Categoriearchief: levensverhalen

We zijn allemaal de schrijver van ons eigen levensverhaal.

transitie

Ik ben in transitie. Geen gender transitie van man naar vrouw. Ik voel me nog altijd man. Mijn lichaam straalt echter steeds minder uit wie en wat ik ben. Ik voel me jong maar mijn lichaam wordt geleidelijk dat van een oude man. Ik ben onzeker maar ik ben dat minder vaak dan mijn lichaam door mijn ziekte uitstraalt. Mijn transitie bestaat erin dat ik, ongeacht de veranderingen van mijn lichaam, wil blijven wie ik ben. Geen uitgeblust en onzeker mens maar iemand die zich intens betrokken voelt bij het leven. Een transitie van wie ik ben dóór mijn lichaam naar wie ik ben zónder mijn lichaam.

 

leven met beperkingen

Met het vorderen van de jaren word ik me steeds meer bewust van mijn beperkingen. Dit in tegenstelling tot de jaren dat ik middenin het arbeidsproces stond en dacht dat alles mogelijk was zolang ik er maar volledig voor ging. Je zou kunnen denken dat ik me geremd voel door de beperkingen. Het tegendeel is waar. Ze zetten me met beide voeten op de grond. Ik ben degene die bepaalt hoe ik ermee omga. Door de beperkingen te accepteren krijg ik inzicht in de symmetrie van wat kan en niet kan, van leven en dood.

Zie ook: zen en de kunst van het schrijven

 

dromen

Peinzend over de droom waarmee ik wakker werd, lig ik nog even stil in bed. Ik ben gefascineerd door de schijnbare onvoorspelbaarheid waarmee indrukken die ik enkele dagen geleden heb opgedaan een plaats kregen in de droom. Het was alsof ze op papiersnippers stonden geschreven en willekeurig dwarrelend verbanden met elkaar  waren aangegaan. Dit roept een vraag bij me op. Hebben dromen naast het opruimen van de geest nog een ander doel? Verkennen en ontginnen ze misschien nieuwe ruimtes waar de verhalen die ik overdag creëer zich kunnen vestigen? Ik stap uit bed en begin glimlachend aan een nieuwe dag, een nieuw verhaal.

Zie ook:
hersenschim
gevangen in de tijd
de zeepbellenfabriek

 

nieuwe fase in de individualisering

Er is een nieuwe fase in de individualisering aangebroken. Na de geestelijke bevrijding tijdens de verlichting in de achttiende eeuw, de economische bevrijding door de industrialisatie aan het begin van de negentiende eeuw en de seksuele en spirituele bevrijding in de jaren zestig van de vorige eeuw is nu de fase aangebroken van de digitale bevrijding. In deze nieuwe fase zullen we minder afhankelijk worden van onze fysieke aanwezigheid in contacten. Deze zullen worden vervangen door een virtuele realiteit. Deze nieuwe realiteit zal niet alleen onze contacten bepalen maar zal ook voorzien in onze behoefte aan romantiek en seksualiteit. Ik vind het boeiend om te zien hoe deze nieuwe fase zich nu al ontvouwt en vraag me af of hoe ver toekomstige generaties erin mee zullen gaan. Of hebben ze hierin niets te zeggen omdat hun leven zal worden gekleurd en bepaald door voorgaande fases?

 

niet de feiten maar ..

De meeste mensen zijn niet geïnteresseerd in feiten. Ze willen emoties, verbanden en verhalen die de feiten met elkaar verbinden. Ze zijn niet geïnteresseerd in de zandkorrels op het strand. Ze willen zich neerleggen in het zand, de wind over hun huid voelen strelen en wegdoezelen bij het geluid van de golven. Ze willen wel de emoties ervaren die het leven hen te bieden heeft maar niet de feiten waaruit hun leven is opgebouwd. Wel de verhalen maar niet de woorden.

Zie ook:
als woorden konden spreken
expressionistisch
levende stilte

 

persoonlijke levenssfeer

Onze persoonlijke levenssfeer is meer dan wat we met het recht op privacy proberen te beschermen, meer dan het recht op een ruimte waarin je jezelf kunt zijn en waarin je jezelf kunt afsluiten voor de invloed van de buitenwereld. Je persoonlijke levenssfeer is de intieme ruimte binnen jezelf. Deze kleurt mee met wat je, in figuurlijke zin, in- en uitademt. In mijn kinderjaren werd deze intieme ruimte gekenmerkt door de geborgenheid die ik inademde en de nieuwsgierigheid die ik uitademde. In mijn pubertijd en adolescentie was het de drang naar avontuur die ik inademde en de bravoure waarmee ik deze uitademde. In mijn arbeidzame leven was het de creatieve inspiratie die ik inademde en de groei die ik uitademde. In de huidige fase van mijn leven is de intieme ruimte een caleidoscoop waarin ik de in- en uitademing van het leven zelf waarneem.

 

de wever

Ik ervaar het leven steeds meer als een kleed waarin ieder mens een draad is met een begin, een middenstuk en een einde. Een levensdraad van groeien, bloeien en sterven. We plukken net zo lang aan onze draad totdat we haar uit het kleed hebben bevrijd. Wanneer we sterven gaat de draad weer op in het kleed. Een kleine groep mensen bevrijdt zich uit deze cyclus van vastzitten en bevrijden doordat ze beseffen dat ze niet de draad maar het kleed zijn. Een enkeling beseft dat ze niet alleen het kleed maar ook de wever van het kleed zijn.