Categoriearchief: rust – stilte

Je hebt concrete rust en spirituele stilte. Soms lopen ze naadloos in elkaar over.

nonchalant

Ik merk dat ik nonchalant word. Niet in de betekenis van onverschillig, slordig en ongeïnteresseerd maar in de betekenis van cool, relaxed, ongedwongen, zonder zorgen, naturel. Steeds vaker stap ik nonchalant over gedachten en gevoelens heen. Ik geef ze niet de kans om me in beslag te nemen, me met onwrikbare banden af te sluiten van wat ik waardevol vind: ontspannen en vrij in het leven staan. Soms dreig ik bijvoorbeeld te worden opgeslokt door fysieke en mentale klachten als gevolg van mijn ziekte. Wanneer dit gebeurt laat ik de klachten aan me voorbij gaan en richt me op de geestelijke rust en stilte in mezelf. Dit is niet altijd even gemakkelijk. Soms vraag ik me af hoe lang ik het nog vol zal kunnen houden maar ik besef tegelijkertijd dat ik ook met deze vraag nonchalant om zal moeten leren gaan.

Zie ook: registreren en regisseren

 

betekenis comfortzone

Het woord comfortzone heeft voor velen een negatieve betekenis, de ruimte waar je niet durft uit te breken. Gelukkig is er ook een positieve betekenis. De ruimte waar je jezelf op je gemak voelt. Soms moeten we onszelf eerst op ons gemak voelen voordat we een stap durven zetten in het onbekende. Dit is geen schande. Juist in een ontspannen en open sfeer krijg je inzichten en gevoelens waarvan je bij god niet wist dat ze bestonden. Voorwaarde is wel dat je comfortzone geen doel op zich wordt, een geestelijke ruimte waarin je gevangen zit.

Zie ook:
persoonlijke levenssfeer
comfortzone

 

recycling

Soms zou ik de tijd stil willen zetten en hard roepen: Waar zijn we nou allemaal mee bezig? We daveren maar door, walsen over alles en iedereen heen. Natuurlijk, leven is behalve een zelfstandig naamwoord ook een werkwoord. Maar na gedane arbeid is het ook goed rusten. We hebben rust nodig om te beseffen dat we niet eindeloos door kunnen gaan. Zelfs de golf die eindeloos in hoogte lijkt toe te nemen valt uiteindelijk uiteen als gevolg van de cyclische wet van groeien, bloeien en sterven. Na de dood valt ons lichaam uiteen in atomen die tot voedsel zullen dienen voor nieuwe planten, mensen en dieren. We zijn slechts een tijdelijke fase in een eindeloze cyclus. Pas wanneer we dit beseffen zullen we ons niet meer op één fase van de cyclus richten maar op de gehele cyclus en op de duurzame constante in de cyclus, de as van het wiel zonder welke geen cyclus mogelijk is.

 

stapelen

Ik heb last van zo’n 20 fysieke en geestelijke verschijnselen behorende bij de ziekte van Parkinson. Het aantal en de mate dat ik er last van heb verschilt per dag. Standaard heb ik twee tot drie klachten. Soms heb ik de neiging ze te stapelen met gedachten als ‘Ook dat nog!’ Gelukkig ben ik me hiervan bewust en kan ik voorkomen dat ze escaleren door mezelf zoals laatst krachtig toe te spreken ‘Stop met stapelen!’ Direct daarop volgde het besef dat mijn ziekte blijvend is en richtte ik mijn aandacht op het hier en nu, op de stilte waar ik nog altijd mezelf ben.

Zie ook: Job

 

progressief of conservatief

Op de vraag ‘Ben je progressief of conservatief?’ zou ik tot nu toe altijd hebben gezegd: progressief. Spreekwoorden als ‘Stilstand is achteruitgang.’ staan in mijn hart geschreven. Leven is bewegen, is manifesteren, is verder gaan. Het lijkt er echter steeds vaker op dat ik ook een conservatieve kant heb. Zo merk ik dat ik een rem wil zetten op de politieke ontwikkelingen in de wereld. Wanneer ik dit nu zo benoem schrik ik van mezelf. Ik concentreer me op wat ik zeg en besef dat ik niet tegen verandering ben maar dat ik rust wil. De rust van de kluizenaar die afgesloten van de wereld tot zichzelf wil komen. Dit betekent niet dat ik wil behouden, bewaren. Ik wil tot bezinning komen om verder te kunnen gaan.

 

verdwaasd

Er is een groot aantal literaire verhalen waarin de hoofdpersoon verdwaasd door het leven gaat. Voor mij zijn al deze verhalen uitingen van het onvermogen van de mens om de diepere waarde van het leven te ervaren. Soms krijgen deze verhalen een extreem karakter wanneer de hoofdpersoon zich in zijn verdwazing overgeeft aan geweld of aan een onbereikbare liefde. Er zijn maar weinig verhalen waarin de hoofdpersoon zich overgeeft aan de stilte. Dit is eigenlijk ook wel te begrijpen. Stilte kent geen woorden waarmee je verhalen kunt vertellen.

 

onrust

Voordat ik een column schrijf is er vaak iets dat me al enige tijd bezighoudt. Zo ook vandaag. Nog niet gevangen in de taal is het een onrustig gevoel dat door de wereld op de achtergrond van mijn leven wordt geprojecteerd. Politieke onrust en het dagelijks geneuzel waar we ons mee bezig houden. Ik zou het allemaal met grootse gebaren willen uitvegen. Terwijl ik mijn aandacht hierop richt besef ik dat ik nog onrustiger zou worden wanneer ik dit werkelijk zou proberen. Ik dien de onrust onder ogen te zien. Ik ben dan misschien wel niet de katalysator van de onrust maar wel de bron ervan.

Zie ook: op zoek naar rust