Categoriearchief: Wie ben ik?

Op dit weblog beantwoord ik regelmatig de vraag: Wie ben ik? In de nu volgende columns vind je enkele van mijn antwoorden. Het biedt je de mogelijkheid om hetgeen ik schrijf in perspectief te zien. Zie ook de subcategorie schrijven. Hierin ga ik dieper in op wat mij motiveert om te schrijven.

melkmuil

Ik ben lang een melkmuil gebleven. Mooi woord trouwens ‘melkmuil’ ofwel ‘onvolwassen jongeman’. De term blijkt al vanaf de zestiende eeuw in de Nederlandse taal voor te komen. Meer vind ik er niet over in de naslagwerken. Wat denk ik zelf dat de oorsprong van het woord is? Ik denk dat het spottend is bedoeld, iemand die lang aan de moederborst heeft gelegen. Nu heeft dat laatste in mijn geval waarschijnlijk niet zo lang geduurd door het grote aantal kinderen dat mijn moeder heeft gekregen maar figuurlijk gezien heb ik lang aan de borst van mijn omgeving gelegen. Ik was een volgzame jongen die gedwee zijn leven liet bepalen door school en gezin. Ik heb de druk om me te conformeren in die jaren wel gevoeld maar ben er nooit tegen in opstand gekomen. De gevolgen daarvan merk ik nu. Ik heb moeite met anonieme machten die mij in een bepaalde hoek proberen te drijven. Ze irriteren, frustreren en benauwen me. Gevoelens waarvan ik nu weet dat ik ze in mijn jeugd heb verdrongen.

Zie ook: benauwd

onze band

Ik heb de ontmoeting met mijn vrouw voorspeld. Ik had haar nog nooit ontmoet maar kende haar naam, de plaats waar ik haar zou ontmoeten en wist dat ze lang blond haar zou hebben. Toen ik haar voor de eerste keer zag, met haar rug naar mij toegekeerd, wist ik: Dit is ze! Hoe bijzonder deze eerste ontmoeting ook was, onze relatie is er niet meer of minder door dan die van anderen. Een eerste ontmoeting creëert nog geen diepe band. Ook wij moesten naar elkaar toegroeien, onze verschillen leren accepteren en er praktisch mee om leren gaan. Waar ik een denker ben met een neiging naar melancholie is zij een doener en opgewekt. Toch heeft de strijd die het heeft gekost om deze en andere verschillen te overbruggen de groei van onze band niet in de weg gestaan. Mijn vrouw is een deel van mij geworden en ik van haar. Deze band overbrugt de verschillen die er nog altijd zijn.

Zie ook:
paranormaal
helderziend

ik ben geen ..

Ik ben geen bekend schrijver, kunstenaar of debater. Stel dat ik dat alsnog zou kunnen worden, zou ik er dan voor kiezen? Nee, ik ben tevreden met wie ik ben. Het leven heeft mij geen grote roem gebracht maar ik heb wel de waarde van het leven ontdekt en dat tot op de dag van vandaag kunnen delen met anderen. De waarde van het leven ligt niet in het mezelf maximaal maatschappelijk profileren, maar in het tot in de kern doorleven van één of meer mogelijkheden die het leven mij biedt.

Zie ook: leven met beperkingen

schreeuwlelijkerd

Soms zou ik een schreeuwlelijkerd willen zijn. Iemand die explosief en theatraal het leven de huid vol scheldt. Hoe graag ik het ook wil zijn, ik ben het niet. Ik ben een vriendelijke, rustige man die zichzelf en het leven observeert en analyseert. Waar in het orkest van het leven de schreeuwlelijkerd met krachtige paukenslagen het ritme probeert aan te geven, ben ik de dirigent die het podium heeft verlaten en waakzaam, te midden van het publiek, het orkest observeert en met een nauwelijks merkbare beweging probeert bij te sturen.

Zie ook:
registreren en regisseren

onrust
ik wil verwarring zaaien
recycling

perfectie

Ik ben een perfectionist. Om in mijn jeugd aan de eisen van mijn vader tegemoet te komen diende ik alles wat ik deed perfect te doen. ‘Als je iets doet, doe het goed!’ Het streven naar perfectie heeft me niet alleen veel goeds gebracht maar heeft me ook belast. Ik raak gestrest wanneer ik geen controle heb over de kwaliteit van mijn werk. Om de stress kwijt te raken zal ik mijn streven naar perfectie los moeten laten, vaker lachen om mijn onvolmaaktheid. Perfectie stamt van het Latijnse perficere, voltooien. Ik hoef niet meer aan de strenge eisen van mijn vader te voldoen. Zijn opvoeding is jaren geleden voltooid.

Zie ook: benauwd

schrijven of beschrijven

Beschrijf ik op dit weblog degene die ik ben of word ik degene die ik ben door wat ik schrijf? Ben ik met andere woorden de schrijver van mijn leven? Wanneer dit laatste het geval is dan creëer ik ook mijn eigen ellende en geluk en de positieve en negatieve effecten daarvan op anderen. Stel dat ik alleen maar  beschrijf wie ik ben dan zou ik met recht kunnen zeggen ‘Ik ben die ik ben!’ of ‘Ze moeten me maar nemen die ik ben.’ Terwijl ik dit overdenk, besef ik dat het antwoord op de vraag of ik de schrijver ben van mijn leven in het hier en nu ligt. Terwijl ik me hieraan overgeef, besef ik dat ik al schrijvend niet alleen ontdek wie ik ben maar ook hoe ik nieuwe manifestaties creëer van de constante die ik ben.

Zie ook: vervolgverhaal

zen en de kunst van het schrijven

Ik ben geen schrijver. Om mezelf schrijver te kunnen noemen zou ik vlotter en expressiever met de taal om moeten kunnen gaan. Toch blijf ik schrijven. Schrijven is voor mij wat bloemschikken of het onderhoud van de kloostertuin voor een zenmonnik is. Bewust van mijn beperkte talent reik ik al schrijvend diep in mijn ziel waar ik de bevrijdende en verlichtende betekenis van het leven ervaar. Wat wil ik nog meer?

Zie ook:
kleine of grote k
leven met beperkingen