Categoriearchief: verbazing en verwondering

In de columns verbazing en verwondering lees je wat voor mij het verschil is.

reality-tv

Reality-tv is minder reëel dan de term suggereert. Producenten, regisseurs, cameramensen, geluidsmensen, editors, allemaal proberen ze invloed uit te oefenen op de kijker. De verhaallijn en emotionele verwikkelingen moeten je aandacht als kijker vasthouden. Dit wijkt af van wat we in het dagelijks leven ervaren. Hier wisselen gebeurtenissen elkaar vaak willekeurig af en leiden emoties een onderhuids bestaan. Gebeurtenissen en emoties worden bovendien afgewisseld met uren en dagen waarop niets vermeldenswaardig gebeurt. Toch zijn deze beeld technisch oninteressante uren en dagen niet zonder betekenis. Ze maken dat je afstand kunt nemen van het dagelijks leven. Het zijn de verbindende schakels waardoor je de echte waarde van het leven met al haar verwikkelingen leert kennen.

Zie ook:
reality stars
levende stilte
verslaafd aan de verbazing
verslaafd aan de verbazing (vervolg)

verslaafd aan de verbazing (vervolg)

Ik ben verslaafd aan reality-tv. Ik zou een einde kunnen maken aan de verslaving door de personen in de programma’s te analyseren. Ik kan me er echter niet toe zetten. Ik ben bang de verbazing en verwondering  kwijt te raken die ik ervaar bij het kijken. In plaats daarvan besluit ik om mijn verslaving te analyseren. Ik stel vast dat ik last heb van de ‘fear of missing out’, de angst iets belangrijks te missen. Ik wil wel mijn verslaving kwijt maar niet de mogelijkheid mezelf te verbazen en te verwonderen. Maar waarom zou ik daar bang voor zijn? Vormen verbazing en verwondering niet de natuurlijke schakel tussen de cycli van ‘zoeken vinden loslaten’?

Zie ook: verslaafd aan de verbazing

verslaafd aan de verbazing

Ik ben verslaafd aan de verbazing. Doelloos dwaal ik rond in de wondere wereld van de reality tv waar we daten, relaties aangaan, bedriegen, scheiden en strijden over wie de vader is van onze kinderen. Verslaafd dompel ik me onder in de wereld van beginnende relaties en verbroken relaties. Ik kan er geen genoeg van krijgen, ik wil steeds meer. Is dit de prijs van mijn verbazing? Verslaving? Waarom maak ik geen einde aan de verslaving? Waarom zet ik niet de eerste stap en erken dat ik verslaafd ben? Maar dat doe ik nu toch, ik schrijf er toch over? Ik lach, sluit mijn computer en ga naar bed.

Zie ook:
verslaafd aan de verbazing (vervolg)
reality stars

passanten

Wanneer ik op een terras zit kijk ik anders naar de mensen die passeren dan enkele jaren geleden. Het zijn voor mij steeds meer individuen in plaats van representanten van een bepaald type mens. Ik zie het eigene van hun persoon. Dat wat hen aan het leven bindt en wat ze aan het einde van hun leven moeten loslaten. Wekten ze vroeger een glimlach van verbazing en verwondering bij me op. Nu laten ze me zien hoe betrekkelijk en gewoon ik zelf ben en hoe mijn leven een tijdelijke fase is van iets anders. Een fase waar ik, net als zij, doorheen moet voordat ik mijn band met het leven kan loslaten.

Zie ook: afgerond leven

 

het enige dat ik weet ..

Ondanks al mijn vragen en antwoorden weet ik niet wat de oerknal in beweging heeft gezet of hoe vervolgens helium en waterstof zijn ontstaan en hoe daarin complexe en levende verbindingen ontstonden die zichzelf konden voortplanten. Stel dat het ontstaan van de eerste gassen toeval was. Hoe kan toeval dan tot zo’n samenhangend geheel als het menselijk lichaam hebben geleid? Ook verbaas ik me nog altijd over de cyclus van leven en dood en over de betrekkelijkheid van het mooie en goede in de wereld. Terwijl ik dit schrijf besef ik: Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.

Zie ook:
‘Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.’
Is god een algoritme?
oerkracht
toeval of niet
orde en chaos

 

uitheems en zonderling

Ik ben altijd geboeid geweest door het menselijk lichaam. Dit begon toen ik de seksuele aantrekkingskracht ontdekte van het vrouwelijk lichaam. Tijdens mijn studie aan de kunstacademie was het de esthetische schoonheid ervan die me intrigeerde. Nu ik ouder word en het verval van mijn lichaam en dat van anderen zie verbaas ik me over de betrekkelijkheid van mijn schoonheidsbeeld. Hoe uitheems en zonderling is het menselijk lichaam, dat organisme met haar vreemde tentakels en openingen! Het is niet zo dat ik niet meer geniet van een mooi lichaam, maar ik merk dat ik er steeds minder door word afgeleid en steeds meer oog krijg voor het wonder dat erin huist.

Zie ook: schoonheid