Categoriearchief: levensverhalen

We zijn allemaal de schrijver van ons eigen levensverhaal.

mensen kijken

Ik heb in mijn werk veel mensen geobserveerd, hun persoonlijkheid vastgesteld en hen vervolgens een spiegel voorgehouden. Dit werk heb ik na mijn pensionering losgelaten. Ik observeer nog wel mensen maar houd hen geen spiegel meer voor. Al observerend zie ik hoe iemands leven wordt gevormd door zijn talenten en omgeving en hoe de rode draad van zijn leven zich ontrolt. Wanneer ik dit zie glimlach ik om de betrekkelijkheid ervan. Betrekkelijk in de betekenis van ‘in verband staande met’. Iemands persoonlijke waarde binnen de context van de waarden van zijn omgeving en van het leven zelf. Zodra ik deze betrekkelijkheid zie welt er begrip en mededogen in me op en houd ik mijn mond.

Zie ook: schikgodinnen

 

een wereld in een wereld

Ik heb meerdere dagboeken gelezen van schrijvers die ver voor mij leefden. Wat mij steeds weer verbaast is hoeveel anders mijn jeugd in de jaren vijftig was. Zo afgesloten en beschut als ik leefde zo kosmopolitisch en open leefden sommigen van hen. Hoe betrekkelijk was en is mijn wereld! Er leven miljoenen mensen in Nederland, autochtonen en allochtonen, die ik niet ken en die mij en mijn wereld niet kennen, laat staan dat de rest van de wereld ons kent. Hoe zal ik op mezelf terugkijken wanneer het dagboek van mijn leven is geschreven? Ben ik dan nog altijd verbaasd of ben ik dan verwonderd over de betrekkelijkheid van mijn wereld in een wereld, in een..?

Zie ook: verbazing

 

verdwaasd

Er is een groot aantal literaire verhalen waarin de hoofdpersoon verdwaasd door het leven gaat. Voor mij zijn al deze verhalen uitingen van het onvermogen van de mens om de diepere waarde van het leven te ervaren. Soms krijgen deze verhalen een extreem karakter wanneer de hoofdpersoon zich in zijn verdwazing overgeeft aan geweld of aan een onbereikbare liefde. Er zijn maar weinig verhalen waarin de hoofdpersoon zich overgeeft aan de stilte. Dit is eigenlijk ook wel te begrijpen. Stilte kent geen woorden waarmee je verhalen kunt vertellen.

 

autobiografie

We leven allemaal ons leven waarvan sommigen zeggen dat ze er ‘een ‘boek over zouden kunnen schrijven’. Meestal denken deze would-be schrijvers aan de dramatische momenten die ze hebben meegemaakt en in mindere mate aan de inspirerende momenten in hun leven. Nog minder mensen willen een boek schrijven over hun arrogantie, gebral, gekonkel, afgunst, schraapzucht en agressieve genoegens in de jacht op geld, invloed en macht.

 

levenscurve

Het leven van een mens verloopt volgens een klokvormige grafiek. Het begint waar de curve nog niet aan de buiging naar boven lijkt te zijn begonnen. Langzaam komt het op gang. In het begin is het alsof je nog alle tijd van de wereld hebt. Hoe dichter je bij de top komt hoe groter echter de drang om hem te bereiken. Op weg naar de top wil je en moet je steeds meer van jezelf. Aangekomen op de top geniet je van het uitzicht en denkt ‘Oké, verder nu.’ Aarzelend begin je aan de afdaling. De grote keuzes in je leven liggen achter je. Het leven bestaat nog slechts uit kleine stapjes. Voorzichtig en bijna teder tast je de grond onder je voeten af. Aangekomen aan de voet van de curve ga je verder of sta je even stil en laat alles los.

Zie ook: levensfasen

 

Marie Bashkirtseff

In haar dagboeken presenteert Marie Bashkirtseff (1858-1884) zich als een ambitieuze en ijdele jonge vrouw. Bij het lezen van de keuze uit haar dagboeken ‘Waarom zou ik liegen’ besef ik dat zij ondanks haar talenten als schrijver en schilder zat opgesloten in een cocon van eigenwaan, zelfbeklag en hooggespannen verwachtingen. Niet de positie van de vrouw in de maatschappij of haar dodelijke ziekte waar ze op zesentwintigjarige leeftijd aan overleed maar haar persoonlijke beperkingen belemmerden haar om de spirituele leegte te ervaren waarin creativiteit tot bloei komt. Het leven stond haar niet in de weg maar zij stond het leven in de weg. Wanneer ze dat had beseft waren haar schilderijen exploratiever en expressiever geweest zoals die van haar tijdgenoten Paul Gaugain en Vincent van Gogh.

 

schikgodinnen

Ik moet tegenwoordig regelmatig denken aan wat wordt genoemd: de rode draad in je leven. Toen ik hier vandaag aan dacht kwam er een beeld bij me op. Het beeld van de drie Griekse schikgodinnen die het levenslot van de mens bepaalden. De spinster die de levensdraad spon, de verdeelster die de lengte van de draad bepaalde en de onafwendbare die de draad doorknipte. Dit beeld riep een ander beeld bij me op: De mens die jachtig probeert de draad des levens binnen te halen terwijl het klosje waarop de draad gewikkeld zit over de grond rolt. Hoe harder hij probeert de draad naar zich toe te trekken hoe sneller het klosje door de kamer tolt. Aan het einde van de draad gekomen belandt het lege klosje onder een kast en komt tot stilstand. Ik laat dit beeld los, zie de kast in mijn kamer en glimlach.

Zie ook: mensen kijken