Categoriearchief: levensverhalen

We zijn allemaal de schrijver van ons eigen levensverhaal.

persoonlijke levenssfeer

Onze persoonlijke levenssfeer is meer dan wat we met het recht op privacy proberen te beschermen, meer dan het recht op een ruimte waarin je jezelf kunt zijn en waarin je jezelf kunt afsluiten voor de invloed van de buitenwereld. Je persoonlijke levenssfeer is de intieme ruimte binnen jezelf. Deze kleurt mee met wat je, in figuurlijke zin, in- en uitademt. In mijn kinderjaren werd deze intieme ruimte gekenmerkt door de geborgenheid die ik inademde en de nieuwsgierigheid die ik uitademde. In mijn pubertijd en adolescentie was het de drang naar avontuur die ik inademde en de bravoure waarmee ik deze uitademde. In mijn arbeidzame leven was het de creatieve inspiratie die ik inademde en de groei die ik uitademde. In de huidige fase van mijn leven is de intieme ruimte een caleidoscoop waarin ik de in- en uitademing van het leven zelf waarneem.

Zie ook:
levensfasen
levenscurve

 

de wever

Ik ervaar het leven steeds meer als een kleed waarin ieder mens een draad is met een begin, een middenstuk en een einde. Een levensdraad van groeien, bloeien en sterven. We plukken net zo lang aan onze draad totdat we haar uit het kleed hebben bevrijd. Wanneer we sterven gaat de draad weer op in het kleed. Een kleine groep mensen bevrijdt zich uit deze cyclus van vastzitten en bevrijden doordat ze beseffen dat ze niet de draad maar het kleed zijn. Een enkeling beseft dat ze niet alleen het kleed maar ook de wever van het kleed zijn.

 

laatbloeier

Ik ben tot ver in mijn jeugd een melkmuil geweest. Dat lag niet alleen aan mijn opvoeding maar ook aan mij. Ik ben een introvert mens en laatbloeier. Op de middelbare school kwamen mijn intellectuele vermogens maar stapvoets op gang. Toen ze uiteindelijk opbloeiden richtte ik ze niet op een leven in de wetenschap maar gebruikte ze om mijn geest te verkennen. De studie psychologie was een logisch vervolg. Ik liet deze studie na een aantal jaar los om mijn weg te vervolgen in de kunst. Na de gevoelsmatige verkenningstocht in de kunst deed ik werkervaring op in de commerciële wereld en in de non-profit sector. Ook dit liet ik los en ging verder als zelfstandig trainer en coach. Dit werk heb ik vijfentwintig jaar gedaan. Op dit moment ben ik met pensioen. Het grote verschil met de voorgaande jaren is dat mijn groei geen tijd meer kent, ik bloei nu zonder groei.

 

fragmenterend leven

Mijn leven valt steeds meer in stukken uiteen. Ik besefte dit toen ik een film zag waarvan ik wist dat ik hem eerder had gezien. Dit was voor mij echter geen reden om te stoppen met kijken. Ik was alleen niet meer de gevangene van de verhaallijn. Ik vond het gewoon leuk om naar het spel en de beelden te kijken. Dit geldt voor heel mijn leven. De verhaallijn van het leven is een deel van mezelf geworden waardoor ik er steeds minder mee bezig ben. In plaats daarvan krijg ik meer oog voor de weerspiegeling van de verhaallijn in de losse fragmenten van het leven.

 

niet je uiterlijk maar je innerlijk

Het klinkt zo gemakkelijk ‘Het gaat niet om je uiterlijk maar om je innerlijk.’ Maar zijn uiterlijk en innerlijk wel zo gemakkelijk te scheiden? Deze vraag speelde door mijn hoofd toen ik me de afgelopen dagen verdiepte in de rechtszaak tegen de Amerikaanse Jodi Arias. Zij is wat sommigen ‘smoking hot’ noemen. Ze kon met haar uiterlijk mannen om haar vinger winden. Dit dankte ze aan haar glimlach en seksualiteit. Toen haar vriend haar wilde dumpen hielp dit haar echter niet. Ze sloeg op tilt omdat hij haar wilde dumpen en slachtte hem af. Na haar arrestatie bleek ze niet alleen de kracht van haar uiterlijk te hebben overschat maar bleek ze ook de kracht van haar innerlijk te overschatten. Met haar intelligentie en creativiteit spon ze een web van leugens waarin ze verstrikt raakte. Ze werd uiteindelijk tot levenslang veroordeeld zonder kans op voorwaardelijke vrijlating.

Zie documentaire: Travis Alexander Jodi Arias

 

mensen kijken

Ik heb in mijn werk veel mensen geobserveerd, hun persoonlijkheid vastgesteld en hen vervolgens een spiegel voorgehouden. Dit werk heb ik na mijn pensionering losgelaten. Ik observeer nog wel mensen maar houd hen geen spiegel meer voor. Al observerend zie ik hoe iemands leven wordt gevormd door zijn talenten en omgeving en hoe de rode draad van zijn leven zich ontrolt. Wanneer ik dit zie glimlach ik om de betrekkelijkheid ervan. Betrekkelijk in de betekenis van ‘in verband staande met’. Iemands persoonlijke waarde binnen de context van de waarden van zijn omgeving en van het leven zelf. Zodra ik deze betrekkelijkheid zie welt er begrip en mededogen in me op en houd ik mijn mond.

Zie ook: schikgodinnen

 

een wereld in een wereld

Ik heb meerdere dagboeken gelezen van schrijvers die ver voor mij leefden. Wat mij steeds weer verbaast is hoeveel anders mijn jeugd in de jaren vijftig was. Zo afgesloten en beschut als ik leefde zo kosmopolitisch en open leefden sommigen van hen. Hoe betrekkelijk was en is mijn wereld! Er leven miljoenen mensen in Nederland, autochtonen en allochtonen, die ik niet ken en die mij en mijn wereld niet kennen, laat staan dat de rest van de wereld ons kent. Hoe zal ik op mezelf terugkijken wanneer het dagboek van mijn leven is geschreven? Ben ik dan nog altijd verbaasd of ben ik dan verwonderd over de betrekkelijkheid van mijn wereld in een wereld, in een..?

Zie ook: verbazing