Categoriearchief: de tijd

de illusie van de tijd houdt ons gevangen in de tijd

een kwestie van timing

Het lijkt er soms op alsof we menen dat we tot het bittere eind door moeten gaan met leven. Deze gedachte ontstaat niet alleen door maatschappelijke en religieuze dogma’s maar ook omdat we angstig worden wanneer we aan het einde van ons leven denken. Deze angst ontstaat doordat we ervan uitgaan dat ruimte en tijd twee gescheiden werelden zijn. Ruimte en tijd horen echter bij elkaar, zijn in een eindeloze wisselwerking met elkaar verbonden binnen de ruimtetijd. De kunst van leven is de kunst van het soepel en alert omgaan met deze wisselwerking. De momenten leren vaststellen waarop je je activiteiten uitzet op een tijdspad en de momenten waarop je van dit pad afstapt en opgaat in de ruimtetijd. Wanneer je deze kunst beheerst blijkt zelfs het einde van het leven een kwestie van timing te zijn.

 

de theorie van alles

Het is de natte droom van veel natuurkundigen om als eerste een theorie te formuleren waarin de vier fundamentele natuurkrachten worden verenigd, de sterke en zwakke kernkracht, de elektromagnetische kracht en de zwaartekracht. Zelfs Einstein is het niet gelukt om deze krachten in één theorie samen te vatten. Dit betekent niet dat het de mens nooit zal lukken. De vraag is of je daarop moet wachten. We hebben dan wel geen theorie van alles maar wel een besef van alles. Een besef dat voor een deel al door de natuurkunde in begrippen en wetten is vertaald zoals in het begrip ruimtetijd. Door je opvattingen over ruimte en tijd los te laten ervaar je dat ruimte en tijd één geheel vormen. Binnen de filosofie stond deze ervaring aan de basis van het pantheïsme, het idee dat geest en stof één zijn, dat het de eigenschappen zijn van een goddelijke substantie die op en door zichzelf bestaat.

Zie ook: de slang die in haar staart bijt

 

de slang die in haar eigen staart bijt

Ruimte en tijd kunnen niet zonder elkaar en niet met elkaar. Als mens zijn we gedoemd te leven met de spanning die dit opwekt. Spanning tussen wat gedaan moet worden en de tijd die het kost. Het enige moment waarop we hieraan ontsnappen is wanneer begin en einde elkaar ontmoeten in het hier en nu, wanneer de slang in haar eigen staart bijt.

Zie ook:
vooronderstelling
cirkel
verwondering

 

chronisch ziek

Een van de zaken waaraan ik moet wennen is dat mijn ziekte chronisch is. Ziekte was altijd iets dat voorbijging. Je had pijn maar wanneer de pijn voorbij was vergat je deze weer. Een chronische ziekte is blijvend. Soms denk ik heel even ‘Er is niets aan de hand. Misschien ben ik wel een aansteller of zelfs een hypochonder.’ Enkele uren later ervaar ik echter alweer de gevolgen van mijn ziekte. Het stopt nooit. Sterker nog, de gevolgen worden ondanks de medicijnen die ik gebruik alleen maar erger. Ik zal vaker moeten stilstaan bij de oorspronkelijke Griekse betekenis van het woord chronisch: kronikos, gebonden aan de tijd. De enige manier om met het chronische karakter van mijn ziekte om te gaan is door mijn gebondenheid aan de tijd los te laten, niet te treuren om het verleden dat voorbij is en niet bezig zijn met een toekomst die nog niet heeft plaatsgevonden.

 

eindigheid en eindeloosheid

Eindigheid is wat een einde heeft en eindeloosheid is wat geen einde heeft. Het leven heeft een einde, spiritueel beleven is eindeloos. Om de spirituele beleving te kunnen ervaren dien je begin en einde los te laten. Deze zitten verborgen in het woord ‘het’ in ‘het leven’.

Zie ook: beleven

 

tijdgeest

Cultuur is de verzamelterm voor alles wat we met elkaar delen aan gedachten, gevoelens en gedrag. Iedere cultuur heeft een ontstaansgeschiedenis die soms generaties teruggaat. Ondanks de vaak lange geschiedenis is het niet zo dat een cultuur niet verandert. De belangrijkste veranderingen in een cultuur ontstaan onder invloed van de tijdgeest, kenmerkende manieren van denken, voelen en handelen die ontstaan door specifieke gebeurtenissen. Op dit moment zouden de terroristische zelfmoordaanslagen en criminele liquidaties zo’n verandering op gang kunnen brengen. Ze zouden ertoe kunnen leiden dat we anders gaan aankijken tegen de individuele waarde van een mens. Terwijl ik hierbij stil sta dringt de betrekkelijkheid van mijn eigen leven tot me door, zelfs mijn diepste waarden en normen zijn een speelbal van de tijd. Ze worden gevormd door de tijd en verdwijnen in de tijd.

Zie ook:
morele pijler
kind van ..
Wie ben ik?

 

groot, groter, grootst

Wat is dat toch met de mens? Dat verlangen naar meer, beter, groter. Het begon al toen je kind was, je wilde zo snel mogelijk groot zijn. De drang naar groot, groter, grootst stopte daar niet. Hele volken, landen willen de grootste zijn. Wanneer ze dat niet zijn verlangen ze naar de periode waarin ze het wel waren. Europa, Amerika, Rusland, China en het Midden Oosten, allen hebben ze een periode gekend waarin ze een wereldmacht waren. Wanneer beseffen we nu eindelijk eens dat we stof zijn en tot stof zullen wederkeren? De echte antwoorden in het leven liggen niet in het aantal stofdeeltjes maar in het enkelvoudige deeltje, in het kleine dat binnen de ruimtetijd het grote in zich draagt.