Categoriearchief: (zelf)bewustzijn

In ons dagelijks taalgebruik en ook in mijn columns lopen de begrippen zelfvertrouwen en zelfbewustzijn soms in elkaar over. Zelfbewustzijn reikt verder dan ‘ik weet wie ik ben’ en ‘ik weet dat ik ben’. Het loopt vaak over in zuiver bewustzijn. Dat is de reden waarom ik het hier in de categorie spiritualiteit heb geplaatst. Zie ook de subcategorie zelfreflectie en zelfkritiek wanneer je geïnteresseerd bent in het proces dat naar (zelf)bewustzijn leidt. — Zelfvertrouwen is het vertrouwen op eigen kracht, daarom staat het in de hoofdcategorie persoonlijke ontwikkeling. Zie: zelfvertrouwen.

zelfbewustzijn

Met ons denken controleren en corrigeren we de instinctieve impulsen en emotionele processen in onze hersenen. We kunnen met ons denken meer dan dat. Door zelfreflectie en zelfkritiek worden we ons ook bewust van het individuele karakter van onze gedachten en gevoelens, van ons ‘zelf’. Door dit zelfbewustzijn in een steeds breder perspectief te plaatsen worden we ons zelfs bewust van de grens van ons fysieke bestaan. Soms overschrijden we deze grens en worden we ons bewust van het zelf, van dat wat ons bevat en omvat.

verbindend bewustzijn

Lichaam en geest zijn integraal met elkaar verbonden. Desondanks bestaan ze ook naast elkaar. Dit geldt niet alleen voor je lichaam en voor je geest maar ook voor de producten van je geest. Met de kracht van je bewustzijn scheid je denken, voelen en handelen in gedachten, gevoelens en gedrag. Door je onthecht open te stellen voor alle producten van je geest, ervaar je hoe ze naast elkaar bestaan en integraal met elkaar zijn verbonden.

hopeloze romantici

Veel mensen zijn hopeloze romantici die hopen op een leven vol liefde, gezondheid en geluk. Ze beseffen niet hoe saai zo’n leven is, een leven dat slechts bestaat uit mooi en goed. Zijn het immers niet juist het lelijke en slechte die zorgen voor contrast, voor diepte van het mooie en goede? Het leven is een spel van gezonde en minder gezonde momenten, van liefde en liefdeloosheid, van geluk en lijden. Het accepteren van deze tegenstellingen opent de weg naar een bewustzijn dat iedere hoop op geluk overbodig maakt.

Zie ook:
romantiek
romantische liefde
romantisch verlangen

Wat blijft er van mij over?

Wat blijft er van mij over wanneer ik een solitair dier zou zijn? Zou ik dan nog altijd liefde en verbondenheid voelen? Anders gezegd: Wat is het gevoel dat onafhankelijk is van alles en iedereen? Is het woord gevoel trouwens wel het juiste woord? Dekt bewustzijn niet beter de lading? Bewustzijn ofwel het weten dat ik ben. Bewustzijn stamt van ‘bewissen’ (weten, zich vergewissen). Weten is verwant aan het Latijnse werkwoord ‘videre’ (zien). In de filosofie van de taal gaan we er blijkbaar vanuit dat je iets moet kunnen zien om je er bewust van te kunnen zijn. Maar wanneer er niets is in mijn omgeving dan kan ik ook niets zien. Moet ik misschien het woord ‘bewust’ weglaten en me richten op het laatste deel van het woord bewustzijn, ‘zijn’? De drang om te willen weten loslaten en accepteren dat ik niets weet en toch ben?

Zie ook: Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.

ik of wij

Is de weg naar verlichting  een individuele weg of een gezamenlijke weg? Ik ontspan me en laat de vraag onbevangen tot me doordringen. Ik of wij is een door de geest geschapen illusie om te kunnen overleven binnen ruimte en tijd. Mijn bewustzijn, dat zich onttrekt aan ruimte en tijd, kent alleen ik en wij. Een keuze voor mezelf is een keuze voor de ander. Mijn weg is onze weg. Dit inzicht verlicht mijn geest.

Zie ook:
ik of jij
medeverantwoordelijk

het nieuwe collectivisme

Stel dat de mensheid als collectief een identiteit kan ontwikkelen die meer is dan de som van de individuele groepsleden. Er is echter één voorwaarde: Het individu dient zichzelf volledig weg te cijferen ten gunste van het collectief. Moet ik me in dat geval niet verzetten tegen de opkomst van het nieuwe collectivisme dat momenteel de wereld overspoelt? Van het Westers commerciële collectivisme tot het gedigitaliseerde Chinese staatscollectivisme. Maar stel dat het collectief verder zal kunnen reiken en meer zal kunnen bereiken dan het individu? Waarom zou ik me er dan tegen verzetten? Misschien groeit de naastenliefde wel doordat we met het loslaten van onze individualiteit ook ons egoïsme kwijtraken. Of misschien krijgt het collectief wel een eigen bewustzijn waarin individuen spiritueel worden herboren.

Zie ook:
Neanderthalers 2.0
collectief
de collectieve mens

oorsprong van ons bewustzijn

Volgens hersenwetenschappers ontstaat een bijna doodervaring doordat specifieke gebieden in de hersenen worden geprikkeld. Zelfs spirituele gevoelens zouden het product zijn van de hersenen. Voor ons bewustzijn heeft de wetenschap nog geen plaats in de hersenen vastgesteld. Ons bewustzijn, het besef ‘Ik weet dat ik ben.’ heeft twee mogelijke oorzaken. Of het is een product van de hersenen of het is een onafhankelijke scheppingskracht die het filter van de hersenen gebruikt om zich te manifesteren. De vraag naar de oorsprong van ons bewustzijn is een kip of ei vraag: Wat was er eerder de hersenen of het bewustzijn?

Zie ook:
morele pijler
kip of ei?