Categoriearchief: ik ben

Op dit weblog confronteer ik mezelf voortdurend met vragen als: Wie ben ik? Wat denk ik? Wat voel ik? In de nu volgende columns probeer ik mijn karakter en persoonlijkheid te benoemen. Het biedt je de mogelijkheid om hetgeen ik schrijf in perspectief te zien. Zie ook de subcategorie schrijven. Hierin ga ik dieper in op wat mij motiveert om te schrijven.

integratie

Ik voel me even sterk verbonden met Brabant, mijn moederland, als met Nederland, mijn vaderland. Deze band kun je vergelijken met de band met mijn ouders. Een band die ik, ondanks dat ze zijn overleden, nog altijd voel. Hoezeer ik ook van hen hield, ik stond niet achter al hun opvattingen en gedrag zoals het claimgedrag van mijn moeder en de strenge opvoeding door mijn vader. Desondanks is mijn integratie in hun wereld geslaagd. Dit komt doordat ik me in hen ben gaan verdiepen. Bijvoorbeeld in de jeugd van mijn vader en in zijn oorlogsverleden. Hij was betrokken bij de strijd op de Grebbeberg. Mijn moeder is van kinds af aan omringd geweest door een groot gezin. Ons vertrek viel haar zwaar. Integratie komt van het Latijnse ‘integrare’ wat aanvullen betekent. Mijn liefde, begrip en kritische opstelling vullen elkaar aan en zorgen niet alleen voor een tijdloze band met mijn ouders maar vormen ook een spiegel waarin de integratie met mezelf en met iets groters dan ikzelf plaats vindt.

Zie ook:
integratieproces
integriteit

 

uitbundig

Ik ben geen uitbundig mens. Dit betekent niet dat ik niet gedreven, gepassioneerd en enthousiast ben. Ik verlies me echter zelden in vrolijkheid. Op de momenten dat ik uitbundig ben voel ik me achteraf vaak zwaarmoedig. Misschien wordt dit veroorzaakt door mijn opvoeding. Uitbundigheid werd niet gewaardeerd in ons gezin. Mijn vader was een drukbezet man die niet tegen drukte kon. Het zou ook kunnen zijn dat uitbundigheid mij confronteert met oppervlakkigheid waar ik een hekel aan heb. Het begrip uitbundig is een term uit de verkoop. De verkoper die de mooiste exemplaren uit een ‘bund’, een bundel, bovenop de stapel legt. Ik ben niet iemand die zich in het sociale middelpunt plaatst. Ik ben een graver, een introspectief mens die verder wil kijken dan de buitenkant. Ik kijk bovendien graag naar het totaal, naar dat wat alles met elkaar verbindt. Het begrip bund is taalkundig verwant aan het werkwoord binden. Ben ik dan toch een beetje uitbundig of kan dat niet ‘een beetje uitbundig’?

 

de maakbare mens

We gaan er in onze cultuur van uit dat je zelf kunt bepalen hoe je leven verloopt. In deze visie worden dromen waar wanneer je er volledig voor gaat. Misstappen die je hebt gezet kunnen ten goede worden gekeerd. Maar is dat wel zo? Wordt dit idee van maakbaarheid niet juist gepropageerd door mensen die er vanaf hun geboorte mee zijn opgevoed? Ben ik zelf ook niet het product van zo’n opvoeding? Stel dat ik deze opvoeding niet had gehad zou ik dan even zelfstandig en onafhankelijk zijn als ik nu ben en ben ik dat überhaupt wel? Klopt het idee van de maakbare mens dus wel? De mens die zijn eigen lot bepaalt. Moeten we dit idee niet loslaten en overstappen op de gedachte dat ieder mens het leven herschept vanuit de mogelijkheden en beperkingen die hem door opvoeding en cultuur worden aangereikt?

Zie ook:
resocialisatie
the American Bubble

 

laatbloeier

Ik ben tot ver in mijn jeugd een melkmuil geweest. Dat lag niet alleen aan mijn opvoeding maar ook aan mij. Ik ben een introvert mens en laatbloeier. Op de middelbare school kwamen mijn intellectuele vermogens maar stapvoets op gang. Toen ze uiteindelijk opbloeiden richtte ik ze niet op een leven in de wetenschap maar gebruikte ze om mijn geest te verkennen. De studie psychologie was een logisch vervolg. Ik liet deze studie na een aantal jaar los om mijn weg te vervolgen in de kunst. Na de gevoelsmatige verkenningstocht in de kunst deed ik werkervaring op in de commerciële wereld en in de non-profit sector. Ook dit liet ik los en ging verder als zelfstandig trainer en coach. Dit werk heb ik vijfentwintig jaar gedaan. Op dit moment ben ik met pensioen. Het grote verschil met de voorgaande jaren is dat mijn groei geen tijd meer kent, ik bloei nu zonder groei.

 

verzamelaar

Ik ben een verzamelaar met een brede interesse voor alles wat binnen en buiten me leeft. Ik verzamel dan wel geen materiële zaken of likes maar wel indrukken en sferen. Soms word ik zo in beslag genomen door het grote aantal indrukken die ik verzamel dat ik geen rust vind om op te gaan in wat ik ervaar. Ik sta blijkbaar niet altijd stil bij de letterlijke betekenis van het woord interesse ‘tussen zijn’. Niet vanaf de zijlijn indrukken verzamelen maar er ontspannen middenin staan. Accepteren dat de echte ervaring niet hoeft te worden verzameld en bewaard omdat ze er altijd al was en nooit zal verdwijnen.

Zie ook:
roodkapje
bezoekersaantallen

 

onderzoeken

Ik ben een onderzoeker. Ga op zoek naar de diepere lagen in mijn denken, voelen en handelen. Het risico dat ik daarbij loop is dat ik blijf steken in de logische verbanden en wetmatigheden die ik ontdek. Dat ik denk dat zij het definitieve antwoord vormen. Op de momenten dat mijn vragen niet meer zijn gericht op het verkrijgen van antwoorden maar op het vragen zelf, op het mezelf openstellen voor.., gebeurt er iets bijzonders. Op die momenten zie ik hoe alle vragen overbodig zijn omdat de antwoorden er al waren.

 

contemplatie

Ik ben een contemplatief persoon. Het woord contemplatie ofwel beschouwing komt van het Latijnse contemplari. Dit woord verwijst  naar het werk van de augur, een priester in het oude Rome, die met zijn staf een gewijde ruimte afbakende in de lucht waarbinnen aan de hand van de bewegingen van de vogels de wil van de goden werd bepaald. In het Nederlands heeft het woord contemplatie de betekenis gekregen van het overdenken van religieuze en spirituele zaken. Voor mij is contemplatie het bestuderen van een afgebakend onderwerp waar ik vragen over stel, deze diepgaand beantwoord en me open stel voor wat achter de antwoorden verborgen ligt. Door het leven op deze manier te beschouwen ontdek ik de diepere zin ervan.