Categoriearchief: vastzitten

‘Zoeken Vinden Loslaten’ begint vaak met vaststellen waar je vast zit. Zie ook subcategorie dogma’s in de hoofdcategorie denken.

selfitis

Selfitis is de ziekelijke neiging om selfies te maken en ze vervolgens te delen met anderen. Hiertoe behoren niet alleen foto’s van jezelf op de sociale media maar ook persoonlijke berichten. Waarom delen we deze zo massaal? Het antwoord is simpel: We zijn verslaafd aan bevestiging. We voelen ons bijzonder wanneer anderen hun waardering over ons uitspreken door middel van likes, volgers en subscribers.

Zie ook: bezoekersaantallen

 

de maakbare mens

We gaan er in onze cultuur van uit dat je zelf kunt bepalen hoe je leven verloopt. In deze visie worden dromen waar wanneer je er volledig voor gaat. Misstappen die je hebt gezet kunnen ten goede worden gekeerd. Maar is dat wel zo? Wordt dit idee van maakbaarheid niet juist gepropageerd door mensen die er vanaf hun geboorte mee zijn opgevoed? Ben ik zelf ook niet het product van zo’n opvoeding? Stel dat ik deze opvoeding niet had gehad zou ik dan even zelfstandig en onafhankelijk zijn als ik nu ben en ben ik dat überhaupt wel? Klopt het idee van de maakbare mens dus wel? De mens die zijn eigen lot bepaalt. Moeten we dit idee niet loslaten en overstappen op de gedachte dat ieder mens het leven herschept vanuit de mogelijkheden en beperkingen die hem door opvoeding en cultuur worden aangereikt?

Zie ook:
resocialisatie
the American Bubble

 

teleurstelling

Ik dreig mezelf soms te verliezen in een draaikolk van machteloosheid, wanhoop en paniek. Waardoor ontstaat deze draaikolk? Het woord teleurstelling komt in me op. Ik zoek in het woordenboek naar de betekenis van het woord teleurstellen en lees ‘verwachtingen niet vervullen’. Ik laat de betekenis tot me doordringen en sta stil bij de momenten dat ik teleurgesteld was. Technische klussen die niet liepen zoals ik verwachtte, zakelijke afspraken die niet werden nagekomen, deskundigen die minder deskundig bleken te zijn dan verwacht, mijn gezondheid die minder vanzelfsprekend bleek te zijn dan ik had gehoopt en verwacht. Blijkbaar voedt de draaikolk zich met mijn verwachtingen. Ik zoek dieper in mezelf. Wat brengt de draaikolk op gang en wat houdt haar gaande? Dan zie ik mijn angst. De angst voor een onzekere en problematische toekomst.

Zie ook: teleurgesteld

 

verstikkende relaties

Veel partners zitten gevangen in een relatie gebaseerd op wederzijdse verwachtingen en eisen. De verstikkende druk die daardoor ontstaat, leidt tot verzet. Van elkaar openlijk afvallen en bekritiseren tot keiharde ruzies. In een poging zich te bevrijden van de druk gaan sommigen op zoek naar een ander. Naar iemand die onbevangen naar hen opkijkt. Die hen het gevoel geeft vrij te zijn en die hen bewondert en waardeert om wie ze zijn. Wat ze niet beseffen is dat ze dit ook kunnen bereiken door de verwachtingen en eisen met betrekking tot hun partner los te laten. Hierdoor ontdekken ze tevens wat onvoorwaardelijke liefde is. De liefde die ze, zelfs als het toch tot een scheiding komt, nooit kwijt zullen raken.

Zie ook
horror vacui
dubbelleven

 

anonieme vuilspuiters

Het internet lijkt er soms van vergeven, anonieme vuilspuiters die hun standpunten niet onderwerpen aan zelfreflectie en zelfkritiek maar die de anonimiteit van internet misbruiken om hun zieke geest in stand te houden. Het is een illusie om te denken dat ze zullen verdwijnen. Ze zullen blijven proberen om een bestaan op te bouwen in de schaduw van hen die hun visie openlijk uitdragen en die een positieve bijdrage proberen te leveren aan de maatschappij. Mijn boodschap aan deze in duisternis gehulde geesten is: Je kunt het niet eens zijn met de visie van anderen maar wees dan zo dapper om je mening openlijk naar voren te brengen. Sluit jezelf niet op in de anonimiteit van internet waar je geest verschrompelt in machteloze en verspilde haat en woede.

Zie ook:
boven- en onderwereld
maatschappelijk karma

 

de wever

Ik ervaar het leven steeds meer als een kleed waarin ieder mens een draad is met een begin, een middenstuk en een einde. Een levensdraad van groeien, bloeien en sterven. We plukken net zo lang aan onze draad totdat we haar uit het kleed hebben bevrijd. Wanneer we sterven gaat de draad weer op in het kleed. Een kleine groep mensen bevrijdt zich uit deze cyclus van vastzitten en bevrijden doordat ze beseffen dat ze niet de draad maar het kleed zijn. Een enkeling beseft dat ze niet alleen het kleed maar ook de wever van het kleed zijn.