Categoriearchief: hier en nu

Hier en nu. Zelfs deze woorden zijn eigenlijk al te veel.

creatief leven

Ik heb me altijd sterk aangetrokken gevoeld tot een creatief leven. Grenzen verleggen waardoor ruimte ontstaat waarin het leven zich kan manifesteren. Ik heb niet alleen wereldlijke grenzen verkend en verlegd maar ook persoonlijke. In mijn columns doe ik daar verslag van. De ruimte die daardoor binnen mezelf ontstaat wordt steeds groter, steeds meer een onbegrensd nu.

 

dit is het

Om de waarde van iets te kunnen bepalen vergelijken we het een met het ander. Zonder dit vermogen zouden we het mooie niet van het lelijke kunnen onderscheiden, het goede niet van het kwade. Dit vermogen laat ons echter in de steek wanneer we de waarde van het leven proberen te bepalen. Hiervoor zouden we een vergelijking moeten maken tussen het leven en de dood. Helaas kunnen we de dood alleen indirect ervaren bij het overlijden van iemand anders. Dit is niet hetzelfde als je eigen dood. Misschien zullen ooit je laatste woorden zijn: Dit was het dan. Dit lijkt een vergelijking tussen het leven en de dood. Ze gaat namelijk uit van een verleden en een toekomst. De vergelijking gaat echter mank omdat de toekomst nog altijd onbekend is. Je kunt op dat moment beter zeggen ‘Dit is het.’ Daarmee benoem je het nu dat geen vergelijking nodig heeft om je de waarde te laten inzien van het leven en de dood.

Zie ook: mijn laatste woorden

 

krachtenveld

Ik zag mezelf tot nu toe als één groot krachtenveld. De krachten in dit veld bepaalden hoe ik voelde en dacht. Zo beïnvloedde mijn seksuele kracht het beeld dat ik had van vrouwen, mijn fysieke kracht bood me zekerheid en mijn overlevingsdrang gaf me grip op de tijd. Nu mijn krachten afnemen vervaagt het beeld van wie ik dacht te zijn en beland ik in het hier en nu waar ik glimlach om wie ik ben.

 

de slang die in haar eigen staart bijt

Ruimte en tijd kunnen niet zonder elkaar en niet met elkaar. Als mens zijn we gedoemd te leven met de spanning die dit opwekt. Spanning tussen wat gedaan moet worden en de tijd die het kost. Het enige moment waarop we hieraan ontsnappen is wanneer begin en einde elkaar ontmoeten in het hier en nu, wanneer de slang in haar eigen staart bijt.

Zie ook:
cirkel
verwondering

 

het oude mannen hekje

Met weemoed dacht ik zojuist aan het vakantiedorp in mijn jeugd waar de oude mannen op een hekje zittend de voorbijgangers observeerden. Nu ik zelf oud ben overvalt me soms een gevoel van onzekerheid. Wanneer dit gebeurt grijp ik terug op vertrouwde beelden zoals deze herinnering. Beter is het om ook op een hekje te gaan zitten en op te gaan in het hier en nu.

 

een stressvol nu

Ik zit momenteel opgesloten tussen pijnlijke herinneringen en angstige verwachtingen. De paniek die daardoor ontstaat probeer ik op te lossen door na te denken over wat er is gebeurd en wat er zou kunnen gebeuren. Dan bedenk ik me dat ik me beter kan concentreren op wat ik hier en nu ervaar en doe. Verleden en toekomst loslatend ontspan ik. Ik zal dit de komende tijd vaker moeten doen wil mijn verleden me niet inhalen.

 

slecht geheugen

Ik heb een slecht geheugen. Op de middelbare school moest ik ‘stampen’ om vreemde woorden te onthouden. Wanneer ik in mijn columns dieper inga op een bepaald woord moet ik me er vaak eerst weer even in verdiepen. Als schrijver heb ik in de loop van de jaren de voordelen van dit slechte geheugen ontdekt. Ik hecht minder aan de kennis en inzichten die ik bij het schrijven heb opgedaan. Iedere keer dat ik schrijf is een moment dat ik opnieuw moet ontdekken. Ondanks dat ik iedere keer opnieuw moet beginnen betekent dit niet dat ik niets heb aan al mijn schrijven. Ik merk dat mijn vermogen om in het hier en nu te leven groeit door de vele bewuste momenten die ik tijdens en door het schrijven ervaar.