Categoriearchief: golf

Ik gebruik vaak het begrip golf als metafoor voor de eindeloze kosmische beweging. Hier enkele columns met deze metafoor.

een vlakke lijn

Ik zak soms geestelijk diep weg, krimp tot dicht bij het absolute nulpunt waar ik blijf hangen in een doodse stilte. Na verloop van tijd kom ik dan weer tot leven en herpak mezelf. Nadat ik mezelf heb herpakt is het alsof er nooit een dieptepunt is geweest. Verstandelijk weet ik echter beter. Mijn leven is een golf van up’s en down’s waar ik doorheen moet. Uiteindelijk zal de golf uitdoven in een vlakke lijn. Wat er dan met mij gebeurt weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik, hoe ik ook probeer te overleven in gedachten en gevoelens, ze zal moeten loslaten. Het leven begint en eindigt niet met zekerheden maar met mogelijkheden.

Zie ook:
mogelijkheden
verkennen
negatieve spiraal

tussen hoop en wanhoop

Onrustig bewegend probeer ik mijn evenwicht te bewaren op het smalle koord tussen hoop en wanhoop. De hoop dat we na de coronacrisis een schonere en betere wereld zullen creëren en de wanhoop dat zal blijken dat we er niets van hebben geleerd. Terwijl ik op het koord sta, besef ik dat mijn bestemming niet ligt in hoop of wanhoop maar in het koord waarop ik sta. Hier op het smalle koord dien ik de gedachten en gevoelens los te laten die me nu eens naar de ene en dan weer naar de andere kant op trekken.

niets dat mij boeit

Er is momenteel niets dat mij boeit. Het is niet zo dat ik niet open sta voor wat er in of buiten me gebeurt. Er is echter niets dat mijn aandacht vasthoudt. Ondanks dat ik diep in mezelf de neiging voel om afleiding te zoeken in eten, drinken of uitgaan, is zelfs die drang niet sterk genoeg om mezelf eraan over te geven. Het enige dat ik doe is wachten totdat de volgende golf van leven mij oppakt en met zich meevoert.

Zie ook:
vervelen
ik verveel me
troost

recycling

Soms zou ik de tijd stil willen zetten en hard roepen: Waar zijn we nou allemaal mee bezig? We daveren maar door, walsen over alles en iedereen heen. Natuurlijk, leven is behalve een zelfstandig naamwoord ook een werkwoord. Maar na gedane arbeid is het ook goed rusten. We hebben rust nodig om te beseffen dat we niet eindeloos door kunnen gaan. Zelfs de golf die eindeloos in hoogte lijkt toe te nemen valt uiteindelijk uiteen als gevolg van de cyclische wet van groeien, bloeien en sterven. Na de dood valt ons lichaam uiteen in atomen die tot voedsel zullen dienen voor nieuwe planten, mensen en dieren. We zijn slechts een tijdelijke fase in een eindeloze cyclus. Pas wanneer we dit beseffen zullen we ons niet meer op één fase van de cyclus richten maar op de gehele cyclus en op de duurzame constante in de cyclus, de as van het wiel zonder welke geen cyclus mogelijk is.

zie ook:
statisch en dynamisch
tot de dood ons scheidt
de hartslag van de schepping

blijven kijken

Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in de levensloop van mensen en in hun persoonlijkheid. Misschien verklaart dat mijn belangstelling voor het programma Lauren Lake’s ‘Paternity Court’. Ik heb tientallen afleveringen van dit programma gezien waarin steeds de ontrouw van ouders en de uit hun relatie(s) voortgekomen kinderen centraal staan. Ik vraag me af waarom ik blijf kijken. Het is niet mijn behoefte om te observeren en te analyseren. Het is iets anders. Ik lijk op het kind dat met grote open ogen de wereld bekijkt en ongefilterd bij zich binnen laat komen. Ik blijf kijken en wacht op het moment dat er iets in me gebeurt waardoor ik stop met kijken. Het moment waarop de volgende golf van leven mij oppakt en haar verbazingwekkende boodschap over me uitstort.

Zie ook: mensen kijken

Wat wil ik nog?

Parkinson is een degeneratieve ziekte. Dit klinkt dramatisch maar is minder erg wanneer je beseft dat ook ouderdom een degeneratieve ziekte is. Ook met het ouder worden nemen je fysieke en psychische mogelijkheden af. Het voordeel voor mij als Parkinson patiënt is dat ik me hier misschien meer bewust van ben. Zo besef ik dat wanneer ik nog iets speciaals wil ondernemen dat ik het dan nu moet doen. Met andere woorden heb ik een bucketlist? Om de vraag maar gelijk te beantwoorden: Nee. Het leven heeft veel voor mij betekend en ik heb veel voor het leven mogen betekenen. Dit betekent niet dat mijn leven nu betekenisloos is. Ik probeer nog altijd midden in het explosieve mengsel te staan dat leven heet. Ik richt er mijn onverdeelde aandacht op als een surfer die vergetend wie of wat hij is op de top van de golf staat. Het verschil is dat ik de golf niet meer zelf uitzoek maar besef dat de golf waarop ik sta zal inzakken waarna een andere golf mij zal optillen en mij naar nieuwe hoogtes zal begeleiden.

zwaarmoedig

Al vanaf mijn jeugd heb ik last van zwaarmoedigheid. Of moet ik zeggen melancholie? Ik heb moeite met het woord melancholie. Letterlijk betekent het zwartgallig. Een bitter gevoel dat je blik verduistert. Dit is niet wat ik voel. Wat ik voel komt als een golf op me af, met name wanneer ik uitgeput ben. Een aanzwellend verdriet dat zwaar drukt op mijn gemoed, mijn ziel. Ik heb geleerd om wanneer dit gebeurt rustig te blijven en de golf aan me voorbij te laten gaan. Wanneer ik dat doe lost het verdriet op en pak ik de draad van het leven weer op alsof er niets is gebeurd.

Zie ook: moed