Categoriearchief: ziekte van Parkinson

Hoe gemakkelijk wordt niet gezegd: “Het belangrijkste is dat je gezond bent.” Is dat wel zo? Is ook ziekte niet slechts een van de vele uitdagingen in het leven? In deze categorie vind je columns over mijn uitdaging: de ziekte van Parkinson. Door te beginnen bij de oudste columns zie je hoe ik me in de loop van de tijd bewust ben geworden van een algemeen gevoel van malaise en van de ziekte van Parkinson in het bijzonder. (Wanneer je het proces vanaf het begin wilt volgen start dan bij de hoogste paginanummers. Zie paginanummering, onder aan deze pagina.)

nu en steeds weer opnieuw

‘In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.’ Voor mij heeft deze waarschuwing bij financiële producten een bredere betekenis dan voor de bedenker ervan, de Autoriteit Financiële Markten. Ik gebruik hem bijvoorbeeld nu ik me verzwakt voel door mijn ziekte. Ik heb bij mijn ziekte niets aan maatschappelijke en persoonlijke prestaties die ik in het verleden heb behaald. Ook heb ik niets aan wat de toekomst mij brengen zal. Ik moet nu omgaan met mijn ziekte, nu en steeds weer opnieuw.

Zie ook: nonchalant

bedrog en vertrouwen

Ik begrijp steeds beter de gevoelens van degenen die door hun partner zijn bedrogen. In de loop van de jaren heb ik regelmatig de gevolgen van dit bedrog gezien. Het is echter vooral mijn ziekte waardoor ik hen beter ben gaan begrijpen. Ik voel me bedrogen door mijn lichaam. Ik kan er minder van op aan. Mijn ouderdom en de ziekte van parkinson ondergraven sluipenderwijs mijn gezondheid en het vertrouwen dat ik in mijn lichaam had. Meestal herstelt het vertrouwen van een bedrogen partner zich doordat hij nieuwe mensen ontmoet. Ik krijg nooit meer een nieuw lichaam. Het zal steeds meer gebreken gaan vertonen. Ik zal mijn vertrouwen daarom minder afhankelijk moeten maken van mijn lichaam.

 

Twijfel ik?

Volgens van Dale is twijfel: onzekerheid, gebrek aan vastheid van wil of besluit. Etymologisch is de wortel van het woord twijfel verwant aan het woord twee en is het tweede deel van het woord verwant aan het achtervoegsel -voud. De oorspronkelijke betekenis van twijfel is daarmee ‘tweevoudig’. Iemand die twijfelt, hinkt op twee gedachten. Zelf twijfel ik regelmatig. Bijvoorbeeld over mijn lichamelijke klachten. Zijn ze een gevolg van mijn ziekte of van de medicijnen die ik gebruik? Waar ik niet over twijfel is de aard van het bestaan. Hierbij hink ik niet op twee gedachten. Het bestaan is opgebouwd uit zekerheden en onzekerheden die ik met elkaar verbind door vragen te stellen. Het stellen van vragen is een vaste brug, een constante die boven iedere twijfel is verheven.

Zie ook: twijfel

nonchalant

Ik merk dat ik nonchalant word. Niet in de betekenis van onverschillig, slordig en ongeïnteresseerd maar in de betekenis van cool, relaxed, ongedwongen, zonder zorgen, naturel. Steeds vaker stap ik nonchalant over gedachten en gevoelens heen. Ik geef ze niet de kans om me in beslag te nemen, me met onwrikbare banden af te sluiten van wat ik waardevol vind: ontspannen en vrij in het leven staan. Soms dreig ik bijvoorbeeld te worden opgeslokt door fysieke en mentale klachten als gevolg van mijn ziekte. Wanneer dit gebeurt laat ik de klachten aan me voorbij gaan en richt me op de geestelijke rust en stilte in mezelf. Dit is niet altijd even gemakkelijk. Soms vraag ik me af hoe lang ik het nog vol zal kunnen houden maar ik besef tegelijkertijd dat ik ook met deze vraag nonchalant om zal moeten leren gaan.

Zie ook:
registreren en regisseren
nu en steeds weer opnieuw

 

transitie

Ik ben in transitie. Geen gender transitie van man naar vrouw. Ik voel me nog altijd man. Mijn lichaam straalt echter steeds minder uit wie en wat ik ben. Ik voel me jong maar mijn lichaam wordt geleidelijk dat van een oude man. Ik ben onzeker maar ik ben dat minder vaak dan mijn lichaam door mijn ziekte uitstraalt. Mijn transitie bestaat erin dat ik, ongeacht de veranderingen van mijn lichaam, wil blijven wie ik ben. Geen uitgeblust en onzeker mens maar iemand die zich intens betrokken voelt bij het leven. Een transitie van wie ik ben dóór mijn lichaam naar wie ik ben zónder mijn lichaam.

 

vergeetachtig

Ik merk dat ik steeds vergeetachtiger word. De vraag waar ik mee worstel is: Waardoor wordt dit veroorzaakt? Is het een ouderdomsverschijnsel of is het beginnende dementie? Dit laatste is niet onwaarschijnlijk. Mijn moeder leed aan dementie en de ziekte van Parkinson gaat ook vaak gepaard met dementie. Er is echter nog een derde mogelijkheid. Ik leef steeds meer in het hier en nu waardoor verleden en toekomst minder belangrijk voor me zijn. Ik herhaal ze niet en voed ze niet. Het gevolg is dat het effect dat ze op me hebben minder krachtig wordt. Met deze derde oorzaak heb ik minder moeite. Ik ga er daarom maar vanuit dat het de echte oorzaak is.

 

wie gelooft, haast zich niet

Door mijn ziekte ben ik me bewuster geworden van het belang om op tijd de druk van de ketel te halen. Wanneer ik te gefocust en inspannend bezig ben word ik er later geestelijk en fysiek voor afgestraft. Ik dien er meer op te vertrouwen dat het allemaal wel goed komt. Ik dien meer te gaan leven zoals ik schrijf. Ik laat een onderwerp in mijn geest rijpen voordat ik erover schrijf. Ik vertrouw erop dat de antwoorden zullen komen wanneer ik me ontspannen en onbevangen blijf concentreren. Dit geldt ook voor geloven. De meest gehanteerde betekenis van geloven is vertrouwen op iets of iemand. Voor mij is geloven erop vertrouwen dat het goed komt. Ik hoef geen druk op mezelf uit te oefenen om het goede te ontdekken omdat het goede er altijd al was, is en zal zijn. ‘Wie gelooft, haast zich niet.’  (Jesaja 28:16)