Categoriearchief: oud worden en oud zijn

Hoe vaak heeft mijn overleden buurman Ed niet gezegd: Willem, oud worden is leuk, oud zijn niet. Dit klinkt overtuigend maar is het ook waar?

ik moet er niet aan denken

Volgens sommige wetenschappers worden op dit moment de eerste mensen geboren die 120 jaar zullen worden. Stel dat ik zelf 120 jaar zou kunnen worden, zou ik daar dan voor kiezen? Nee, ik moet er niet aan denken. Ik ben ervan overtuigd dat je alles uit het leven kunt halen in minder dan 120 jaar. Voor de elementaire inzichten en gevoelens in het leven heb je geen 120 jaar nodig. Langer leven dan nodig is biedt alleen maar meer van hetzelfde. De enige reden waarom je toch langer zou willen leven is dat je ervoor kiest om iets voor anderen te betekenen. Maar zelfs in dat geval komt er een moment waarop je klaar bent met leven.

ouderdom komt met gebreken

Het is waar ‘ouderdom komt met gebreken’ maar het volgende is ook waar ‘wijsheid komt met de jaren’. Het lukt me steeds minder om iets te creëren dat aan mijn strenge eisen van volmaaktheid voldoet. Anders dan je zou verwachten vind ik dit niet erg want in de barsten van mijn streven naar volmaaktheid straalt een licht waarin ik mijn onvolmaaktheid accepteer. In het licht van deze acceptatie zie ik hoe ik opbloei en verwelk en hoe ook mijn naasten zullen opbloeien en verwelken in de afwisseling van volmaaktheid en onvolmaaktheid.

Zie ook:
een doodgewoon leven
leven met beperkingen
wijsheid komt met de jaren

de knop omzetten

Ik heb altijd gepassioneerd gewerkt. Dit wordt steeds moeilijker. Ik weet niet of dat door mijn ziekte komt of door mijn leeftijd, waarschijnlijk door beide. Feit is dat wat ik vroeger ‘de knop omzetten’ noemde, nu gepaard gaat met stress. Dit dwingt me om me te ontspannen en me minder vast te pinnen op het beoogde resultaat. Erop te vertrouwen dat waar ik mee bezig ben goed komt en te accepteren wanneer het mis gaat.

Zie ook:
concentratie en overgave
uitgeblust

bedrog en vertrouwen

Ik begrijp steeds beter de gevoelens van degenen die door hun partner zijn bedrogen. In de loop van de jaren heb ik regelmatig de gevolgen van dit bedrog gezien. Het is echter vooral mijn ziekte waardoor ik hen beter ben gaan begrijpen. Ik voel me bedrogen door mijn lichaam. Ik kan er minder van op aan. Mijn ouderdom en de ziekte van parkinson ondergraven sluipenderwijs mijn gezondheid en het vertrouwen dat ik in mijn lichaam had. Meestal herstelt het vertrouwen van een bedrogen partner zich doordat hij nieuwe mensen ontmoet. Ik krijg nooit meer een nieuw lichaam. Het zal steeds meer gebreken gaan vertonen. Ik zal mijn vertrouwen daarom minder afhankelijk moeten maken van mijn lichaam.

schreeuwlelijkerd

Soms zou ik een schreeuwlelijkerd willen zijn. Iemand die explosief en theatraal het leven de huid vol scheldt. Hoe graag ik het ook wil zijn, ik ben het niet. Ik ben een vriendelijke, rustige man die zichzelf en het leven observeert en analyseert. Waar in het orkest van het leven de schreeuwlelijkerd met krachtige paukenslagen het ritme probeert aan te geven, ben ik de dirigent die het podium heeft verlaten en waakzaam, te midden van het publiek, het orkest observeert en met een nauwelijks merkbare beweging probeert bij te sturen.

Zie ook:
registreren en regisseren

onrust
ik wil verwarring zaaien
recycling

transitie

Ik ben in transitie. Geen gender transitie van man naar vrouw. Ik voel me nog altijd man. Mijn lichaam straalt echter steeds minder uit wie en wat ik ben. Ik voel me jong maar mijn lichaam wordt geleidelijk dat van een oude man. Ik ben onzeker maar ik ben dat minder vaak dan mijn lichaam door mijn ziekte uitstraalt. Mijn transitie bestaat erin dat ik, ongeacht de veranderingen van mijn lichaam, wil blijven wie ik ben. Geen uitgeblust en onzeker mens maar iemand die zich intens betrokken voelt bij het leven. Een transitie van wie ik ben dóór mijn lichaam naar wie ik ben zónder mijn lichaam.

leven met beperkingen

Met het vorderen van de jaren word ik me steeds meer bewust van mijn beperkingen. Dit in tegenstelling tot de jaren dat ik midden in het arbeidsproces stond en dacht dat alles mogelijk was zolang ik er maar volledig voor ging. Je zou kunnen denken dat ik me geremd voel door de beperkingen. Het tegendeel is waar. Ze zetten me met beide voeten op de grond. Ik ben degene die bepaalt hoe ik ermee omga. Door de beperkingen te accepteren krijg ik inzicht in de symmetrie van wat kan en niet kan, van leven en dood.

Zie ook:
eigen schuld ,dikke bult
zen en de kunst van het schrijven
ik ben geen ..
ouderdom komt met gebreken