Categoriearchief: scheiding

‘scheiden doet lijden’

bedrog en vertrouwen

Ik begrijp steeds beter de gevoelens van degenen die door hun partner zijn bedrogen. In de loop van de jaren heb ik regelmatig de gevolgen van dit bedrog gezien. Het is echter vooral mijn ziekte waardoor ik hen beter ben gaan begrijpen. Ik voel me bedrogen door mijn lichaam. Ik kan er minder van op aan. Mijn ouderdom en de ziekte van parkinson ondergraven sluipenderwijs mijn gezondheid en het vertrouwen dat ik in mijn lichaam had. Meestal herstelt het vertrouwen van een bedrogen partner zich doordat hij nieuwe mensen ontmoet. Ik krijg nooit meer een nieuw lichaam. Het zal steeds meer gebreken gaan vertonen. Ik zal mijn vertrouwen daarom minder afhankelijk moeten maken van mijn lichaam.

 

verstikkende relaties

Veel partners zitten gevangen in een relatie gebaseerd op wederzijdse verwachtingen en eisen. De verstikkende druk die daardoor ontstaat, leidt tot verzet. Van elkaar openlijk afvallen en bekritiseren tot keiharde ruzies. In een poging zich te bevrijden van de druk gaan sommigen op zoek naar een ander. Naar iemand die onbevangen naar hen opkijkt. Die hen het gevoel geeft vrij te zijn, hen bewondert en waardeert om wie ze zijn. Wat ze niet beseffen is dat ze dit ook kunnen bereiken door de verwachtingen en eisen los te laten. Hierdoor ontdekken ze tevens wat onvoorwaardelijke liefde is. De liefde die ze, zelfs als het toch tot een scheiding komt, nooit kwijt zullen raken.

Zie ook
horror vacui
dubbelleven
vreemdgangers

 

liegen en bedriegen

Liegen en bedriegen, twee woorden die al eeuwen naast elkaar worden gebruikt. Bijvoorbeeld in de uitdrukking ‘Waar leugens en bedrog zijn daar kan geen vertrouwen zijn.’ Daar voelt de ander zich gekrenkt, beschadigd en beledigd. Maar waarom liegen en bedriegen we dan toch? Waarom zijn we niet open en eerlijk? Is het vertrouwen waar de uitdrukking over spreekt voor de meesten eigenlijk ook niet meer dan een ander woord voor gemakzucht? De behoefte om heldere antwoorden aangereikt te krijgen waardoor je niet zelf hoeft na te denken, niet de kluwen van leugens en bedrog hoeft te ontwarren? Is trouwens het hele leven niet een kluwen van vaagheden en onduidelijkheden waar je vooral met liefde en verwondering naar moet leren kijken zonder de kluwen te willen ontwarren? Maar wanneer je dat doet, leef je dan wel? Is leven niet juist het ontwarren van de kluwen en er een kleed van weven op een weefgetouw met rechte lijnen? De rechtlijnigheid van openheid en eerlijkheid?

Zie ook: eerlijk

 

pijnlijk

Het is pijnlijk om te zien hoe zachtaardige mensen na een scheiding soms verharden. Hoe ze het vertrouwen in andere mensen verliezen en op zoek gaan naar een harde stevige basis voor zichzelf. Dit gaat gepaard met uitspraken als: ‘ik kies voortaan alleen nog maar voor mezelf’. Ik vind het pijnlijk wanneer ik dit hoor omdat ik weet dat ze ook deze harde kant zullen moeten loslaten voordat ze ontdekken dat hard en zacht bij elkaar horen en niet zonder elkaar kunnen.

Zie ook:
teder
hard en hart

 

ondraaglijke lichtheid

Er zijn films die aan me blijven kleven zoals ‘The Unbearable Lightness of Being’, ‘De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan’. In deze film heeft de hoofdpersoon Tomas niet alleen een innige relatie met zijn vrouw Tereza maar ook met zijn minnares Sabina. De luchtige manier waarop Tomas met de liefde omgaat is ondraaglijk voor Tereza. Alleen al de titel van de film vind ik zo mooi dat ik hem in mijn hoofd laat rondwentelen. Wat boeit me toch? Waarschijnlijk niet de woorden, ik hoor net zo graag de Engelse als de Nederlandse titel. Is het misschien het contrast in de titel? Je noemt iets ondraaglijk wanneer het te zwaar is om te dragen, het tegenovergestelde van licht. Ik sta nogmaals stil bij mijn vraag en besef dat wat mij boeit het drama is dat in het contrast tot leven komt en dat wordt gelouterd in de liefde.

 

horror vacui

Een interessante vraag: Welke onderwerpen doen me huiveren maar zoek ik toch op? Ik merk dat ik de neiging heb om weg te kijken wanneer ik in een film zie hoe partners elkaar bedriegen met een ander. Het onderwerp interesseert me echter ook wel weer zodanig dat ik meerdere afleveringen van het reality programma Cheaters heb gezien. Waar komt mijn fascinatie toch vandaan? Er is geen enkele aanleiding om te denken dat ik in mijn relatie iets dergelijks mag verwachten. Aangezien daar het antwoord niet ligt kijk ik dieper in mezelf en kom tot de conclusie dat ik bang ben voor de leegte. De leegte die zou kunnen ontstaan wanneer mijn relatie zou eindigen. De angst voor de leegte werd door de Romeinen de ‘horror vacui’ genoemd. Geconfronteerd met de leegte proberen we haar te vullen met gedachten en gevoelens. In mijn geval probeer ik grip te krijgen op de leegte door me in het onderwerp bedrog te verdiepen. Ik glimlach, laat mijn angst los en zie hoe ik de regisseur ben van mijn eigen horrorfilm.

Zie ook:
true crime
dubbelleven
filmgeweld

 

godentaal

Met woorden en beelden probeer ik het onverklaarbare te klaren en te verklaren. In de Griekse oudheid resulteerde dit streven in mythologische verhalen waarin het mysterie van leven en dood werd verklaard aan de hand van sociale en emotionele processen in het dagelijks leven. Verhalen over geboorte, dood en alles dat daartussenin plaats vindt. Over goden die elkaar uitdagen, oorlog voeren en in beslag worden genomen door liefde, wellust, jaloezie, ontrouw, bedrog en wraak. Ondanks het feit dat ook ik ben gebonden aan het dagelijks leven zoek ik woorden en beelden die verder reiken. Als een mythologische held daal ik af in mezelf en voer strijd met de goden van mijn rationele en emotionele projecties. Wanneer ik tenslotte de grens van het verklaarbare heb bereikt en me overgeef aan mijn onvermogen om te klaren en te verklaren betreed ik een wereld waar goddelijk begrip en mededogen de taal overbodig maken.