Categoriearchief: droomwereld

We zijn als mens meesters in het creëren van een eigen droomwereld. Een wereld vol illusies die ons gevangen houden in het leven.

het Amerika van Trump

Je begrijpt pas waarom Amerikanen Trump steunen wanneer je hem in de context van de Amerikaanse geschiedenis plaatst. Rond 1840 kwam de grote trek van arme streng gelovige Europese immigranten op gang. Bij hun aankomst hadden ze niets te verliezen, ze konden alleen maar winnen. Met de bijbel als moreel kompas zetten ze zich in voor hun droom van vrijheid en succes. Voor veel Amerikanen is Trump een exponent van deze inzet. Hij is: competitief, vastberaden, daadkrachtig en zeker van zichzelf. Met zijn inzet heeft hij de Amerikaanse droom waar gemaakt. Op grond daarvan mag hij zichzelf op de borst kloppen en openlijk met zijn bezit pronken. Hij mag zelfs liegen, grof zijn, seksistisch, racistisch en hij mag de wet verkrachten om collaborateurs te beschermen. Dit alles wordt hem vergeven zolang hij er maar voor zorgt dat de overheid zich niet met hen bemoeit, hun financiële belangen beschermt en hun conservatief christelijke principes in beleid omzet.

Zie ook:
the American Bubble
het China van Xi Jinping

grenzeloze passie

Ik ben dan wel geen Jimi Hendrix of Janis Joplin die gepassioneerd muzikale grenzen openbraken maar ook ik heb met het breekijzer van mijn passie persoonlijke en maatschappelijke grenzen opengebroken. Waar zij echter steeds gepassioneerder hun grenzen te lijf gingen, besefte ik op een bepaald moment dat ik geen grenzen open hoefde te breken omdat er geen grenzen zijn. Om voorbij mijn denkbeeldige grens te kunnen reiken heb ik meer aan ingetogenheid en bescheidenheid dan aan passie. Of doe ik hen en mezelf nu tekort? Ik heb toch ook regelmatig op de toppen van mijn passie het onbegrensde ervaren?

over de doden niets dan goeds

Ik heb verschillende documentaires gezien over moordenaars. Wat me opvalt is dat over de slachtoffers vaak niets dan goeds wordt verteld. Maar zij zullen toch ook wel op zijn minst irritante karaktertrekken hebben gehad? Waarom worden deze niet genoemd? Willen de documentairemakers de moordenaars extra slecht laten overkomen door het contrast met de ‘goeden’ te versterken? Komen ze tegemoet aan de zwart-wit behoefte van de kijker die een illusie in stand probeert te houden waarin de goeden recht hebben op een plaats in de hemel en de slechteriken gedoemd zijn tot een plaats in de hel?

Zie ook:
grijstinten
troost

donorregistratie

De druk om te laten zien dat je een liefdevol mens bent die niet gehecht is aan stoffelijke zaken is zo groot dat tegenargumenten voor orgaandonatie naar de achtergrond verdwijnen. Daarom hier enkele tegenargumenten: Je wilt een halt toeroepen aan de overheid die al een grote claim legt op je persoonlijk leven en nu zelfs op je lichaam. Je wilt niet meewerken aan de illusie van een lang en gezond leven. Voor ieder mens komt er een moment dat hij moet accepteren dat zijn leven eindig en onvolmaakt is. Je wilt voorkomen dat familie en vrienden gehaast afscheid van je moeten nemen terwijl je lichaam nog warm is. Wetenschappers kunnen dan wel zeggen dat hersendood het einde van je lichaam is maar je bent er niet van overtuigd dat je bewustzijn op dat moment ook gelijk je lichaam verlaat. Niet voor niets wacht men in diverse culturen een tijd voordat definitief afscheid wordt genomen van het lichaam.

een nieuwe tussenwereld

Op zoek naar verlichting raken velen verstrikt in een illusionaire tussenwereld. Misleid door hoop en verwachting over wat de verlichting zal brengen, menen ze contact te hebben met magische krachten. Ik ben de laatste om te beweren dat deze niet echt zijn. Maar hoe echt ze ook zijn, ze moeten worden losgelaten om ruimte te scheppen voor verlichting. Dat is er in onze eeuw niet gemakkelijker op geworden. De tussenwereld met haar magische krachten verandert namelijk van karakter. Waren het vroeger vooral natuurgeesten en demonen die ons tegenhielden op de weg naar verlichting, nu zijn het digitale algoritmes die ons misleiden en vasthouden.

Zie ook:
schijnwereld
complotdenkers
online gevaar

ik of wij

Is de weg naar verlichting  een individuele weg of een gezamenlijke weg? Ik ontspan me en laat de vraag onbevangen tot me doordringen. Ik of wij is een door de geest geschapen illusie om te kunnen overleven binnen ruimte en tijd. Mijn bewustzijn, dat zich onttrekt aan ruimte en tijd, kent alleen ik en wij. Een keuze voor mezelf is een keuze voor de ander. Mijn weg is onze weg. Dit inzicht verlicht mijn geest.

Zie ook:
ik of jij
medeverantwoordelijk