Categoriearchief: goddelijk

Ik spreek in plaats van over god liever over de goddelijke aard van alles en iedereen.

god moet wel hartstikke gek zijn

Wanneer god alomvattend is, de alpha en de omega, dan moet hij wel hartstikke gek zijn wanneer hij een einde zou willen maken aan het lijden. Wanneer hij dat zou proberen dan zou je met recht kunnen zeggen dat hij aan ziekelijke zelfoverschatting lijdt. Immers, wanneer god alles is dan is er niets dat buiten hem kan bestaan. Ook het lijden niet. Het lijden maakt dan deel uit van zijn goddelijke aard. Maar wat doe je met de last van het lijden wanneer zelfs god je niet wil en niet kan helpen? Maak het lijden niet groter dan het is. Verzet je er niet tegen. Benader het met tederheid en zie hoe het oplost in het licht van je goddelijke aard.

Zie ook:
verzet
als ik god was

bidden

De oorspronkelijke Germaanse betekenis van bidden is dringend verzoeken, het Duitse ‘bitten’. Bid ik zelf wel eens? Ja, soms. Ik bedoel niet dat ik gestandaardiseerde gebeden prevel of opdreun. Als ik bid dan doe ik dat meestal tijdens het schrijven of in een moeilijk gesprek. Ik bid eigenlijk ook alleen maar wanneer ik klem zit. Bijvoorbeeld wanneer ik iemand wil helpen maar niet weet wat ik moet zeggen. Het is een wanhopige innerlijke smeekbede zoals ‘Help me alstublieft met wat ik moet zeggen!’ Of, in andere situaties ‘Laat maar komen, ik weet het niet meer.’ Ik richt me met mijn ‘gebed’ niet op een goddelijk figuur maar op de scheppingskracht in me. Vaak ontdek ik door mijn gebed hoe ik kan reageren.

Zie ook:
gebed zonder end
nood leert bidden
god help me
goddelijke poort
Maria

omslachtig

Ik vind het idee dat god een persoon is maar omslachtig. Omslachtig is het bijvoeglijk naamwoord van omslag, een rondgaande beweging. Hoe je het ook draait of keert, wanneer je denkt dat god een persoon is dan kom je altijd weer terug bij het punt waar het idee begon en eindigt. De omslachtigheid verdwijnt wanneer je god als een niet te meten gegeven beschouwt, als iets dat begin en einde omvat.

orde en chaos

Er is een vraag die me achtervolgt: Zijn wij het resultaat van natuurkundige en wiskundige wetmatigheden? Hoe verder de wetenschap doordringt in het ontstaan van het heelal, hoe meer wetmatigheden ze ontdekt. Stel dat deze wetmatigheden werkelijk de grondslag vormen van ons bestaan. Wat is dan hun oorsprong? Is dat god? Is god de ultieme natuurkundige en wiskundige? Of zijn de wetmatigheden toeval? Maar zit er ook in toeval niet een wetmatigheid? Dien ik zoals een natuurkundige visie luidt er vanuit te gaan dat het heelal vanuit orde begon en in chaos uiteen zal vallen? Waarom blijf ik dan nog naar antwoorden zoeken terwijl iedere orde uiteindelijk toch in chaos uiteen zal vallen? Waarom accepteer ik niet wat mijn spirituele bewustzijn zegt, dat orde en chaos twee kanten van één medaille zijn?

Zie ook:
structuur
toeval of niet
het enige dat ik weet
entropie
Is god een algoritme?

kleien

Klei is een prachtig materiaal. Het is iets en niets. Het heeft geen vorm totdat we er vorm aan geven, van simpele bakstenen tot de mooiste sculpturen. We zijn voortdurend aan het kleien. Uit goddelijke klei vormen we ons leven. De klei waar het leven in opgesloten lag maar dat wachtte op onze begeestering om het iets van het niets te scheiden. Een levensloop te creëren die er al was maar niet kon worden beleefd zolang iets en niets nog in de klei verborgen lagen.

Zie ook:
scheppingskracht
iets of niets

goddelijk leven

Het leven is niet stug en doods. Het is levendig en beweeglijk. Je kunt het niet in een hokje plaatsen. Het ontsnapt aan iedere structuur die je eromheen probeert te bouwen. Er is zelfs geen godsbeeld dat het kan omvatten en bevatten. Het leven zelf is god.

agnost

Ik ben geen atheïst. Dit betekent niet dat ik in god geloof, in een onbereikbaar wezen dat boven mij staat. Wanneer je toch een stempel op me zou willen drukken, noem me dan een agnost. Voor een agnost valt het al of niet bestaan van god niet te bewijzen. Geloof ik dan helemaal nergens in? Ik geloof in de scheppingskracht en in de tegenstrijdige mogelijkheden die deze kracht oplevert. Je kunt net zo goed stellen en beargumenteren dat god wel bestaat als dat hij niet bestaat. Ik richt me liever op deze tegenstrijdigheid. Door mijn onverdeelde aandacht hierop te richten krijg ik toegang tot goddelijke inzichten en voorkom ik dat ik verstrikt raak in religieuze dogma’s.

Zie ook: gnosis