Categoriearchief: programmering

We zitten als mens vaak vast in een web van programmeringen. In deze subcategorie ga ik dieper in op het algemene verschijnsel. In de hoofdcategorie denken lees je in de subcategorie dogma’s hoe we soms vastzitten in het denken en in de hoofdcategorie voelen lees je hoe we vastzitten in onze gevoelens.

schrijven of beschrijven

Beschrijf ik op dit weblog degene die ik ben of word ik degene die ik ben door wat ik schrijf? Ben ik met andere woorden de schrijver van mijn leven? Wanneer dit laatste het geval is dan creëer ik ook mijn eigen ellende en geluk en de positieve en negatieve effecten daarvan op anderen. Stel dat ik alleen maar  beschrijf wie ik ben dan zou ik met recht kunnen zeggen ‘Ik ben die ik ben!’ of ‘Ze moeten me maar nemen die ik ben.’ Terwijl ik dit overdenk, besef ik dat het antwoord op de vraag of ik de schrijver ben van mijn leven in het hier en nu ligt. Terwijl ik me hieraan overgeef, besef ik dat ik al schrijvend niet alleen ontdek wie ik ben maar ook hoe ik nieuwe manifestaties creëer van de constante die ik ben.

Zie ook: vervolgverhaal

de maakbare mens

We gaan er in onze cultuur van uit dat je zelf kunt bepalen hoe je leven verloopt. In deze visie worden dromen waar wanneer je er volledig voor gaat. Misstappen die je hebt gezet kunnen ten goede worden gekeerd. Maar is dat wel zo? Wordt dit idee van maakbaarheid niet juist gepropageerd door mensen die er vanaf hun geboorte mee zijn opgevoed? Ben ik zelf ook niet het product van zo’n opvoeding? Stel dat ik deze opvoeding niet had gehad zou ik dan even zelfstandig en onafhankelijk zijn als ik nu ben en ben ik dat überhaupt wel? Klopt het idee van de maakbare mens dus wel? De mens die zijn eigen lot bepaalt. Moeten we dit idee niet loslaten en overstappen op de gedachte dat ieder mens het leven herschept vanuit de mogelijkheden en beperkingen die hem door opvoeding en cultuur worden aangereikt?

Zie ook:
resocialisatie
the American Bubble

 

verbonden niet gebonden

Als mens heb je een culturele achtergrond die je heeft gevormd en waarmee je moet leren leven. Een van de belangrijke stappen die je in dit proces dient te zetten is de vraag beantwoorden of je jezelf verbonden voelt met je achtergrond of dat je er met handen en voeten aan gebonden bent. Wanneer je er aan gebonden bent dan kun je jezelf van de beklemmende band bevrijden door deze niet-reactief te observeren. Je weet dat je hierin bent geslaagd wanneer je onbevangen en met begrip kunt kijken naar waar je mee verbonden bent.

 

oorlogservaring

Wij zijn geprogrammeerd door onze genen en onze omgeving. Bij een kleine groep wordt deze programmering gekleurd door een oorlogservaring die ze niet van zich af kunnen zetten. Voor sommigen van hen is de emotionele belasting zo groot dat ze zichzelf doden om eraan te ontsnappen. Een enkeling gaat zelfs door met datgene waarmee hij geprogrammeerd is en slaat moordend om zich heen. De kans dat je met deze groep geconfronteerd wordt neemt toe naarmate het aantal ex-militairen en vluchtelingen in de maatschappij toeneemt.

 

angstcyclus

Angst is een nuttige emotie die ervoor zorgt dat we in een gevaarlijke situatie overleven door te vechten, te vluchten of door bescherming te zoeken bij anderen. Met ons denken reguleren we de angst. Het denken kan de angst echter ook oproepen. Stel, je hebt enkele keren een bekeuring gehad voor te hard rijden, dan kan het gebeuren dat je hart even stil staat wanneer je een brief krijgt die uiterlijk lijkt op die van het justitieel incassobureau. Uiteindelijk kan de angst zelfs opspelen bij iedere willekeurige brief die je ontvangt. Je kunt je bevrijden uit deze cyclus door de angst niet uit de weg te gaan maar door haar in de ogen te zien en de koppeling met de brief los te laten. Bijvoorbeeld door de brief en het boetebedrag rustig te bekijken totdat de uit schrik en angst gegroeide boosheid, verdriet en wanhoop zijn verdwenen. Het helpt ook om stil te staan bij de positieve brieven en berichten die je ontvangt.

Zie ook:
deprogrammeren

 

zelfstandig

Veel van onze zogenaamde unieke eigenschappen zijn genetische programmeringen en programmeringen uit de vroegste jeugd, zoals het recht dat je meent te hebben op onvoorwaardelijke liefde. Dit idee is ontstaan toen je volledig afhankelijk was van je ouders. Je hoefde maar te huilen of je kreeg een schone luier om of een speen in je mond. Toen je ouder werd wees je deze steun steeds vaker af en wilde je alles zelf doen. Wanneer je ouders je wilden helpen zei je boos ‘zelf doen’. Deze tegenstrijdigheid, afhankelijkheid versus onafhankelijkheid, levert spanning op. Wanneer je erin slaagt om rustig in het centrum van deze spanning te gaan staan ontdek je wat het betekent om echt zelfstandig te zijn: op eigen benen middenin het leven staan.

Zie ook: onvoorwaardelijk

 

gedachtebarrière

Gedachten kunnen je vreselijk in de weg staan. Vandaag drong dit opnieuw tot me door via de volgende reeks inzichten: Bij het vrijen kunnen geluiden uit de kinderkamer je aan het denken zetten en de hartstocht bekoelen. Wanneer je ’s nachts wakker wordt en je begint na te denken over wat er overdag is gebeurd of over wat er nog moet gebeuren dan kom je soms niet meer in slaap. Wanneer je op vakantie bent dan kan het soms dagen duren voordat je je werk van je af kunt zetten. Het is niet zo dat je in het begin van je vakantie continu aan je werk denkt maar de onbewuste programmering die je aandacht richt op wat er moet gebeuren staat nog aan en belemmert je om van het hier en nu te genieten.