Categoriearchief: onvoorwaardelijke liefde

‘Onvoorwaardelijke liefde’, een van die begrippen die we zo gemakkelijk in de mond nemen maar wat bedoelen we er eigenlijk mee?

hij haalt het beste in mij naar boven

Ik heb de uitspraak ‘hij haalt het beste in mij naar boven’ eigenlijk nooit goed begrepen. Het was voor mij een romantische ontboezeming die je niet moest proberen te duiden. Hier kwam verandering in toen ik naar een vrouw zat te kijken in een datingprogramma. Zij kon zich ontspannen bij de man met wie ze een date had. Hij genoot van haar drukke aard en directheid. ‘Het beste’ was voor haar dat ze zich niet anders hoefde voor te doen dan ze was. Door dit voorbeeld drong de volledige betekenis van ‘het beste’ tot me door. Het beste betekent dat je jezelf bij de ander vrij voelt om in alles jezelf te zijn, in je liefde, humor, passie, overtuigingen, fouten, irritaties, kwetsbaarheden, onzekerheden, pijn, verdriet enz.

Zie ook: jezelf zijn

voorbij de liefde

In nagenoeg alle bijna dood ervaringen wordt melding gemaakt van onvoorwaardelijke liefde in een schitterende omgeving waar zorgen en pijn als sneeuw voor de zon verdwijnen. De liefde komt in dit paradijs naar je toe in de vorm van een goddelijk persoon en van overleden vrienden en familie. Zij worden omringd met de mooiste kleuren, licht, muziek, bomen, planten en gebouwen. Er is iets wat me in deze verhalen intrigeert. De liefde heeft hierin een vorm die past binnen wat wij nu ook al ervaren. Misschien minder intens maar niet wezenlijk anders. Dit roept de volgende vraag bij me op: Is er nog iets dat voorbij deze door ons ervaren vormen van liefde ligt, iets dat de liefde overstijgt? Het gevoel van verbondenheid misschien? Of is dat één woord teveel?

 

verstikkende relaties

Veel partners zitten gevangen in een relatie gebaseerd op wederzijdse verwachtingen en eisen. De verstikkende druk die daardoor ontstaat, leidt tot verzet. Van elkaar openlijk afvallen en bekritiseren tot keiharde ruzies. In een poging zich te bevrijden van de druk gaan sommigen op zoek naar een ander. Naar iemand die onbevangen naar hen opkijkt. Die hen het gevoel geeft vrij te zijn, hen bewondert en waardeert om wie ze zijn. Wat ze niet beseffen is dat ze dit ook kunnen bereiken door de verwachtingen en eisen los te laten. Hierdoor ontdekken ze tevens wat onvoorwaardelijke liefde is. De liefde die ze, zelfs als het toch tot een scheiding komt, nooit kwijt zullen raken.

Zie ook
horror vacui
dubbelleven
vreemdgangers

 

zo gij niet wordt als kinderen

Een van de bijbelse uitspraken waar spirituele zoekers zich soms op beroepen is: Zo gij niet wordt als kinderen zult gij het rijk der hemelen niet binnengaan. Aan welke kwaliteit van kinderen denken ze wanneer ze dit zeggen? Denken ze aan het onvoorwaardelijke vertrouwen van kinderen in hun ouders, aan het feit dat kinderen meer gericht zijn op het gevoel dan op de rede of aan het feit dat kinderen openstaan voor het magische, het geloof in kabouters en elfjes? Door zich dit niet af te vragen gaan spirituele zoekers er blind vanuit dat het spirituele verbonden is met de magie van het paranormale, met het gevoel en niet met de rede en met het geloof in een spiritueel leider die als een ouder over alle antwoorden lijkt te beschikken.

Zie ook: verwondering

 

zelfstandig

Veel van onze zogenaamde unieke eigenschappen zijn genetische programmeringen en programmeringen uit de vroegste jeugd, zoals het recht dat je meent te hebben op onvoorwaardelijke liefde. Dit idee is ontstaan toen je volledig afhankelijk was van je ouders. Je hoefde maar te huilen of je kreeg een schone luier om of een speen in je mond. Toen je ouder werd wees je deze steun steeds vaker af en wilde je alles zelf doen. Wanneer je ouders je wilden helpen zei je boos ‘zelf doen’. Deze tegenstrijdigheid, afhankelijkheid versus onafhankelijkheid, levert spanning op. Wanneer je erin slaagt om rustig in het centrum van deze spanning te gaan staan ontdek je wat het betekent om echt zelfstandig te zijn: op eigen benen middenin het leven staan.

Zie ook: onvoorwaardelijk

 

de ego geboorte

Ons ego ontstaat omdat we het gevoel van geborgenheid en zekerheid, waarmee we ter wereld komen, willen vasthouden. Na de geboorte blijken deze gevoelens namelijk niet zo zeker te zijn. Ouders verbinden allerlei regels en voorwaarden aan hun liefde. Om hun liefde vast te houden kan een kind een aantal dingen doen. Het kan zich op de eerste plaats inschikkelijk tonen. Dit uit zich in het extra lief zijn voor de ouders of in het zo goed mogelijk voldoen aan hun voorwaarden. Wanneer dit niet lukt kan het zich tegen zijn ouders afzetten of zich in zichzelf terugtrekken. Ieder kind ontwikkelt op deze manier een strategie waarmee het zijn gevoel van geborgenheid en zekerheid probeert vast te houden en te versterken. Deze strategie wordt uiteindelijk een automatisme dat de kern vormt van het ego.

Zie ook: zelfstandig

 

antidogmatisch

Begin jaren zestig bevrijdden we ons van diverse dogma`s en taboes. In de roes van deze bevrijding bloeiden vervolgens de postrevolutionaire idealen: vrijheid, gelijkheid en broederschap, op. Eind jaren zestig vertaalden deze idealen zich in de hippiecultuur. Hippies vonden alles en iedereen bijzonder. Op zoek naar de waarde achter het bijzondere, verdiepten we ons vervolgens in antidogmatische religies zoals het boeddhisme. Maatschappelijk vertaalden we de idealen van vrijheid, gelijkheid en broederschap in een antiautoritaire opvoeding van onze kinderen en in een samenleving waarin ieder mens recht heeft op zijn eigen gedachten, gevoelens en gedrag. De revolutie van de jaren zestig is daarmee belangrijk geworden voor de ontwikkeling van het individu en voor de democratie. Zij heeft echter ook een nadeel aan het licht gebracht. De scheidslijn tussen wat goed is voor onszelf en wat goed is voor de maatschappij begint te verdwijnen. Wij hebben het idee dat de waarde van het een even zwaar moet wegen als het andere. Het is het dilemma van de manager die meent dat het ontslag van een medewerker voor hem persoonlijk even zwaar moet wegen als zakelijk. We vergeten echter dat het leven soms twee gescheiden werelden kent. Zo kun je onvoorwaardelijk van je kind houden en toch diens criminele gedrag veroordelen. Zelfs Christus, het toonbeeld van de gelijkheid, liet zich niet verleiden deze twee werelden met elkaar te vermengen toen hij zei: Geef aan de keizer wat de keizer toekomt en aan God wat God toekomt. Je moet antidogmatisch zijn om deze wijsheid te kunnen doorgronden.

Zie ook:
de antidogmatische partij
onze zachte onderbuik