Categoriearchief: golf

Ik gebruik vaak het begrip golf als metafoor voor de eindeloze kosmische beweging. Hier enkele columns met deze metafoor.

niets dat mij boeit

Er is momenteel niets dat mij boeit. Het is niet zo dat ik niet open sta voor wat er in of buiten me gebeurt. Er is echter niets dat mijn aandacht vasthoudt. Ondanks dat ik diep in mezelf de neiging voel om afleiding te zoeken in eten, drinken of uitgaan, is zelfs die drang niet sterk genoeg om mezelf eraan over te geven. Het enige dat ik doe is wachten totdat de volgende golf van leven mij oppakt en met zich meevoert.

Zie ook:
vervelen
ik verveel me
troost

recycling

Soms zou ik de tijd stil willen zetten en hard roepen: Waar zijn we nou allemaal mee bezig? We daveren maar door, walsen over alles en iedereen heen. Natuurlijk, leven is behalve een zelfstandig naamwoord ook een werkwoord. Maar na gedane arbeid is het ook goed rusten. We hebben rust nodig om te beseffen dat we niet eindeloos door kunnen gaan. Zelfs de golf die eindeloos in hoogte lijkt toe te nemen valt uiteindelijk uiteen als gevolg van de cyclische wet van groeien, bloeien en sterven. Na de dood valt ons lichaam uiteen in atomen die tot voedsel zullen dienen voor nieuwe planten, mensen en dieren. We zijn slechts een tijdelijke fase in een eindeloze cyclus. Pas wanneer we dit beseffen zullen we ons niet meer op één fase van de cyclus richten maar op de gehele cyclus en op de duurzame constante in de cyclus, de as van het wiel zonder welke geen cyclus mogelijk is.

 

blijven kijken

Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in de levensloop van mensen en in hun persoonlijkheid. Misschien verklaart dat mijn belangstelling voor het programma Lauren Lake’s ‘Paternity Court’. Ik heb tientallen afleveringen van dit programma gezien waarin steeds de ontrouw van ouders en de uit hun relatie(s) voortgekomen kinderen centraal staan. Ik vraag me af waarom ik blijf kijken. Het is niet mijn behoefte om te observeren en te analyseren. Het is iets anders. Ik lijk op het kind dat met grote open ogen de wereld bekijkt en ongefilterd bij zich binnen laat komen. Ik blijf kijken en wacht op het moment dat er iets in me gebeurt waardoor ik stop met kijken. Het moment waarop de volgende golf van leven mij oppakt en haar verbazingwekkende boodschap over me uitstort.

Zie ook: mensen kijken

 

Wat wil ik nog?

Parkinson is een degeneratieve ziekte. Dit klinkt dramatisch maar is minder erg wanneer je beseft dat ook ouderdom een degeneratieve ziekte is. Ook met het ouder worden nemen je fysieke en psychische mogelijkheden af. Het voordeel voor mij als Parkinson patiënt is dat ik me hier misschien meer bewust van ben. Zo besef ik dat wanneer ik nog iets speciaals wil ondernemen dat ik het dan nu moet doen. Met andere woorden heb ik een bucketlist? Om de vraag maar gelijk te beantwoorden: Nee. Het leven heeft veel voor mij betekend en ik heb veel voor het leven mogen betekenen. Dit betekent niet dat mijn leven nu betekenisloos is. Ik probeer nog altijd midden in het explosieve mengsel te staan dat leven heet. Ik richt er mijn onverdeelde aandacht op als een surfer die vergetend wie of wat hij is op de top van de golf staat. Het verschil is dat ik de golf niet meer zelf uitzoek maar besef dat de golf waarop ik sta zal inzakken waarna een andere golf mij zal optillen en mij naar nieuwe hoogtes zal begeleiden.

zwaarmoedig

Al vanaf mijn jeugd heb ik last van zwaarmoedigheid. Of moet ik zeggen melancholie? Ik heb moeite met het woord melancholie. Letterlijk betekent het zwartgallig. Een bitter gevoel dat je blik verduistert. Dit is niet wat ik voel. Wat ik voel komt als een golf op me af, met name wanneer ik uitgeput ben. Een aanzwellend verdriet dat zwaar drukt op mijn gemoed, mijn ziel. Ik heb geleerd om wanneer dit gebeurt rustig te blijven en de golf aan me voorbij te laten gaan. Wanneer ik dat doe lost het verdriet op en pak ik de draad van het leven weer op alsof er niets is gebeurd.

Zie ook: moed

 

ik verveel me

Het is me allemaal te veel. Er is niets dat me boeit. Toch wil de energie die ik in me draag eruit. Ze wil zich hechten aan iets. Er is echter niets waaraan ze zich kan hechten. Niets waaraan ik mezelf wil hechten. Ik wil geen denkbeeldige genoegens. Maar wat moet ik dan? Moet ik de energie in mijn lichaam bedwingen en proberen naar denkbeeldige hoogtes te stuwen? Of moet ik in stilte wachten totdat de golf van leven haar oppakt en laat ontbranden op het strand van de dood? Of moet ik haar gadeslaan, ondergaan en verdergaan?

Zie ook: vervelen