Categoriearchief: oud worden en oud zijn

Hoe vaak heeft mijn overleden buurman Ed niet gezegd: Willem, oud worden is leuk, oud zijn niet. Dit klinkt overtuigend maar is het ook waar?

leven met beperkingen

Met het vorderen van de jaren word ik me steeds meer bewust van mijn beperkingen. Dit in tegenstelling tot de jaren dat ik middenin het arbeidsproces stond en dacht dat alles mogelijk was zolang ik er maar volledig voor ging. Je zou kunnen denken dat ik me geremd voel door de beperkingen. Het tegendeel is waar. Ze zetten me met beide voeten op de grond. Ik ben degene die bepaalt hoe ik ermee omga. Door de beperkingen te accepteren krijg ik inzicht in de symmetrie van wat kan en niet kan, van leven en dood.

Zie ook: zen en de kunst van het schrijven

 

laatbloeier

Ik ben tot ver in mijn jeugd een melkmuil geweest. Dat lag niet alleen aan mijn opvoeding maar ook aan mij. Ik ben een introvert mens en laatbloeier. Op de middelbare school kwamen mijn intellectuele vermogens maar stapvoets op gang. Toen ze uiteindelijk opbloeiden richtte ik ze niet op een leven in de wetenschap maar gebruikte ze om mijn geest te verkennen. De studie psychologie was een logisch vervolg. Ik liet deze studie na een aantal jaar los om mijn weg te vervolgen in de kunst. Na de gevoelsmatige verkenningstocht in de kunst deed ik werkervaring op in de commerciële wereld en in de non-profit sector. Ook dit liet ik los en ging verder als zelfstandig trainer en coach. Dit werk heb ik vijfentwintig jaar gedaan. Op dit moment ben ik met pensioen. Het grote verschil met de voorgaande jaren is dat mijn groei geen tijd meer kent, ik bloei nu zonder groei.

 

ik ben er straks toch niet meer

Een vrouw die wist dat ze nog maar een half jaar had te leven vertelde ‘Mijn man heeft een plant met gele bloemen gekocht voor in de tuin. Ik heb nooit geel gewild maar laat hem maar, ik ben er straks toch niet meer.’ Ik sta bij deze uitspraak stil omdat ik merk dat ik op dezelfde manier begin te denken. Het is niet zo dat ik ervan uitga dat ik binnenkort dood ga. Ik gebruik de gedachte ‘ik ben er straks toch niet meer’ om afstand te nemen van mijn ambities. Heeft iemand voorkeur voor een oplossing die ik zelf niet zou kiezen dan laat ik met deze gedachte mijn eigen oplossing los. Rust en vrede zijn in deze fase van mijn leven belangrijker dan ambitie.

 

ouderdomscadeautje

Ouderdom komt met gebreken. Een uitdrukking als deze legt een negatief stempel op het ouder worden. Gelukkig wordt dit ook regelmatig gerelativeerd door uitspraken zoals van mijn broer Theo “Van iedere tien jaar dat je hebt geleefd dien je minimaal één gezondheidsklacht te hebben overgehouden, anders ben je niet normaal.” Zelf heb ik dit soort mooie oneliners niet. Wel ervaar ik behalve de vele beperkingen ook de zegeningen van de ouderdom zoals gisteren toen ik een aantal kleinkunstenaars aan het werk zag. Ik genoot ten volle van hun show en besefte dat mijn eigen creatieve ambities me in het verleden regelmatig in de weg hadden gestaan bij het genieten van de creativiteit en het enthousiasme van anderen.

Zie ook: als je maar gezond bent

 

angst en twijfel

De machtsverhoudingen in de wereld veranderen. Dit roept angst en twijfel bij me op. Komt dit door mijn leeftijd? Zou ik toen ik jong was anders hebben gereageerd? Het voordeel van ouderdom is dat je hebt geleerd om rationeel afstand te nemen. Wanneer ik de veranderingen rationeel beschouw dan zijn de gevaren die ik zie reëel. Ik weet ook dat de maatschappij soms moet worden opgeschud om ruimte te creëren voor iets nieuws. Dit brengt risico’s met zich mee. Zo is er een grote kans dat we zullen worden meegesleept in een spiraal van onbegrip en geweld. Toen ik jong was besefte ik dit alles niet en koos ik vaak emotioneel en impulsief voor verandering. Ik kon dit doen omdat ik in een roes leefde van jeugdige overmoed. Bovendien leken welvaart en welzijn vanzelfsprekend te zijn. Intussen weet ik wel beter. Het is dit inzicht dat me bang maakt. De twijfel ontstaat doordat ik op de scheidslijn sta van jong en oud.

 

het oude mannen hekje

Met weemoed dacht ik zojuist aan het vakantiedorp in mijn jeugd waar de oude mannen op een hekje zittend de voorbijgangers observeerden. Nu ik zelf oud ben overvalt me soms een gevoel van onzekerheid. Wanneer dit gebeurt grijp ik terug op vertrouwde beelden zoals deze herinnering. Beter is het om ook op een hekje te gaan zitten en op te gaan in het hier en nu.

 

morene

De kracht waarmee ik me tot nu toe een weg heb gebaand in het leven vloeit als een smeltende gletsjer langzaam weg. Het laat me achter met het gevoel alsof ik over morene loop, het mengsel van leem en keien dat overblijft nadat de gletsjer is gesmolten. Wat doe ik? Blijf ik stilstaan op de morene van mijn leven hopende dat ik zal oplossen in het niets of ga ik verder? Ik twijfel. Verdergaan betekent het risico accepteren dat ik in een kansloze val beland. Durf ik dit waagstuk aan? Durf ik verder te gaan met het risico alles los te moeten laten wanneer ik uitglijd, wanneer er geen weg terug is alleen een vrije val voorwaarts?