Categoriearchief: rust – stilte

Je hebt concrete rust en spirituele stilte. Soms lopen ze naadloos in elkaar over.

progressief of conservatief

Op de vraag ‘Ben je progressief of conservatief?’ zou ik tot nu toe altijd hebben gezegd: progressief. Spreekwoorden als ‘Stilstand is achteruitgang.’ staan in mijn hart geschreven. Leven is bewegen, is manifesteren, is verder gaan. Het lijkt er echter steeds vaker op dat ik ook een conservatieve kant heb. Zo merk ik dat ik een rem wil zetten op de politieke ontwikkelingen in de wereld. Wanneer ik dit nu zo zeg schrik ik van mezelf. Ik concentreer me op wat ik zeg en besef dat ik niet tegen verandering ben maar dat ik rust wil. De rust van de kluizenaar die afgesloten van de wereld tot zichzelf wil komen. Dit betekent niet dat ik wil behouden, bewaren. Ik wil tot bezinning komen om daarna verder te kunnen gaan.

 

verdwaasd

Er is een groot aantal literaire verhalen waarin de hoofdpersoon verdwaasd door het leven gaat. Voor mij zijn al deze verhalen uitingen van het onvermogen van de mens om de diepere waarde van het leven te ervaren. Soms krijgen deze verhalen een extreem karakter wanneer de hoofdpersoon zich in zijn verdwazing overgeeft aan geweld of aan een onbereikbare liefde. Er zijn maar weinig verhalen waarin de hoofdpersoon zich overgeeft aan de stilte. Dit is eigenlijk ook wel te begrijpen. Stilte kent geen woorden waarmee je verhalen kunt vertellen.

 

onrust

Voordat ik een column schrijf is er vaak iets dat me al enige tijd bezighoudt. Zo ook vandaag. Nog niet gevangen in de taal is het een onrustig gevoel dat door de wereld op de achtergrond van mijn leven wordt geprojecteerd. Politieke onrust en het dagelijks geneuzel waar we ons mee bezig houden. Ik zou het allemaal met grootse gebaren willen uitvegen. Terwijl ik mijn aandacht hierop richt besef ik dat ik nog onrustiger zou worden wanneer ik dit werkelijk zou proberen. Ik dien de onrust onder ogen te zien. Ik ben dan misschien wel niet de katalysator van de onrust maar wel de bron ervan.

Zie ook: op zoek naar rust

 

op zoek naar rust

Het vluchtelingenprobleem rommelt maar door in mijn geest. De vragen blijven komen. Ik word moe van mezelf. Ik wil rust in mijn kop, me richten op de geestelijke rijkdom die in het dagelijks leven verborgen ligt. Terwijl ik dit zeg besef ik dat ik hier niet aan toe wil geven. Ik wil niet vluchten. Dit roept weer nieuwe vragen op. Waarom vluchten de vluchtelingen? Waarom pakken ze de strijd in hun land niet op? Wat zou ik zelf doen wanneer ik in hun schoenen stond? Zou ik tot het bittere eind vechten voor wat ik maatschappelijk belangrijk vind of zou ik net als zij op zoek gaan naar een veilige plaats waar ik rust hoop te vinden?

Zie ook:
onrust
vluchtelingenprobleem
Etty Hillesum

 

complexe wereld

De betekenis van het woord complex is: samengesteld, ingewikkeld. Het woord stamt van het Latijnse ‘com-’ samen en ‘plectere’ vlechten. We leven in een complexe wereld, een ingewikkeld weefsel van lijnen en verbanden. Soms probeer ik de afzonderlijke draden van dit weefsel te volgen. Ondanks dat me dit regelmatig lukt raak ik ook vaak de draad kwijt. Op die momenten probeer ik rustig te blijven. Wanneer ik daarin slaag doemt er soms toch nog een patroon op. Een enkele keer zie ik dat dit patroon een sluier is waarachter een andere werkelijkheid verborgen ligt.

 

blind doorgaan

Door niet te lang na te denken maar door gewoon te beginnen en blind door te gaan heb ik veel doelen gerealiseerd. Ik betaal hier echter wel een hoge prijs voor. Een voorbeeld: Wanneer ik een fietstocht maak dan kan ik in het begin intens genieten van mijn omgeving en van het fietsen. Naarmate de fietstocht langer duurt ben ik echter vaak alleen nog maar bezig om mijn lichaam over de eindstreep te krijgen. Door blind door te gaan bereik ik dan wel mijn doel maar betaal er een prijs voor in de zin dat ik minder geniet. Ik ben nu op het punt aanbeland dat ik deze prijs niet meer wil betalen. Ik wil, ook al betekent dit dat ik mijn doel niet bereik, vaker rustmomenten inbouwen waarop ik stil sta bij wat ik zie en ervaar.

 

stille getuige

Stel dat we voortleven na de dood. Wanneer je hiervan uitgaat is het dom om geestelijke bagage mee te willen nemen. Het remt je op je reis. Beter is het om je gedachten en gevoelens los te laten. Maar als je die loslaat is er dan nog wel iets dat voortleeft? Wat voortleeft is de scheppende kracht, de stille getuige die ziet en weet.