Categoriearchief: levensverhalen

We zijn allemaal de schrijver van ons eigen levensverhaal. Zie ook de subcategorieën heilige boeken en schrijven.

Wat boeit me in al die verhalen?

Wat boeit me toch in al die levensverhalen van mensen die ik direct en indirect ontmoet? Zijn het de gebeurtenissen in hun leven of zijn het hun karakters? Zijn het de momenten van liefde en verraad, succes en falen of zijn het persoonlijke eigenschappen als oprecht en onoprecht? Of probeer ik grip te krijgen op mijn eigen verhaal? Functioneren hun verhalen als een spiegel waarin ik mijn verhaal probeer te lezen? Zoek ik via hen naar de verwondering in mijn eigen verhaal?

kernwaarden in de opvoeding

Welke kernwaarden dienen in je opvoeding te zitten zodat je later geen last hebt van je verleden? Ik kom tot de volgende waarden: Als kind heb je zekerheid en continuïteit nodig. Je moet er bovendien op kunnen vertrouwen dat wat er ook gebeurt of welke fouten je ook maakt er altijd iemand is die van je houdt, die je waardeert en begrip en mededogen met je heeft. Daarnaast moet je de ruimte en tijd krijgen om jezelf te ontwikkelen. Ook moet je in alle vrijheid kunnen leren hoe je door improvisatie en discipline je diepste gedachten en gevoelens kunt vormgeven. Tot slot zul je de mogelijkheid moeten krijgen om je eigen keuzes te maken. Wanneer je door fysiek en/of geestelijk misbruik de toegang tot deze kernwaarden is ontzegd dan kan het jaren duren voordat je de last van je verleden kunt loslaten.

Zie ook:
zelfstandig
straf en schuld
de drie d’s
mijn opvoeding
zekerheid

the ballad of Lucy Jordan

Ik heb de afgelopen dagen enkele keren moeten denken aan het nummer the ballad of Lucy Jordan gezongen door Marianne Faithfull. Het is het verhaal van Lucy, een huisvrouw in een buitenwijk die gek wordt bij de gedachte dat ze haar droom om in een open sportwagen door Parijs te rijden niet heeft waargemaakt. Waar de een zijn droom realiseert, raakt een ander zoals Lucy ontgoocheld. Voor iedereen geldt dat dromen pas eindigen als je ze loslaat. Om ze te kunnen loslaten moet je er wel eerst alles aan hebben gedaan om ze te realiseren. Pas dan besef je dat het niet ging om de droom en de uitvoering ervan maar om het besef dat je behalve de droom ook de schepper van de droom was.

Zie ook:
schaduwwereld
eudaimonia
het Amerika van Trump

dansen op een ijsschots

Ik begeef me regelmatig op het hellend vlak tussen feiten en mogelijkheden. Feiten die onafhankelijk te toetsen en reproduceerbaar zijn en mogelijkheden die nog onderzocht moeten worden op hun feitelijkheid. Een voorbeeld van een mogelijkheid is dat we zoals Plato zei in een droomwereld leven. Dat we slechts enkele dimensies zien van een werkelijkheid die uit meerdere dimensies bestaat. Volgens sommige wiskundigen bestaan er zelfs elf dimensies. Zij zouden dit kunnen onderbouwen. Ik kan hun theorieën niet toetsen of reproduceren. De mogelijkheid van elf dimensies boeit me echter wel. Terwijl ik me hierop concentreer krijg ik plotseling het gevoel alsof ik op een ijsschots dans, op het gladde oppervlak tussen feiten en mogelijkheden. Ik glimlach, voel de grond onder mijn voeten wegglijden en besef dat er geen ijsschots is maar een oceaan van mogelijkheden waar ik zo vrij ben als een vis.

Zie ook:
schijnwereld
eudaimonia

ik zou een boek kunnen schrijven

Hoe vaak heb ik niet horen zeggen ‘Ik zou een boek kunnen schrijven over wat ik allemaal heb meegemaakt.’ Hoe mooi en bijzonder zo’n boek ook zou zijn, het zou slechts een van de vele op schrift gestelde levensverhalen zijn. In het boek van het leven vormen ze hooguit een regel, woord, letter of spatie, een lege ruimte waarin verhalen verschijnen en verdwijnen. Zodra je dit beseft word je de lezer van een niet in woorden te vatten boek.

Zie ook:
levende stilte
autobiografie

tijdsdruk

Wanneer je zeventig bent dan heb je niet zoveel jaar meer te leven. Globaal gerekend heb ik zeventig procent van mijn tijd erop zitten. Dit blijkt een voordeel te zijn. Ik ervaar steeds minder de druk van de tijd. De tijd vervaagt. Ik leef steeds meer in het hier en nu waar dagen voorbijvliegen en verdwijnen alsof ze nooit hebben bestaan.

Zie ook: geduld

zongerijpt fruit

Fruit is het lekkerst wanneer het is gerijpt in het licht en de warmte van de zon. Zo is het ook met het leven. Na een doorleefd leven proef je de rijke smaak van de in het licht en warmte van je bewustzijn gerijpte inzichten en gevoelens.