Categoriearchief: verslaafd

We kunnen meer of minder vastzitten, van programmeringen tot dogma’s en verslavingen.

verslaafd aan het leven

Wij zijn de slaaf van onze hersenen, van repeterende gedachten en gevoelens waarmee we prettige momenten herhalen en ellende onderdrukken. We onderdrukken bijvoorbeeld heftige emoties door onmatig te eten en te drinken. We zijn verslingerd aan spelletjes waarmee we een dopamine en adrenaline kick opwekken. We overladen onszelf met afbeeldingen en verhalen die een gevoel van opwinding oproepen. Om jezelf te kunnen bevrijden van deze en van andere verslavingen dien je te erkennen dat je verslaafd bent. Door te erkennen dat je verslaafd bent aan het leven bevrijd je jezelf zelfs van je grootste verslaving. Sommigen erkennen deze pas aan het einde van hun leven wanneer een geliefde zegt ‘Laat los, ga maar.’

selfitis

Selfitis is de ziekelijke neiging om selfies te maken en ze vervolgens te delen met anderen. Hiertoe behoren niet alleen foto’s van jezelf op de sociale media maar ook persoonlijke berichten. Waarom delen we deze zo massaal? Het antwoord is simpel: We zijn verslaafd aan bevestiging. We voelen ons bijzonder wanneer anderen hun waardering over ons uitspreken door middel van likes, volgers en subscribers.

Zie ook:
volgers
bezoekersaantallen
zien en gezien worden

 

een nieuwe realiteit

De smartphone heeft een nieuwe realiteit toegevoegd aan ons dagelijks leven. We gebruiken haar niet alleen om te communiceren met anderen maar ook om te communiceren met de kunstmatige intelligentie van het wereldwijde computernetwerk. Er groeit een steeds inniger band tussen ons en dit netwerk. Uiteindelijk zal deze band verder reiken dan de band tussen demente bejaarden en hun computergestuurde knuffelrobot. We zullen onze hersenen steeds meer laten aansturen door de logaritmes van het intelligente computernetwerk. De vraag die dit bij me oproept is: Zal dit netwerk een toegevoegde realiteit blijven naast onze menselijke natuur of zullen we ons erdoor laten opslokken? Wanneer ik kijk naar de mate waarin we verslaafd zijn geraakt aan de smartphone dan denk ik dat dit laatste zal gebeuren. Stel dat dit gebeurt, moet ik daar dan treurig om zijn? Nee, waarom zou de evolutie de biologische weg moeten blijven volgen? Waarom zou ze niet een technologische weg van kunstmatige intelligentie en robotisering mogen inslaan?

 

verslavingszorg

Veel van ons gedrag en gevoel zit opgesloten in loops. Deze laten diepe sporen na in de hersenen. Sporen waarin je als in de rillen van de weg gevangen zit. In verslavingen waaraan je probeert te ontsnappen door kwaad te worden en jezelf te veroordelen. Dit werkt niet, het versterkt de verslaving. Beter is het om je verslaving te erkennen. Erken dat je verslaafd bent en erken de gevoelens die in de verslaving zitten opgesloten. Hoe confronterend dit proces ook is, ga deze gevoelens niet uit de weg ook al zijn ze maatschappelijk beladen. Erken ze niet alleen maar herken ze ook. Analyseer, verklaar en benoem ze zonder jezelf te veroordelen. Wanneer je dit doet ben je met echte verslavingszorg bezig. Het zorgzaam en zorgvuldig omgaan met je verslaving en met jezelf.

Zie ook: dopamine verslaving

 

doodgewoon

De geschiedenis leert dat je verslaafd kunt raken aan de dood. Nadat de Romeinen in diverse veldslagen talloze tegenstanders hadden gedood gingen ze er in de arena mee door. Hier werd het oorlogsgeweld nagespeeld in gevechten op leven en dood tussen gladiatoren. Ook in onze tijd zijn we verslaafd geraakt aan dodelijk geweld. Is het niet rechtstreeks via oorlogsgeweld of via afrekeningen in het criminele circuit dan is het wel via reportages over dit geweld in de media. Ook wij spelen dit geweld na maar nu in films en games. Ook nu zijn er net als in de Romeinse tijd mensen die doden of gedood worden doodgewoon vinden. Deze criminelen en terroristen verheerlijken en idealiseren het dodelijk geweld en hopen als moderne gladiatoren op eeuwige roem of op een beloning in een leven na de dood.

Zie ook:
fanatieke doodsdrift
verslaafd aan geweld

 

dopamine verslaving

We zijn allemaal in meer of mindere mate verslaafd aan dopamine. Het stofje in de hersenen dat ervoor zorgt dat we een prettig gevoel ervaren. Het evolutionaire doel van dopamine is het stimuleren van eetgedrag en voortplantingsgedrag. De dopamine zet je ertoe aan om tot actie over te gaan. Wanneer je na de activiteit moe bent daalt het dopamineniveau. Vermoeidheid is een alarmsignaal van je lichaam om de activiteit te stoppen. Juist in deze fase ontstaan veel verslavingsproblemen. We negeren het fysieke signaal en gaan op zoek naar een nieuwe beloning. Na hard en prettig te hebben gewerkt steek je bijvoorbeeld een sigaret op. Je kunt op zo’n moment ook anders reageren. De vermoeidheid accepteren en je openstellen voor wat er met je gebeurt wanneer je niet wordt voortgedreven door het verlangen naar dopamine.

Zie ook:
dopamine oppeppers
verslavingszorg

 

verslaafd aan geweld

Een van de geheimen van de tweede wereldoorlog is dat een aantal soldaten het jammer vond dat de oorlog voorbij was. In de roes van de bevrijding diende je blij te zijn. Het moment van blijdschap was voor hen maar van korte duur. Al snel werden ze geconfronteerd met het gemis van een doel in hun leven en het verlies van kameraadschap. Sommigen misten de macht van het geweer. Een kleine groep sadisten miste het machtsgevoel dat gepaard gaat met het folteren van mensen. Zij allen moesten afkicken en een weg zien te vinden in een maatschappij die het tegenovergestelde was van wat ze hadden ervaren. Wanneer je dit tot je door laat dringen begrijp je iets van de risico’s die we lopen met Jihadisten die niet alleen het verslavende effect van de oorlogvoering hebben ervaren maar die hun oorlogservaring in zich hebben verankerd met de overtuiging dat je door het doden van andersdenkenden in de hemel komt.

Lees hier een kritische visie over martelaarschap binnen de Islam door Linda Bogaert: De martelaren van de islam – en de fameuze ’72 maagden’

Zie ook:
doodgewoon
fanatieke doodsdrift