haat, woede en venijn uit over degenen die ze als de  veroorzakers van hun ellende beschouwen. Ze rechtvaardigen zich met de uitdrukking ‘Maak van je hart geen moordkuil.’ Ze bereiken echter het tegenovergestelde. Ze traumatiseren zichzelf. Hun hart wordt een moordkuil waar wrok woekert en conflicten escaleren. Om dit te voorkomen zouden ze kritischer naar zichzelf moeten leren kijken. Hun gevoelens en gedrag onder ogen zien. Dit is helaas moeilijker dan de ander overladen met verkrampte en verbeten gevoelens.

Zie ook:
slachtoffergevoel
negatieve gevoelens
wraak

 

wraak

Ik heb diverse reportages gezien over Amerikaanse gevangenissen met een ‘zero tolerance’ regiem. In combinatie met het beeld dat ik heb van de Amerikaanse cultuur begin ik mijn belangstelling voor deze strenge gevangenissen te begrijpen. In een land waar het principe van de survival of the fittest wordt vertaald in het recht van de sterkste lijkt toegeven aan wraak normaal. Vergelden van het je aangedane leed. De straffen die in het verlengde daarvan worden gegeven overschrijden echter de noodzaak om de maatschappij preventief te beschermen tegen bewezen kwaad. Ze zijn geworteld in haat en wrok. Gevoelens die niet alleen criminelen maar ook de maatschappij in de ‘death row’ plaatsen.

Zie ook:
maak van je hart geen moordkuil
verharding