Categoriearchief: rust – stilte

Je hebt concrete rust en spirituele stilte. Soms lopen ze naadloos in elkaar over.

vijfenveertig procent

Wat doe je wanneer de kans op een prijs in de staatsloterij 45% is? Wat doe je wanneer je de ziekte van Parkinson hebt en de kans dat je een depressie en/of dementie krijgt 45% is? Terwijl ik hierover nadenk, komt de volgende vraag bij me op: Is het glas half leeg of half vol? Wat een rare vraag eigenlijk. Ze gaat uit van het een of het ander. Voor mij is het glas niet half leeg of half vol. Het is net als het leven ‘volledig’. Het omvat alles, de volheid en de leegte.


Zie ook: en / of

nonchalant

Ik merk dat ik nonchalant word. Niet in de betekenis van onverschillig, slordig en ongeïnteresseerd maar in de betekenis van cool, relaxed, ongedwongen, zonder zorgen, naturel. Steeds vaker stap ik nonchalant over gedachten en gevoelens heen. Ik geef ze niet de kans om me in beslag te nemen, me met onwrikbare banden af te sluiten van wat ik waardevol vind: ontspannen en vrij in het leven staan. Soms dreig ik bijvoorbeeld te worden opgeslokt door fysieke en mentale klachten als gevolg van mijn ziekte. Wanneer dit gebeurt laat ik de klachten aan me voorbij gaan en richt me op de geestelijke rust en stilte in mezelf. Dit is niet altijd even gemakkelijk. Soms vraag ik me af hoe lang ik het nog vol zal kunnen houden maar ik besef tegelijkertijd dat ik ook met deze vraag nonchalant om zal moeten leren gaan.

Zie ook:
registreren en regisseren
nu en steeds weer opnieuw

 

betekenis comfortzone

Het woord comfortzone heeft voor velen een negatieve betekenis, de ruimte waar je niet durft uit te breken. Gelukkig is er ook een positieve betekenis. De ruimte waar je jezelf op je gemak voelt. Soms moeten we onszelf eerst op ons gemak voelen voordat we een stap durven zetten in het onbekende. Dit is geen schande. Juist in een ontspannen en open sfeer krijg je inzichten en gevoelens waarvan je bij god niet wist dat ze bestonden. Voorwaarde is wel dat je comfortzone geen doel op zich wordt, een geestelijke ruimte waarin je gevangen zit.

Zie ook:
persoonlijke levenssfeer
comfortzone

 

recycling

Soms zou ik de tijd stil willen zetten en hard roepen: Waar zijn we nou allemaal mee bezig? We daveren maar door, walsen over alles en iedereen heen. Natuurlijk, leven is behalve een zelfstandig naamwoord ook een werkwoord. Maar na gedane arbeid is het ook goed rusten. We hebben rust nodig om te beseffen dat we niet eindeloos door kunnen gaan. Zelfs de golf die eindeloos in hoogte lijkt toe te nemen valt uiteindelijk uiteen als gevolg van de cyclische wet van groeien, bloeien en sterven. Na de dood valt ons lichaam uiteen in atomen die tot voedsel zullen dienen voor nieuwe planten, mensen en dieren. We zijn slechts een tijdelijke fase in een eindeloze cyclus. Pas wanneer we dit beseffen zullen we ons niet meer op één fase van de cyclus richten maar op de gehele cyclus en op de duurzame constante in de cyclus, de as van het wiel zonder welke geen cyclus mogelijk is.

 

stapelen

Ik heb last van zo’n 20 fysieke en geestelijke verschijnselen behorende bij de ziekte van Parkinson. Het aantal en de mate dat ik er last van heb verschilt per dag. Standaard heb ik twee tot drie klachten. Soms heb ik de neiging ze te stapelen met gedachten als ‘Ook dat nog!’ Gelukkig ben ik me hiervan bewust en kan ik voorkomen dat ze escaleren door mezelf zoals laatst krachtig toe te spreken ‘Stop met stapelen!’ Direct daarop volgde het besef dat mijn ziekte blijvend is en richtte ik mijn aandacht op het hier en nu, op de stilte waar ik nog altijd mezelf ben.

Zie ook: Job

zinloos

Door de zinloosheid van het bestaan te accepteren ontdek je de zin ervan. Accepteren betekent de zinloosheid in de ogen zien en je erover uit durven spreken. Zoals de Portugese schrijver Fernando Pessoa (gestorven 1935) dat deed in het ‘boek der rusteloosheid’. In dit boek schetst hij met scherpe observaties en prachtige associaties als een expressionistisch schilder de zinloosheid van zijn bestaan. Tussen de met nonchalant gemak geformuleerde woorden en zinnen openbaart zich de zin van het bestaan. De zin die de volheid en leegte ervan overtreft.

Zie ook: een mens zijn zin, is een ..

progressief of conservatief

Op de vraag ‘Ben je progressief of conservatief?’ zou ik tot nu toe altijd hebben gezegd: progressief. Spreekwoorden als ‘Stilstand is achteruitgang.’ staan in mijn hart geschreven. Leven is bewegen, is manifesteren, is verder gaan. Het lijkt er echter steeds vaker op dat ik ook een conservatieve kant heb. Zo merk ik dat ik een rem wil zetten op de politieke ontwikkelingen in de wereld. Wanneer ik dit nu zo benoem schrik ik van mezelf. Ik concentreer me op wat ik zeg en besef dat ik niet tegen verandering ben maar dat ik rust wil. De rust van de kluizenaar die afgesloten van de wereld tot zichzelf wil komen. Dit betekent niet dat ik wil behouden, bewaren. Ik wil tot bezinning komen om verder te kunnen gaan.