Categoriearchief: mededogen

Mededogen is voor veel Christenen de ultieme vertaling van liefde. Maar wat is het verschil met medelijden?

aan het einde van de tunnel

Ik lees ‘s morgens soms eerst de nieuwsberichten op internet voordat ik uit bed stap. Zo ook vandaag. Nadat ik enkele berichten had gelezen ging ik naar de badkamer om mezelf te scheren. Terwijl ik hiermee bezig was dacht ik terug aan wat ik had gelezen. Plotseling besefte ik dat ik aan het einde van een tunnel stond waar ik mededogen voelde met het lijden van de mens. De tunnel was de weg die ik al lezend had afgelegd om dit gevoel te kunnen ervaren.

Zie ook: ik hoop het niet mee te maken

 

jezelf vergeven

Soms voel je jezelf schuldig omdat je beseft dat je fout bezig bent geweest. Dit schuldgevoel verdwijnt wanneer je jezelf kunt vergeven. Vergeven is relatief eenvoudig wanneer je gedrag het gevolg was van onwetendheid. Bijvoorbeeld doordat je bent opgegroeid met normen en waarden waarvan je pas later besefte dat ze fout waren. Jezelf vergeven wordt lastiger wanneer je op het moment van handelen wist dat je fout zat en ermee doorging vanuit egoïstische motieven zoals persoonlijk genot en machtswellust. In dat geval zul je niet alleen je fouten maar ook je motieven moeten erkennen zonder jezelf te verstoppen achter excuses. Pas wanneer je daarin slaagt kun je de laatste stap zetten in het jezelf vergeven: Jezelf tegemoet treden met mededogen voor de persoon die je was en in het besef dat fouten maken mag zolang je ze maar niet herhaalt.

Zie ook:
vergeven
schuld en boete
niet bekennen maar erkennen

 

genoegdoening

Ik begrijp best dat je genoegdoening eist voor de schade die je door iemand hebt geleden. Wat ik niet begrijp is de woede en het venijn waarmee dit soms gebeurt. Nu zou je kunnen zeggen dat woede een natuurlijke reactie is maar er is een reden om hier niet aan toe te geven. Uit ervaring ken ik de pijn die je van binnen voelt wanneer een ander je schade berokkent. Ik heb echter ook geleerd dat je de verantwoordelijkheid voor deze pijn niet bij de ander neer kunt leggen. Door de pijn om te zetten in woede leg je de verantwoordelijkheid bij de ander. Dit lost de pijn niet op maar laat een vicieuze cirkel ontstaan waarin woede en pijn elkaar in stand houden en versterken. Beter is het om de ander te vergeven. Het gif uit je gevoel te halen. Wat dan overblijft is mededogen. Dit mededogen staat een eventuele financiële vergoeding en juridische maatregelen niet in de weg.

Zie ook:
niet bekennen maar erkennen
vergeven
Dat vind jij toch ook?
zielig
haatdragend

 

onze zachte onderbuik

Begrip en mededogen zijn belangrijke waarden in onze cultuur. Ze vormen niet alleen onze kracht maar ook onze zwakte. Meedogenloze egoïsten en woedende machomannetjes kunnen gemakkelijk een gat slaan in onze zachte onderbuik. We bieden hen daarvoor de ruimte door ons vast te klampen aan het idee dat begrip en mededogen één op één vertaald dienen te worden in maatschappelijke normen. We realiseren ons niet dat je maatschappelijk soms ook hard moet zijn. Dat kan met behoud van begrip en mededogen. Wanneer je hierin slaagt ben je als de ouder van de seriemoordenaar die weet dat hij van zijn kind houdt maar er ook mee instemt dat de maatschappij harde maatregelen neemt om zich tegen hem te beschermen.

Zie ook:
hard en hart
antidogmatisch
statement
onthecht handelen

 

de uitzichtloosheid van het bestaan

Hoe reageer je wanneer je wordt geconfronteerd met de uitzichtloosheid van het bestaan? Ben je wanhopig, woedend of reageer je met nonchalance en ironie? Hoe zie je jezelf op zo’n moment? Zie je jezelf als een eenzame bij in de gonzende korf van het leven of wil je de korf verlaten om in stilte te sterven? Wat doe je wanneer je dit alles constateert? Blijf je jezelf wentelen in zelfmedelijden of ga je op zoek naar mededogen met jezelf? Mededogen dat je vindt door je gevoelens los te laten en in het hier en nu te staan.

Zie ook :
mededogen
radicalisering

 

overlevers

Ik heb diep respect voor mensen die zich niet wentelen in de rol van slachtoffer of in wrokgevoelens en haat. Die zich niet blind staren op de oorzaak van hun lijden maar die beseffen dat de gevoelens die zijn opgewekt hun eigen gevoelens zijn. Die deze herkennen, erkennen en vervolgens ruimte bieden aan begrip en mededogen. Zij weten wat overleven is: over het leven heen stappen en een wereld betreden die het lijden overstijgt.

Zie ook: haatdragend

 

achterlijk

Ik ben kwaad. Kwaad? Woedend ben ik op de achterlijkheid van de mens. Op de beesten in een Indiaas dorp die een vrouw massaal verkrachten omdat ze een relatie heeft met een man uit een andere bevolkingsgroep. Woedend op de duizenden verkrachters en folteraars in Syrië en andere oorlogsgebieden. Woedend op iedereen die meent dat de mens een hoog stadium van beschaving heeft bereikt. Hoe kun je van beschaving spreken zolang er zoveel achterlijken zijn die andere mensen en de waarden en normen van een beschaving verkrachten. Of is mijn woede onterecht? Het woord achterlijk suggereert dat er mensen zijn die verder zijn dan zij. Waarom maak ik eigenlijk dit onderscheid? Heeft niet ieder mens recht op mijn mededogen in plaats van mijn woede?

Zie ook: de gebeten hond