Categoriearchief: scheiding

‘scheiden doet lijden’

bedrog en vertrouwen

Ik begrijp steeds beter de gevoelens van degenen die door hun partner zijn bedrogen. In de loop van de jaren heb ik regelmatig de gevolgen van dit bedrog gezien. Het is echter vooral mijn ziekte waardoor ik hen beter ben gaan begrijpen. Ik voel me bedrogen door mijn lichaam. Ik kan er minder van op aan. Mijn ouderdom en de ziekte van parkinson ondergraven sluipenderwijs mijn gezondheid en het vertrouwen dat ik in mijn lichaam had. Meestal herstelt het vertrouwen van een bedrogen partner zich doordat hij nieuwe mensen ontmoet. Ik krijg nooit meer een nieuw lichaam. Het zal steeds meer gebreken gaan vertonen. Ik zal mijn vertrouwen daarom minder afhankelijk moeten maken van mijn lichaam.

 

verstikkende relaties

Veel partners zitten gevangen in een relatie gebaseerd op wederzijdse verwachtingen en eisen. De verstikkende druk die daardoor ontstaat, leidt tot verzet. Van elkaar openlijk afvallen en bekritiseren tot keiharde ruzies. In een poging zich te bevrijden van de druk gaan sommigen op zoek naar een ander. Naar iemand die onbevangen naar hen opkijkt. Die hen het gevoel geeft vrij te zijn, hen bewondert en waardeert om wie ze zijn. Wat ze niet beseffen is dat ze dit ook kunnen bereiken door de verwachtingen en eisen los te laten. Hierdoor ontdekken ze tevens wat onvoorwaardelijke liefde is. De liefde die ze, zelfs als het toch tot een scheiding komt, nooit kwijt zullen raken.

Zie ook
horror vacui
dubbelleven

 

liegen en bedriegen

Liegen en bedriegen, twee woorden die al eeuwen naast elkaar worden gebruikt. Bijvoorbeeld in de uitdrukking ‘Waar leugens en bedrog zijn daar kan geen vertrouwen zijn.’ Daar voelt de ander zich gekrenkt, beschadigd en beledigd. Maar waarom liegen en bedriegen we dan toch? Waarom zijn we niet open en eerlijk? Is het vertrouwen waar de uitdrukking over spreekt voor de meesten eigenlijk ook niet meer dan een ander woord voor gemakzucht? De behoefte om heldere antwoorden aangereikt te krijgen waardoor je niet zelf hoeft na te denken, niet de kluwen van leugens en bedrog hoeft te ontwarren? Is trouwens het hele leven niet een kluwen van vaagheden en onduidelijkheden waar je vooral met liefde en verwondering naar moet leren kijken zonder de kluwen te willen ontwarren? Maar wanneer je dat doet, leef je dan wel? Is leven niet juist het ontwarren van de kluwen en er een kleed van weven op een weefgetouw met rechte lijnen? De rechtlijnigheid van openheid en eerlijkheid?

Zie ook: eerlijk

 

pijnlijk

Het is pijnlijk om te zien hoe zachtaardige mensen na een scheiding soms verharden. Hoe ze het vertrouwen in andere mensen verliezen en op zoek gaan naar een harde stevige basis voor zichzelf. Dit gaat gepaard met uitspraken als: ‘ik kies voortaan alleen nog maar voor mezelf’. Ik vind het pijnlijk wanneer ik dit hoor omdat ik weet dat ze ook deze harde kant zullen moeten loslaten voordat ze ontdekken dat hard en zacht bij elkaar horen en niet zonder elkaar kunnen.

Zie ook:
teder
hard en hart

 

horror vacui

Een interessante vraag: Welke onderwerpen doen me huiveren maar zoek ik toch op? Ik merk dat ik de neiging heb om weg te kijken wanneer ik in een film zie hoe partners elkaar bedriegen met een ander. Het onderwerp interesseert me echter ook wel weer zodanig dat ik meerdere afleveringen van het reality programma Cheaters heb gezien. Waar komt mijn fascinatie toch vandaan? Er is geen enkele aanleiding om te denken dat ik in mijn relatie iets dergelijks mag verwachten. Aangezien daar het antwoord niet ligt kijk ik dieper in mezelf en kom tot de conclusie dat ik bang ben voor de leegte. De leegte die zou kunnen ontstaan wanneer mijn relatie zou eindigen. De angst voor de leegte werd door de Romeinen de ‘horror vacui’ genoemd. Geconfronteerd met de leegte proberen we haar te vullen met gedachten en gevoelens. In mijn geval probeer ik grip te krijgen op de leegte door me in het onderwerp bedrog te verdiepen. Ik glimlach, laat mijn angst los en zie hoe ik de regisseur ben van mijn eigen horrorfilm.

Zie ook:
true crime
dubbelleven
filmgeweld

 

godentaal

Met woorden en beelden probeer ik het onverklaarbare te klaren en te verklaren. In de Griekse oudheid resulteerde dit streven in mythologische verhalen waarin het mysterie van leven en dood werd verklaard aan de hand van sociale en emotionele processen in het dagelijks leven. Verhalen over geboorte, dood en alles dat daartussenin plaats vindt. Over goden die elkaar uitdagen, oorlog voeren en in beslag worden genomen door liefde, wellust, jaloezie, ontrouw, bedrog en wraak. Ondanks het feit dat ook ik ben gebonden aan het dagelijks leven zoek ik woorden en beelden die verder reiken. Als een mythologische held daal ik af in mezelf en voer strijd met de goden van mijn rationele en emotionele projecties. Wanneer ik tenslotte de grens van het verklaarbare heb bereikt en me overgeef aan mijn onvermogen om te klaren en te verklaren betreed ik een wereld waar goddelijk begrip en mededogen de taal overbodig maken.

 

wetmatigheid

We passen ons aan de meest gruwelijke omstandigheden aan. In tijden van armoede raken we gewend aan bedelaars langs de weg. In een oorlog raken we gewend aan doden om ons heen. We beseffen niet dat deze gewenning de basis vormt van een proces waarin ervaringen gewoontes worden, gewoontes waarden, waarden normen en normen wetten die we anderen opleggen. Heb je nog nooit met een scheiding te maken gehad dan is de kans groot dat je vindt dat er wetten moeten zijn die het huwelijk bevorderen en beschermen. Heb je direct of indirect een scheiding meegemaakt dan is de kans groot dat je vindt dat de wet een scheiding niet in de weg mag staan. Wanneer je dit tot je door laat dringen besef je dat wetten een eigen wetmatigheid hebben en zie je de betrekkelijkheid in van wetten die nu nog heilig voor je zijn.