Categoriearchief: twee verantwoordelijkheden

Je hebt als mens twee verantwoordelijkheden, twee vragen waarop je een antwoord dient te kunnen geven: Wat heeft het leven voor mij betekend en wat heb ik voor het leven betekend? Zie ook de categorieën goed en kwaad en het klooster of de wereld.

onze zachte onderbuik

Begrip en mededogen zijn belangrijke waarden in onze cultuur. Ze vormen niet alleen onze kracht maar ook onze zwakte. Meedogenloze egoïsten en woedende machomannetjes kunnen gemakkelijk een gat slaan in onze zachte onderbuik. We bieden hen daarvoor de ruimte door ons vast te klampen aan het idee dat begrip en mededogen één op één vertaald dienen te worden in maatschappelijke normen. We realiseren ons niet dat je maatschappelijk soms ook hard moet zijn. Dat kan met behoud van begrip en mededogen. Wanneer je hierin slaagt ben je als de ouder van de seriemoordenaar die weet dat hij van zijn kind houdt maar er ook mee instemt dat de maatschappij harde maatregelen neemt om zich tegen hem te beschermen.

Zie ook:
begrip mededogen en vergeving
hard en hart
antidogmatisch
statement
onthecht handelen
insluiten

de ultieme test

Het einde van het leven is voor veel mensen het moment waarop ze de ultieme test ondergaan bestaande uit twee vragen: ‘Wat heeft het leven voor mij betekend?’ en ‘Wat heb ik voor het leven betekend?’ Door deze vragen te beantwoorden zonder jezelf te veroordelen ontstaat er rust in je geest. Rust waarin antwoorden oplossen in het licht van acceptatie en overgave.

Zie ook: als de dood een keuze is

drie verantwoordelijkheden

Je hebt als mens drie verantwoordelijkheden: je persoonlijke ontwikkeling, je bijdrage aan de maatschappij en je spirituele bewustwording. In het woord verantwoordelijkheid zit het woord antwoord verscholen. Je zult antwoord moeten kunnen geven op de volgende vragen: Heb ik mijn talenten en mogelijkheden ten volle benut? Heb ik een bijdrage geleverd aan deze wereld en heb ik het leven ervaren zoals het is?

Zie ook: er alleen voor staan

de antidogmatische partij

Ik zou een politieke partij willen oprichten: de Antidogmatische Partij. Dogma’s zijn opium voor het volk. Dogma’s wiegen je in slaap. Ze geven je de indruk dat je boven het leven bent verheven. Steunen je in het verketteren van hen die andere dogma’s verheerlijken. Het leven is niet te vangen in een dogma. Trouwens ook niet in een politieke partij. Deze zijn vanaf hun oprichting eigenlijk al een dogma. Ik denk dat ik daarom de Antidogmatische Partij toch maar niet zal oprichten. Mijn hart zal, wanneer er ooit zo’n partij komt, weten wat het moet doen. Voor de diep in mijn geest verborgen ziel maakt het niet uit wat ik op dat moment doe.

Zie: antidogmatisch

onthecht handelen

Ik heb gisteren een agressief schoonmaakmiddel gebruikt dat per ongeluk ook op vloertegels terecht is gekomen die daar tegen bestand hadden moeten zijn. Niet dus. Er ontstonden lelijke lichte vlekken. Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en alle tegels volledig in te smeren met hetzelfde schoonmaakmiddel. Het resultaat is beter dan toen er vlekken op zaten maar het is minder mooi dan het was. Desondanks heb ik geconcentreerd mijn werk kunnen doen. Ik ervoer de vrede waar Krishna met Arjuna over sprak toen hij aan de vooravond stond van een oorlog waarin hij zou moeten vechten tegen familie en vrienden. Krishna onderrichtte Arjuna tijdens dit gesprek in de yoga van handeling: Maar hij die, de zinnen door het bewust denken beheersend, zonder gehechtheid karma-yoga verricht met zijn organen van handeling, o Arjuna, hij is een uitnemend mens. (Bhagavad Gita)

Zie ook:
de yoga van het vragen
onze zachte onderbuik
eten van de boom van kennis van goed en kwaad
gerechtvaardigd geweld

antidogmatisch

Begin jaren zestig bevrijdden we ons van diverse dogma`s en taboes. In de roes van deze bevrijding bloeiden vervolgens de postrevolutionaire idealen: vrijheid, gelijkheid en broederschap, op. Eind jaren zestig vertaalden deze idealen zich in de hippiecultuur. Hippies vonden alles en iedereen bijzonder. Op zoek naar de waarde achter het bijzondere, verdiepten we ons vervolgens in antidogmatische religies zoals het boeddhisme. Maatschappelijk vertaalden we de idealen van vrijheid, gelijkheid en broederschap in een antiautoritaire opvoeding van onze kinderen en in een samenleving waarin ieder mens recht heeft op zijn eigen gedachten, gevoelens en gedrag. De revolutie van de jaren zestig is daarmee belangrijk geworden voor de ontwikkeling van het individu en voor de democratie. Zij heeft echter ook een nadeel aan het licht gebracht. De scheidslijn tussen wat goed is voor onszelf en wat goed is voor de maatschappij begint te verdwijnen. Wij hebben het idee dat de waarde van het een even zwaar moet wegen als het andere. Het is het dilemma van de manager die meent dat het ontslag van een medewerker voor hem persoonlijk even zwaar moet wegen als zakelijk. We vergeten echter dat het leven soms twee gescheiden werelden kent. Zo kun je onvoorwaardelijk van je kind houden en toch diens criminele gedrag veroordelen. Zelfs Christus, het toonbeeld van de gelijkheid, liet zich niet verleiden deze twee werelden met elkaar te vermengen toen hij zei: Geef aan de keizer wat van de keizer is en aan god wat van god is. Je moet antidogmatisch zijn om deze wijsheid te kunnen doorgronden.

Zie ook:
de antidogmatische partij
onze zachte onderbuik
en / of
insluiten