Categoriearchief: doel

Het woord doel is een oud Germaans begrip dat verwees naar een hoop zand waarop men zich richtte tijdens het oefenen met pijl en boog.

dromen

Peinzend over de droom waarmee ik wakker werd, lig ik nog even stil in bed. Ik ben gefascineerd door de schijnbare onvoorspelbaarheid waarmee indrukken die ik enkele dagen geleden heb opgedaan een plaats kregen in de droom. Het was alsof ze op papiersnippers stonden geschreven en willekeurig dwarrelend verbanden met elkaar  waren aangegaan. Dit roept een vraag bij me op. Hebben dromen naast het opruimen van de geest nog een ander doel? Verkennen en ontginnen ze misschien nieuwe ruimtes waar de verhalen die ik overdag creëer zich kunnen vestigen? Ik stap uit bed en begin glimlachend aan een nieuwe dag, een nieuw verhaal.

Zie ook:
hersenschim
gevangen in de tijd
de zeepbellenfabriek

 

seksuele aantrekkingskracht

Veel van ons gedrag heeft een seksuele component. Neem de seksuele aantrekkingskracht. We scannen regelmatig anderen op hun seksuele aantrekkingskracht. Dit doen we door hen kritisch van top tot teen te bekijken. Wanneer de scan positief uitvalt volgt een glimlach. De seksuele scan is soms ook met andere doelen verweven. Zo herinner ik me hoe ik jaren geleden een cameraman vergezelde tijdens zijn werk bij de publieke omroep. Ik werd die dag meerdere keren door vrouwen gescand en vervolgens met een warme glimlach begroet waarna de vraag werd gesteld of ik werkzaam was bij de omroep. Zodra bleek dat ik niets voor hen kon betekenen bekoelde de belangstelling.

 

mission statement

Een organisatie geeft in een mission statement aan wat haar doel is en hoe ze haar doel wil bereiken. Vaak wordt dit doel in enkele woorden of zinnen samengevat. Volgens de reïncarnatieleer zijn we allemaal met een missie in het leven gestapt. Het woord missie zou je kunnen omschrijven als ‘dat waar ik naar streef en wat ik wil uitdragen’. Wanneer je wilt weten wat jouw missie is, onderzoek dan wat de invloed is van je genen en van je omgeving op je ontwikkeling en wat de belangrijkste keuzes waren in je leven. Bij mij leidde deze zelfreflectie tot de volgende conclusie: Ik ben van nature een beschouwer. Dit werd in mijn jeugd versterkt door het vroegtijdig overlijden van mijn vader en mijn verblijf in een kostschool. Dit maakte dat ik me nog meer in mezelf terugtrok. Ik zocht de antwoorden op grote levensvragen in mijn binnenste en koos opleidingen die daarbij aansloten zoals psychologie en kunstacademie. De antwoorden die ik vond en nog altijd vind lees je terug in mijn columns. Zij laten zien wat mijn mission statement is: observeren, analyseren en comprimeren.

Zie ook: reïncarnatie

 

Wat wil ik nog?

Parkinson is een degeneratieve ziekte. Dit klinkt dramatisch maar is minder erg wanneer je beseft dat ook ouderdom een degeneratieve ziekte is. Ook met het ouder worden nemen je fysieke en psychische mogelijkheden af. Het voordeel voor mij als Parkinson patiënt is dat ik me hier misschien meer bewust van ben. Zo besef ik dat wanneer ik nog iets speciaals wil ondernemen dat ik het dan nu moet doen. Met andere woorden heb ik een bucketlist? Om de vraag maar gelijk te beantwoorden: Nee. Het leven heeft veel voor mij betekend en ik heb veel voor het leven mogen betekenen. Dit betekent niet dat mijn leven nu betekenisloos is. Ik probeer nog altijd middenin het explosieve mengsel te staan dat leven heet. Ik richt er mijn onverdeelde aandacht op als een surfer die vergetend wie of wat hij is op de top van de golf staat. Het verschil is dat ik de golf niet meer zelf uitzoek maar besef dat de golf waarop ik sta zal inzakken waarna een andere golf mij zal optillen en mij naar nieuwe hoogtes zal begeleiden.

 

voor het maximale gaan

Ik heb altijd de wereld willen verbeteren. Ik kom echter steeds vaker tot de conclusie dat er situaties zijn waaraan ik iets zou willen veranderen maar wat niet lukt omdat mijn invloed te klein is of omdat mijn omgeving het niet op prijs stelt. Dit roept een vraag bij me op: Moet ik als een Don Quichot tegen windmolens blijven vechten of moet ik de beperkingen waarmee ik word geconfronteerd accepteren en niet meer voor het maximale gaan? Deze tweede mogelijkheid spreekt me het meest aan maar geeft me het gevoel dat ik mijn verantwoordelijkheid uit de weg ga. Ik zou hier als volgt op kunnen reageren: Willem, je hebt je bijdrage aan de maatschappij wel geleverd, stop er nou maar mee. Dit vind ik echter te gemakkelijk. Dieper in mezelf reikend sta ik daarom stil bij de derde mogelijkheid: Ga voor het maximale maar verwacht niet het maximale.

 

grenzen verleggen

Er zijn mensen die volledig voor iets gaan, zoals de aanleg van een tuin of een eigen bedrijf. Een dergelijk levensproject is niet altijd materieel van aard. Ook de zorg voor een ander kan een levensproject zijn. Ik heb diep respect voor al deze mensen die er voor kiezen om de grens van het haalbare te verleggen. Ik heb een nog groter respect voor degenen onder hen die de betrekkelijkheid van hun project inzien, er om kunnen glimlachen en toch doorgaan.

 

blind doorgaan

Door niet te lang na te denken maar door gewoon te beginnen en blind door te gaan heb ik veel doelen gerealiseerd. Ik betaal hier echter wel een hoge prijs voor. Een voorbeeld: Wanneer ik een fietstocht maak dan kan ik in het begin intens genieten van mijn omgeving en van het fietsen. Naarmate de fietstocht langer duurt ben ik echter vaak alleen nog maar bezig om mijn lichaam over de eindstreep te krijgen. Door blind door te gaan bereik ik dan wel mijn doel maar betaal er een prijs voor in de zin dat ik minder geniet. Ik ben nu op het punt aanbeland dat ik deze prijs niet meer wil betalen. Ik wil, ook al betekent dit dat ik mijn doel niet bereik, vaker rustmomenten inbouwen waarop ik stil sta bij wat ik zie en ervaar.