Categoriearchief: paradijs

De oorspronkelijke Perzische betekenis van paradijs is ommuurde lusthof. Augustinus gebruikte het woord voor ‘plaats van geestelijk geluk’, het hemels hiernamaals.

geen hemel maar ..

Een goed huwelijk is nog geen hemel maar een goed huwelijk geeft wel een beeld van wat de hemel zou kunnen zijn. In een goed huwelijk accepteer je de onderlinge verschillen en geef je jezelf onvoorwaardelijk over aan wat tussen de verschillen verborgen ligt. Wanneer je dit beeld van een goed huwelijk doortrekt dan krijg je een beeld van wat de hemel zou kunnen zijn.

Zie ook: goddelijk feestje

de Messias waan

Er zijn veel mensen met een Messias waan. Religieuze en ideologische fundamentalisten die denken dat ze de wereld kunnen verlossen van het lijden. Je kunt niemand verlossen van het lijden. Lijden hoort bij het leven. Je kunt een tijdelijk paradijs creëren waar je het lijden ontkent maar uiteindelijk zul je dit paradijs moeten verlaten. Echte verlossing vind je niet in een overtuiging of door je kop in het zand te steken. Echte verlossing ligt in begrip en mededogen met het lijden van de mens.

Zie ook: god moet wel hartstikke gek zijn

happy end

Willem, geloof jij in een leven na de dood? Geloven is zeker weten. Voor mij is niets zeker maar ik denk niet dat het leven eindigt met een happy end. Dat het leven haar definitieve bestemming vindt in een paradijs van vrede en liefde. Zo’n plaats is niet onmogelijk maar is hoogstens een rustruimte, een oplaadpunt om je reis voort te zetten. Waar leidt deze reis dan naartoe? Ook dat weet ik niet. Het zou zomaar een andere planeet kunnen zijn. Wat ik wel weet is dat de reis uiteindelijk geen bestemming zal hebben. Het begrip reis is namelijk niet het juiste woord Het is geen reis van A naar B maar een stap in het hier en nu waar alles met elkaar is verbonden in oneindige scheppingskracht.

Zie ook:
Maria
goddelijke poort
Is er leven na de dood?
paradijs
de zandloper

eten van de boom van kennis van goed en kwaad

Ik moet denken aan het verhaal van Adam en Eva die door god uit het paradijs werden verjaagd omdat ze hadden gegeten van de boom van kennis van goed en kwaad. Ik zie een relatie met de legende van de ongelovige Thomas. De apostel die in de wonden van Christus peuterde omdat hij niet kon geloven dat hij dood was. Je leert goed en kwaad pas echt kennen door je erin te verdiepen. Door beschouwend tot de kern van goed en kwaad door te dringen verlaat je de wereld van tegenstellingen en ontdek je dat alles met elkaar is verbonden. De oorspronkelijke Oudperzische betekenis van paradijs is ‘het ommuurde’. Je ontdekt dat het ware paradijs geen muren heeft en nooit heeft gehad.

Zie ook:
onthecht handelen
statement

vervolgverhaal

Stel dat ik de schrijver ben van mijn levensverhaal en dat er een leven is na de dood, dan ben ik misschien ook de schrijver van het verhaal na mijn dood. Deze gedachte is niet zo vreemd. Bijna alle godsdiensten gaan er vanuit dat wat je denkt, voelt en doet bepalend is voor je leven na de dood. Afhankelijk van hoe je hebt geleefd, beland je bijvoorbeeld in de hemel of in de hel. Geloof ik zelf in een hemel of hel als eindbestemming? Nee, voor mij zijn dit op z’n best tijdelijke manifestaties van illusies die we gedurende ons leven creëren. Het doel van de scheppingskracht reikt verder dan dat. Het wil actief aanwezig zijn in steeds weer nieuwe creaties van zichzelf. Wanneer je ook na je dood deel wilt blijven uitmaken van dit scheppingsproces zul je alle illusies los moeten laten.

Zie ook: schrijven of beschrijven

grijstinten

Het leven is niet zwart of wit. Het is opgebouwd uit grijstinten. Desondanks gaan velen uit van een zwart wit bestaan. Is het niet in deze wereld dan wel in een leven na de dood wanneer je in de hemel of in de hel belandt. Deze visie doet geen recht aan de grijstinten van het leven. Door je open te stellen voor de grijstinten ontdek je de ware aard en functie van het bestaan: begrip en mededogen, kwaliteiten die zwart en wit met elkaar verbinden.

Zie ook:
troost
het een en het ander
over de doden niets dan goeds

voorbij de liefde

In nagenoeg alle bijna dood ervaringen wordt melding gemaakt van onvoorwaardelijke liefde in een schitterende omgeving waar zorgen en pijn als sneeuw voor de zon verdwijnen. De liefde komt in dit paradijs naar je toe in de vorm van een goddelijk persoon en van overleden vrienden en familie. Zij worden omringd met de mooiste kleuren, licht, muziek, bomen, planten en gebouwen. Er is iets wat me in deze verhalen intrigeert. De liefde heeft hierin een vorm die past binnen wat wij nu ook al ervaren. Misschien minder intens maar niet wezenlijk anders. Dit roept de volgende vraag bij me op: Is er nog iets dat voorbij deze door ons ervaren vormen van liefde ligt, iets dat de liefde overstijgt? Het gevoel van verbondenheid misschien? Of is dat één woord te veel?