Categoriearchief: levensverhalen

We zijn allemaal de schrijver van ons eigen levensverhaal.

dromen

Peinzend over de droom waarmee ik wakker werd, lig ik nog even stil in bed. Ik ben gefascineerd door de schijnbare onvoorspelbaarheid waarmee indrukken die ik enkele dagen geleden heb opgedaan een plaats kregen in de droom. Het was alsof ze op papiersnippers stonden geschreven en willekeurig dwarrelend verbanden met elkaar  waren aangegaan. Dit roept een vraag bij me op. Hebben dromen naast het opruimen van de geest nog een ander doel? Verkennen en ontginnen ze misschien nieuwe ruimtes waar de verhalen die ik overdag creëer zich kunnen vestigen? Ik stap uit bed en begin glimlachend aan een nieuwe dag, een nieuw verhaal.

Zie ook:
hersenschim
gevangen in de tijd
de zeepbellenfabriek

 

nieuwe fase in de individualisering

Er is een nieuwe fase in de individualisering aangebroken. Na de geestelijke bevrijding tijdens de verlichting in de achttiende eeuw, de economische bevrijding door de industrialisatie aan het begin van de negentiende eeuw en de seksuele en spirituele bevrijding in de jaren zestig van de vorige eeuw is nu de fase aangebroken van de digitale bevrijding. In deze nieuwe fase zullen we minder afhankelijk worden van onze fysieke aanwezigheid in contacten. Deze zullen worden vervangen door een virtuele realiteit. Deze nieuwe realiteit zal niet alleen onze contacten bepalen maar zal ook voorzien in onze behoefte aan romantiek en seksualiteit. Ik vind het boeiend om te zien hoe deze nieuwe fase zich nu al ontvouwt en vraag me af of hoe ver toekomstige generaties erin mee zullen gaan. Of hebben ze hierin niets te zeggen omdat hun leven zal worden gekleurd en bepaald door voorgaande fases?

 

niet de feiten maar ..

De meeste mensen zijn niet geïnteresseerd in feiten. Ze willen emoties, verbanden en verhalen die de feiten met elkaar verbinden. Ze zijn niet geïnteresseerd in de zandkorrels op het strand. Ze willen zich neerleggen in het zand, de wind over hun huid voelen strelen en wegdoezelen bij het geluid van de golven. Ze willen wel de emoties ervaren die het leven hen te bieden heeft maar niet de feiten waaruit hun leven is opgebouwd. Wel de verhalen maar niet de woorden.

Zie ook:
als woorden konden spreken
expressionistisch
levende stilte

 

persoonlijke levenssfeer

Onze persoonlijke levenssfeer is meer dan wat we met het recht op privacy proberen te beschermen, meer dan het recht op een ruimte waarin je jezelf kunt zijn en waarin je jezelf kunt afsluiten voor de invloed van de buitenwereld. Je persoonlijke levenssfeer is de intieme ruimte binnen jezelf. Deze kleurt mee met wat je, in figuurlijke zin, in- en uitademt. In mijn kinderjaren werd deze intieme ruimte gekenmerkt door de geborgenheid die ik inademde en de nieuwsgierigheid die ik uitademde. In mijn pubertijd en adolescentie was het de drang naar avontuur die ik inademde en de bravoure waarmee ik deze uitademde. In mijn arbeidzame leven was het de creatieve inspiratie die ik inademde en de groei die ik uitademde. In de huidige fase van mijn leven is de intieme ruimte een caleidoscoop waarin ik de in- en uitademing van het leven zelf waarneem.

 

de wever

Ik ervaar het leven steeds meer als een kleed waarin ieder mens een draad is met een begin, een middenstuk en een einde. Een levensdraad van groeien, bloeien en sterven. We plukken net zo lang aan onze draad totdat we haar uit het kleed hebben bevrijd. Wanneer we sterven gaat de draad weer op in het kleed. Een kleine groep mensen bevrijdt zich uit deze cyclus van vastzitten en bevrijden doordat ze beseffen dat ze niet de draad maar het kleed zijn. Een enkeling beseft dat ze niet alleen het kleed maar ook de wever van het kleed zijn.

 

laatbloeier

Ik ben tot ver in mijn jeugd een melkmuil geweest. Dat lag niet alleen aan mijn opvoeding maar ook aan mij. Ik ben een introvert mens en laatbloeier. Op de middelbare school kwamen mijn intellectuele vermogens maar stapvoets op gang. Toen ze uiteindelijk opbloeiden richtte ik ze niet op een leven in de wetenschap maar gebruikte ze om mijn geest te verkennen. De studie psychologie was een logisch vervolg. Ik liet deze studie na een aantal jaar los om mijn weg te vervolgen in de kunst. Na de gevoelsmatige verkenningstocht in de kunst deed ik werkervaring op in de commerciële wereld en in de non-profit sector. Ook dit liet ik los en ging verder als zelfstandig trainer en coach. Dit werk heb ik vijfentwintig jaar gedaan. Op dit moment ben ik met pensioen. Het grote verschil met de voorgaande jaren is dat mijn groei geen tijd meer kent, ik bloei nu zonder groei.

 

ik ben er straks toch niet meer

Een vrouw die wist dat ze nog maar een half jaar had te leven vertelde ‘Mijn man heeft een plant met gele bloemen gekocht voor in de tuin. Ik heb nooit geel gewild maar laat hem maar, ik ben er straks toch niet meer.’ Ik sta bij deze uitspraak stil omdat ik merk dat ik op dezelfde manier begin te denken. Het is niet zo dat ik ervan uitga dat ik binnenkort dood ga. Ik gebruik de gedachte ‘ik ben er straks toch niet meer’ om afstand te nemen van mijn ambities. Heeft iemand voorkeur voor een oplossing die ik zelf niet zou kiezen dan laat ik met deze gedachte mijn eigen oplossing los. Rust en vrede zijn in deze fase van mijn leven belangrijker dan ambitie.