Categoriearchief: verwondering

passanten

Wanneer ik op een terras zit kijk ik anders naar de mensen die passeren dan enkele jaren geleden. Het zijn voor mij steeds meer individuen in plaats van representanten van een bepaald type mens. Ik zie het eigene van hun persoon. Dat wat hen aan het leven bindt en wat ze aan het einde van hun leven moeten loslaten. Wekten ze vroeger een glimlach van verbazing en verwondering bij me op. Nu laten ze me zien hoe betrekkelijk en gewoon ik zelf ben en hoe mijn leven een tijdelijke fase is van iets anders. Een fase waar ik, net als zij, doorheen moet voordat ik mijn band met het leven kan loslaten.

 

het enige dat ik weet ..

Ondanks al mijn vragen en antwoorden weet ik niet wat de oerknal in beweging heeft gezet of hoe vervolgens helium en waterstof zijn ontstaan en hoe daarin complexe en levende verbindingen ontstonden die zichzelf konden voortplanten. Stel dat het ontstaan van de eerste gassen toeval was. Hoe kan toeval dan tot zo’n samenhangend geheel als het menselijk lichaam hebben geleid? Ook verbaas ik me nog altijd over de cyclus van leven en dood en over de betrekkelijkheid van het mooie en goede in de wereld. Terwijl ik dit schrijf besef ik: Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.

Zie ook:
‘Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.’
Is god een algoritme?
oerkracht
toeval of niet

 

uitheems en zonderling

Ik ben altijd geboeid geweest door het menselijk lichaam. Dit begon toen ik de seksuele aantrekkingskracht ontdekte van het vrouwelijk lichaam. Tijdens mijn studie aan de kunstacademie was het de esthetische schoonheid ervan die me intrigeerde. Nu ik ouder word en het verval van mijn lichaam en dat van anderen zie verbaas ik me over de betrekkelijkheid van mijn schoonheidsbeeld. Hoe uitheems en zonderling is het menselijk lichaam, dat organisme met haar vreemde tentakels en openingen! Het is niet zo dat ik niet meer geniet van een mooi lichaam, maar ik merk dat ik er steeds minder door word afgeleid en steeds meer oog krijg voor het wonder dat erin huist.

Zie ook: schoonheid

 

zo gij niet wordt als kinderen

Een van de bijbelse uitspraken waar spirituele zoekers zich soms op beroepen is: Zo gij niet wordt als kinderen zult gij het rijk der hemelen niet binnengaan. Aan welke kwaliteit van kinderen denken ze wanneer ze dit zeggen? Denken ze aan het onvoorwaardelijke vertrouwen van kinderen in hun ouders, aan het feit dat kinderen meer gericht zijn op het gevoel dan op de rede of aan het feit dat kinderen openstaan voor het magische, het geloof in kabouters en elfjes? Door zich dit niet af te vragen gaan spirituele zoekers er blind vanuit dat het spirituele verbonden is met de magie van het paranormale, met het gevoel en niet met de rede en met het geloof in een spiritueel leider die als een ouder over alle antwoorden lijkt te beschikken.

Zie ook: verwondering

 

verras mij

Ik stapte vanochtend uit bed en begroette de nieuwe dag met de gedachte: Verras mij. Vrij van verwachtingen en ideeën begon ik aan dag 23.529 van mijn leven. Tijdens het ontbijt kreeg ik een dip. Ik voelde me letterlijk ziek, zwak en misselijk. Wantrouwen en wanhoop dreigden de positieve start te verpesten. Ik besloot een wandeling te maken door de tuin, genoot van de voorjaarszon en van de voorjaarsbloemen. Onder het genot van een kop koffie veranderden vervolgens wantrouwen en wanhoop in vertrouwen en hoop.

 

een wonder verklaard

Met verbazing en verwondering keek ik naar een filmpje waarin de illusionist Dynamo over het water van de Theems liep. Het leek even op een wonder, een onverklaarbaar iets waar maar één antwoord op lijkt te zijn ‘een wonder’. Toen dit tot me doordrong ben ik op internet het antwoord gaan zoeken dat mijn verstand niet kon geven. Ik vond dit in filmpjes waarin de truc uit de doeken werd gedaan. Toen ik deze had gezien moest ik lachen om mezelf en besefte dat zelfs wonderen moeten worden losgelaten om het wonder van het hier en nu te ervaren.