Categoriearchief: ziekte van Parkinson

Hoe gemakkelijk wordt niet gezegd: “Het belangrijkste is dat je gezond bent.” Is dat wel zo? Is ook ziekte niet slechts een van de vele uitdagingen in het leven? In deze categorie vind je columns over mijn uitdaging: de ziekte van Parkinson. Door te beginnen bij de oudste columns zie je hoe ik me in de loop van de tijd bewust ben geworden van een algemeen gevoel van malaise en van de ziekte van Parkinson in het bijzonder. (Wanneer je het proces vanaf het begin wilt volgen start dan bij de hoogste paginanummers. Zie paginanummering, onder aan deze pagina.)

lichaam of ziel

Er zijn veel getuigenissen van mensen die een ziekte hebben overwonnen door gezond te gaan leven. Dit wekt de suggestie dat lichamelijke klachten verdwijnen wanneer je ervoor kiest om te werken aan een gezond lichaam. Mijn parkinson klachten confronteren me met een andere keuze: Richt ik mijn aandacht op het verminderen van mijn fysieke klachten of richt ik me op mijn geestelijk welzijn? Terwijl ik deze vraag probeer te beantwoorden moet ik denken aan schaakgrootmeesters. Ik dien mijn ziel af te schermen van de ongemakken van mijn lichaam zoals schaakgrootmeester dat doen door zich tijdens een wedstrijd af te sluiten voor de storende invloed van hun omgeving.

 

teleurstelling

Ik dreig mezelf soms te verliezen in een draaikolk van machteloosheid, wanhoop en paniek. Waardoor ontstaat deze draaikolk? Het woord teleurstelling komt in me op. Ik zoek in het woordenboek naar de betekenis van het woord teleurstellen en lees ‘verwachtingen niet vervullen’. Ik laat de betekenis tot me doordringen en sta stil bij de momenten dat ik teleurgesteld was. Technische klussen die niet liepen zoals ik verwachtte, zakelijke afspraken die niet werden nagekomen, deskundigen die minder deskundig bleken te zijn dan verwacht, mijn gezondheid die minder vanzelfsprekend bleek te zijn dan ik had gehoopt en verwacht. Blijkbaar voedt de draaikolk zich met mijn verwachtingen. Ik zoek dieper in mezelf. Wat brengt de draaikolk op gang en wat houdt haar gaande? Dan zie ik mijn angst. De angst voor een onzekere en problematische toekomst.

Zie ook: teleurgesteld

 

Rover 75

De Rover 75 was de mooiste auto die ik ooit heb gehad. Ik moest er vanwege technische problemen afscheid van nemen. Een ander bijzonder voertuig is mijn lichaam. Nu ook dit gebreken begint te vertonen moet ik denken aan een uitspraak van Bhagwan. Het is niet erg om in een Rolls Royce te rijden zolang de Rolls Royce maar niet in jou rijdt. Het is een voorrecht om mijn lichaam te mogen gebruiken zolang ik maar niet opgesloten raak in de spanningen en emoties die het bij me opwekt. Zolang ik dit weet te voorkomen blijf ik de bevoorrechte gebruiker ervan. Uiteindelijk zal ik echter ook van mijn lichaam afscheid moeten nemen.

Zie ook: chauffeur

 

stapelen

Ik heb last van zo’n 20 fysieke en geestelijke verschijnselen behorende bij de ziekte van Parkinson. Het aantal en de mate dat ik er last van heb verschilt per dag. Standaard heb ik twee tot drie klachten. Soms heb ik de neiging ze te stapelen met gedachten als ‘Ook dat nog!’ Gelukkig ben ik me hiervan bewust en kan ik voorkomen dat ze escaleren door mezelf zoals laatst krachtig toe te spreken ‘Stop met stapelen!’ Direct daarop volgde het besef dat mijn ziekte blijvend is en richtte ik mijn aandacht op het hier en nu, op de stilte waar ik nog altijd mezelf ben.

Zie ook: Job

 

Ben ik wel ziek?

Ik twijfel soms of ik wel de ziekte van Parkinson heb. Ik heb namelijk goede en slechte dagen. Ook denk ik soms: Misschien worden mijn klachten wel door iets anders veroorzaakt. Zelfs artsen kunnen namelijk niet met honderd procent zekerheid zeggen of je de ziekte hebt. Dit maakt me onzeker. Blijkbaar heeft mijn gezonde lichaam me in het verleden meer zekerheid geboden dan ik heb beseft, een gevoel van continuïteit en stabiliteit. Door de onzekerheid over de oorzaak van de klachten moet ik dit gevoel nu loslaten. Dit confronteert me met de dood, met het moment waarop ik alles zal moeten loslaten wat ik denk te bezitten of in de hand denk te hebben. Ik heb hierbij niets aan de kennis dat een Parkinson patiënt niet aan maar met de klachten dood gaat. Ik zal met de twijfel zelf moeten leren omgaan.

 

Mis je je werk?

Ik mis mijn werk niet. Wat ik wel mis is de emotionele achtbaan. De opwindende rit naar de top van mijn kunnen, de euforie op het moment dat ik na een zware beklimming de top heb bereikt en het gevoel van rust en vrede wanneer ik weer met beide benen op de grond sta. Door mijn ziekte kan ik de energie die ik nodig heb voor een tocht naar boven niet goed meer doseren. Ik verlies de controle erop. De opwinding slaat om in stress. Ik probeer nu, zonder de kick van de beklimming en het bereiken van de top, me rechtstreeks te richten op het gevoel van rust en vrede. Schrijven, fietsen en werken in de tuin zijn activiteiten waarmee dit lukt.

 

meditatief

Door de ziekte van Parkinson ben ik soms zonder enige aanleiding emotioneel of gespannen. Wanneer dit gebeurt weet ik dat de emoties en spanningen die vrij komen zouden kunnen escaleren. Ze zoeken houvast in kleine dagelijkse zorgen die daardoor grote beklemmende zorgen kunnen worden. Om dit te voorkomen probeer ik rustig te blijven en de emoties, spanningen en dagelijkse zorgen los te laten. Terwijl ik dit schrijf lach ik om mezelf. Ik heb nooit willen mediteren. Ik wilde me niet onttrekken aan het dagelijks leven maar er juist middenin staan. Ik sta nu met beide benen in de dagelijkse realiteit van mijn ziekte waar ik meditatief mee om blijk te gaan.