Categoriearchief: verbonden

Het gevoel dat je verbonden bent met alles wat is, is een teken dat je spiritueel ontwaakt bent.

integratie

Ik voel me even sterk verbonden met Brabant, mijn moederland, als met Nederland, mijn vaderland. Deze band kun je vergelijken met de band met mijn ouders. Een band die ik, ondanks dat ze zijn overleden, nog altijd voel. Hoezeer ik ook van hen hield, ik stond niet achter al hun opvattingen en gedrag zoals het claimgedrag van mijn moeder en de strenge opvoeding door mijn vader. Desondanks is mijn integratie in hun wereld geslaagd. Dit komt doordat ik me in hen ben gaan verdiepen. Bijvoorbeeld in de jeugd van mijn vader en in zijn oorlogsverleden. Hij was betrokken bij de strijd op de Grebbeberg. Mijn moeder is van kinds af aan omringd geweest door een groot gezin. Ons vertrek viel haar zwaar. Integratie komt van het Latijnse ‘integrare’ wat aanvullen betekent. Mijn liefde, begrip en kritische opstelling vullen elkaar aan en zorgen niet alleen voor een tijdloze band met mijn ouders maar vormen ook een spiegel waarin de integratie met mezelf en met iets groters dan ikzelf plaats vindt.

Zie ook: integriteit

 

synchroniciteit

Het begrip synchroniciteit is door de psychiater Jung geïntroduceerd om het betekenisvolle verband aan te geven tussen gelijktijdig optredende gebeurtenissen. Bijvoorbeeld: Je leest een boek. Je wordt gebeld. De beller begint zonder dat je daar aanleiding toe geeft te praten over het onderwerp waarover je aan het lezen was. Ik heb nog een andere vorm van synchroniciteit ontdekt. Soms trekken ogenschijnlijk tegenstrijdige aspecten van een onderwerp gelijktijdig mijn aandacht. Bij nadere beschouwing blijken ze dan een betekenisvol verband te hebben. Zo word ik de laatste dagen voortdurend geconfronteerd met de tegenstrijdigheid van aan de ene kant de hebzucht en machtshonger van dictators en extremisten en aan de andere kant hun betrokkenheid bij familie en vrienden. Terwijl ik dit tot me door laat dringen zie ik het betekenisvolle verband. Ieder mens herbergt goed en kwaad in zich. Het is belangrijk dat ik de maatschappelijke gevolgen van beide aspecten beoordeel zonder ze spiritueel op een weegschaal te willen leggen.

Zie ook: een schokkende vraag

 

confucianisme

Waar het denken in het westen is gebaseerd op een begin en een einde, de schepping van het leven en een hemels uiteinde ervan, is het denken in het oosten meer cyclisch en verbindend van aard zoals bij Confucius. In de visie van deze Chinese wijsgeer heeft het leven een eigen orde waarin tegenstellingen zoals verleden en heden met elkaar zijn verbonden. De kunst van leven is te leven in harmonie met deze orde, in deugdzaamheid en met wederzijds respect. Ook in het westen zijn er steeds meer mensen die zich openstellen voor een verbindende orde. Zo hebben fysici een verbindende orde ontdekt in de natuur. Deeltjes en golven blijken elkaar niet uit te sluiten. Deeltjes gedragen zich als golven en golven gedragen zich als deeltjes. Deeltjes blijken gelijktijdig op verschillende plaatsen te kunnen bestaan. Hopelijk leidt dit verbindende denken tot een opleving van het wederzijdse respect van Confucius. Maar dan wel zonder de kleinburgerlijkheid die het confucianisme in het verleden heeft verstikt. Of is ook deze kleinburgerlijkheid slechts een fase in een cyclisch proces?

 

cognitieve dissonantie

Cognitieve dissonantie is het ongemakkelijke gevoel dat ontstaat wanneer feiten of ideeën botsen met ons diepste gevoel. Wanneer dit gebeurt kiezen we er eerder voor om met behulp van nieuwe argumenten ons denken aan te passen aan ons gevoel dan dat we ons gevoel kritisch onderzoeken. Om te voorkomen dat je verstrikt raakt in een eindeloze zoektocht naar nieuwe argumenten kun je beter je aandacht richten op je gevoel. Stel vast wat je diepste gevoelens zijn en waardoor ze zijn ontstaan. Waar komt bijvoorbeeld je gevoel van zelfstandigheid en onafhankelijkheid vandaan of waar je gevoel van verbondenheid en verdraagzaamheid? Door je gevoelens en die van anderen tot op de bodem te onderzoeken zul je ontdekken dat onder de diepste gevoelens een derde laag verborgen ligt die jou en anderen met elkaar verbindt. Een laag die niet ongemakkelijk maar vertrouwd aanvoelt.

 

familieleed

Er wordt verschrikkelijk veel verdriet geleden in gezinnen waar kinderen hun ouders of elkaar niet meer willen zien. Waarom houdt de een de familieband in stand en verbreekt de ander deze? Wordt degene die de band in stand houdt misschien geleid door het verlangen naar zekerheid, continuïteit en bescherming? En willen degenen die de band verbreken dit niet? Verbreken ze de band omdat ze zich willen bevrijden van een jeugdtrauma? Of willen ze zich bevrijden van de verplichtingen die een familie met zich meebrengt? Is familieliefde wel zo bijzonder? Is er een ander gevoel waar we ons op zouden moeten richten? Misschien het blanco gevoel van verbondenheid dat aan de liefde vooraf gaat? Een gevoel dat onafhankelijk is van de vraag of het wordt beantwoord of niet.

Zie ook:
familie
familiebanden

 

goed en kwaad

Wanneer je alleen oog hebt voor het goede in de wereld raak je verontrust zodra je met het kwade wordt geconfronteerd. Wanneer je alleen oog hebt voor het kwade word je bang dat je nooit het goede zult leren kennen. Beter is het om ogen en oren open te houden voor goed en kwaad. Door zowel het goede als het kwade in tedere rust te beschouwen ontdek je wat goed en kwaad met elkaar verbindt.

 

het spirituele hart

niet de vorm maar de inhoud
niet de voorschriften maar de ervaring
niet het uiterlijk maar het innerlijk

ingebed in de innerlijke ervaring
schuilt het spirituele hart
dat innerlijk en uiterlijk met elkaar verbindt