Categoriearchief: mededogen

Mededogen is voor veel Christenen de ultieme vertaling van liefde. Maar wat is het verschil met medelijden?

de Messias waan

Er zijn veel mensen met een Messias waan. Religieuze en ideologische fundamentalisten die denken dat ze de wereld kunnen verlossen van het lijden. Je kunt niemand verlossen van het lijden. Lijden hoort bij het leven. Je kunt een tijdelijk paradijs creëren waar je het lijden ontkent maar uiteindelijk zul je dit paradijs moeten verlaten. Echte verlossing vind je niet in een overtuiging of door je kop in het zand te steken. Echte verlossing ligt in begrip en mededogen met het lijden van de mens.

Zie ook: god moet wel hartstikke gek zijn

begrip

Vertel dat je begrip hebt voor een crimineel en de kans is groot dat er mensen zijn die je beschuldigend aankijken. In het woord begrip zit namelijk het woord grijpen. Waar zij het gedrag van de crimineel verwerpelijk vinden, denken ze dat jij het goedkeurt omdat je het naar je toe lijkt te willen halen, te grijpen. Het woord begrip heeft echter behalve de concrete betekenis van grijpen ook de abstracte betekenis van verstandelijk bevatten. Wanneer je zegt begrip te hebben voor een crimineel dan kan dat ook betekenen dat je zijn persoon en gedrag verstandelijk begrijpt. Wanneer je vervolgens de denkbeelden loslaat die in dit proces ontstaan, wellen begrip en mededogen in je op. Sommigen verwijzen hiernaar wanneer ze het woord begrip gebruiken.

Zie ook: de gewone mens

de gewone mens

Ik heb me altijd aangetrokken gevoeld tot de oprechte en pure levensstijl van de gewone mens. Miskend en buitengesloten door de politieke elite heeft hij dankzij de sociale media eindelijk een stem gekregen in de politieke arena. Met zijn ongepolijste standpunten dringt hij daar de elite in de verdediging. Deze is hier met haar beschaafde instrumentarium niet tegen opgewassen. De politieke standpunten verharden en polariseren daardoor. Op dit moment voel ik me vooral aangetrokken tot degenen die met begrip en mededogen een brug proberen te slaan tussen beide groepen.

Zie ook:
drie-eenheid
begrip

Boeddha

Toen Siddhartha Gautama zich bewust werd van het lijden in de wereld zocht hij naar een manier om het te beëindigen. Mediterend kreeg hij inzicht in de oorzaak van het lijden en hoe je ermee om kunt gaan. Lijden ontstaat door begeerte en gehechtheid aan voorspoed en tegenslag, vreugde en verdriet. Door inzicht in de oorzaak van het lijden en door onthecht en met mededogen te denken, voelen en handelen, bevrijd je jezelf van het lijden. Op het moment dat Siddhartha zich hiervan bewust werd, werd hij Boeddha ofwel ‘hij die ontwaakt, verlicht is’. Net als Siddhartha worden ook wij gekweld door lijden. Door inzicht, onthechting en mededogen ontdekken ook wij dat we verlichte wezens zijn.

Zie ook:
de aarde is mijn getuige
onthecht handelen
statement
levenswiel

uitgeblust

Het vuur waarmee ik me meestal in iets vastbijt is uitgeblust doordat ik te lang gefocust bezig ben geweest. De ziekte van Parkinson speelt een grote rol in dit gevoel. Ik wil me echter niet achter mijn ziekte verschuilen. Ik vind dat ik op dezelfde manier met dit gevoel om moet gaan als met alle andere gevoelens waarin ik vast zit. Ik dien te erkennen dat het mijn eigen gevoel is en van niets of niemand anders en ik dien het in alle rust te beschouwen totdat het is opgelost en ik er doorheen kan kijken. Ik pas deze principes ook nu toe en voel mededogen met mezelf. Het is niet zo dat ik me zielig voel. Ik voel me liefdevol betrokken bij de last die ik draag.

Zie ook: transformatie

aan het einde van de tunnel

Ik lees ‘s morgens soms eerst de nieuwsberichten op internet voordat ik uit bed stap. Zo ook vandaag. Nadat ik enkele berichten had gelezen ging ik naar de badkamer om mezelf te scheren. Terwijl ik hiermee bezig was dacht ik terug aan wat ik had gelezen. Plotseling besefte ik dat ik aan het einde van een tunnel stond waar ik mededogen voelde met het lijden van de mens. De tunnel was de weg die ik al lezend had afgelegd om dit gevoel te kunnen ervaren.

Zie ook: ik hoop het niet mee te maken

 

stel dat ..

Stel dat het leven zinloos is. Dat het niet meer is dan wat de evolutie ons te bieden heeft. Een fysiek proces van leven, overleven en voortplanten. Waarom zouden we dan, behalve uit eigenbelang, nog aardig zijn voor elkaar? Waarom zouden we niet als een Romeinse keizer maximaal genieten van de mogelijkheden tot vermaak, ook al gaat dat ten koste van anderen? Is het de angst voor de hel die ons tegenhoudt? Maar is ons beeld van de hel ook niet het product van de evolutie? Een systeem van schuld en boete waarmee de kudde het individu dwingt zich aan haar regels te houden? Groepsdruk waaraan we niet kunnen ontsnappen, zelfs niet door de dood? En geldt dat misschien ook voor ons beeld van de hemel, de plaats waar empathie en mededogen vanzelfsprekend zijn? Is ook dit beeld niet slechts een evolutionair product dat is ontstaan om de groepsband te versterken en de overlevingskans te vergroten?

Zie ook: beloning en straf