Categoriearchief: evolutie

Volgens de evolutieleer ontstaan er in een langzaam proces steeds ingewikkelder organismen. Maar betekent dit ook dat er een hoger menselijk bewustzijn ontstaat?

energie

Volgens wetenschappers zijn energie en materie twee kanten van één en dezelfde medaille. Energie verdwijnt niet maar neemt verschillende vormen aan. Wanneer bijvoorbeeld deeltje en antideeltje elkaar vernietigen dan komt er een hoeveelheid energie vrij die overeenkomt met de massa van beide deeltjes. De eerste ons bekende vormen van energie zoals waterstof en helium ontstonden tijdens de big bang. Vervolgens ontstond in de botsing van sterrenstelsels het element ijzer. Zonder waterstof en ijzer zou de mens niet bestaan. IJzer is bijvoorbeeld nodig om je hart te laten functioneren. Misschien zullen we ooit het hele proces van de big bang tot aan de mens determinerend kunnen beschrijven. We zullen echter nooit de volledige manifestatiekracht van de oer energie kunnen beschrijven. Je kunt haar wel ervaren door niet-reactief je aandacht te richten op je gedachten, gevoelens en gedrag. Wanneer je deze aandacht weet vast te houden ontdek je de diepere betekenis van het begrip bewustzijn. Je wordt je bewust van het ‘zijn’, van de werkzame kracht in je. Het woord energie stamt van het Griekse enérgeia ‘werkzaamheid’.

Zie ook: gewaarzijn

foute mannen en vrouwen

De term ‘foute mannen en vrouwen’ verwijst niet alleen naar criminelen maar ook naar players, mannen en vrouwen die zoveel mogelijk seksuele partners proberen te scoren. Vanuit monogaam oogpunt zou je hun gedrag fout kunnen noemen. Maar is monogamie wel de norm? Monogamie is toch eigenlijk ook niet meer dan een maatschappelijk middel om bezittingen veilig te stellen en kinderen een stabiele jeugd te geven? Is het gedrag van players niet veel natuurlijker en oorspronkelijker? Zij staan dichter bij onze voorouders. Om evolutionair succesvol te kunnen zijn, deelden die hun genen met zoveel mogelijk partners en met degenen die de beste genen hadden.

Zie ook: player

oeroud racisme

Racisme is van alle tijden. Zo is er een wijdverbreide opvatting dat homo sapiens vanaf haar komst in Europa superieur was aan de neanderthaler mens. Dit ondanks onderzoeken waaruit blijkt dat de neanderthaler mens een eigen cultuur had. Ze begroeven bijvoorbeeld hun doden en gaven ze grafgiften mee, ook beschikten ze over werktuigen, wapens, kralen, lijm en touw. Het enige dat je achteraf over het verschil tussen beide rassen kunt zeggen is dat ze een ander uiterlijk hadden en dat de integratie van beide rassen ten gunste van homo sapiens is beslecht. De verschillen waren namelijk niet zo groot dat er geen fysieke vermenging kon plaatsvinden. Twee tot vijf procent van ons DNA stamt af van de neanderthaler mens. De integratie heeft echter niet lang genoeg geduurd en was niet wijdverbreid genoeg om voor een groter aandeel van het neanderthaler DNA in ons DNA te zorgen. Het zou ook kunnen dat er duizenden jaren geleden al sprake was van rassendiscriminatie.

Zie ook:
Neanderthalers 2.0
integratie
integratieproces
discriminatie en racisme

orde en chaos

Er is een vraag die me achtervolgt: Zijn wij het resultaat van natuurkundige en wiskundige wetmatigheden? Hoe verder de wetenschap doordringt in het ontstaan van het heelal, hoe meer wetmatigheden ze ontdekt. Stel dat deze wetmatigheden werkelijk de grondslag vormen van ons bestaan. Wat is dan hun oorsprong? Is dat god? Is god de ultieme natuurkundige en wiskundige? Of zijn de wetmatigheden toeval? Maar zit er ook in toeval niet een wetmatigheid? Dien ik zoals een natuurkundige visie luidt er vanuit te gaan dat het heelal vanuit orde begon en in chaos uiteen zal vallen? Waarom blijf ik dan nog naar antwoorden zoeken terwijl iedere orde uiteindelijk toch in chaos uiteen zal vallen? Waarom accepteer ik niet wat mijn spirituele bewustzijn zegt, dat orde en chaos twee kanten van één medaille zijn?

Zie ook:
structuur
toeval of niet
het enige dat ik weet
entropie
Is god een algoritme?

het einde der tijden

We laten ons nog altijd leiden door machtshonger en angst. Onze liefde en ons denken zouden dit moeten compenseren. De liefde leggen we echter in handen van politici en ons denken vertrouwen we toe aan digitale logaritmes. Dit verkleint de rol van het individuele geweten en vergroot de kans dat we de controle over onszelf verliezen. Stel dat dit zo is, om het zwaar aan te zetten dat het einde der tijden is aangebroken, dat we aan deze zwaktes ten onder zullen gaan. Moet ik daar dan treurig om zijn? Nee, de evolutie heeft geleerd dat het leven doorgaat. Misschien niet in de huidige vorm maar dan toch in een nieuwe vorm. De mens is evolutionair niet het hoogst bereikbare. Het leven zoekt steeds naar nieuwe vormen en laat minder levensvatbare vormen los.

Zie ook:
klimaatverandering

Ten onder aan ons succes?
gewetenloze maatschappij

het enige dat ik weet ..

Ondanks al mijn vragen en antwoorden weet ik niet wat de oerknal in beweging heeft gezet of hoe vervolgens helium en waterstof zijn ontstaan en hoe daarin complexe en levende verbindingen ontstonden die zichzelf konden voortplanten. Stel dat het ontstaan van de eerste gassen toeval was. Hoe kan toeval dan tot zo’n samenhangend geheel als het menselijk lichaam hebben geleid? Ook verbaas ik me nog altijd over de cyclus van leven en dood en over de betrekkelijkheid van het mooie en goede in de wereld. Terwijl ik dit schrijf besef ik: Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.

Zie ook:
‘Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.’
Is god een algoritme?
oerkracht
toeval of niet
orde en chaos

stel dat ..

Stel dat het leven zinloos is. Dat het niet meer is dan wat de evolutie ons te bieden heeft. Een fysiek proces van leven, overleven en voortplanten. Waarom zouden we dan, behalve uit eigenbelang, nog aardig zijn voor elkaar? Waarom zouden we niet als een Romeinse keizer maximaal genieten van de mogelijkheden tot vermaak, ook al gaat dat ten koste van anderen? Is het de angst voor de hel die ons tegenhoudt? Maar is ons beeld van de hel ook niet het product van de evolutie? Een systeem van schuld en boete waarmee de kudde het individu dwingt zich aan haar regels te houden? Groepsdruk waaraan we niet kunnen ontsnappen, zelfs niet door de dood? En geldt dat misschien ook voor ons beeld van de hemel, de plaats waar empathie en mededogen vanzelfsprekend zijn? Is ook dit beeld niet slechts een evolutionair product dat is ontstaan om de groepsband te versterken en de overlevingskans te vergroten?

Zie ook: beloning en straf