Categoriearchief: recht

Hoe recht is het recht?

rechtvaardigheidsgevoel

Waar komt ons rechtvaardigheidsgevoel vandaan? Is het een uiting van een goddelijke macht zoals sommigen beweren? Of komt het voort uit wraak ‘oog om oog, tand om tand’? Jouw pijn dient even groot of groter te zijn dan mijn pijn. Stel dat wraak de basis is van ons rechtvaardigheidsgevoel, speel je dan niet met vuur door er een goddelijke waarde aan toe te kennen? Loop je, door de verantwoordelijkheid buiten jezelf te leggen, niet de kans dat je wraakgevoel zal escaleren en je geestelijk en emotioneel zal gijzelen?

Zie ook:
wraak
verharding
maak van je hart geen moordkuil
wie zonder zonde is
instant karma

totalitair regime

Wat veel mensen juist en gewettigd vinden, is vaak niet meer dan een persoonlijke interpretatie van feiten en wetten. Ze verdraaien en interpreteren feiten net zo lang totdat deze overeenkomen met hun standpunten en emoties. Wetten verdraaien en misbruiken ze om hun macht te versterken. Wanneer in een democratie politici dit doen dan is dat een eerste stap naar een totalitair regime. Neem die blaaskaak in het witte huis, hij verdraait feiten zodanig dat ze hem in een gunstig daglicht plaatsen en hij misbruikt wetten om minderheden te demoniseren en de Amerikanen zijn wil op te leggen. In zijn woorden: ‘When somebody is president of the United States, his authority is total.’

Zie ook: autocraat democraat

coronavirus

Wat de gevolgen van het coronavirus zijn voor het dagelijks leven weten we intussen allemaal. Wat het met onze visie op de rol van de overheid gaat doen weten we nog niet. Ik denk aan de gevolgen van de noodtoestand. We zijn in de afgelopen decennia gewend geraakt aan steeds meer individuele vrijheid. We maken nu een toestand mee waarbij de overheid hard ingrijpt in deze vrijheid. Ik vraag me af of onze visie zal veranderen. Zullen we de sturende en dwingende rol van de overheid normaal gaan vinden?

Zie ook:
lockdown
totale lockdown
componist

de liberaal democratische rechtsstaat

Het liberalisme kent drie uitgangspunten: individuele vrijheid, scheiding van kerk en staat en economische en technologische vooruitgang. Bij de uitvoering van deze uitgangspunten bepaalt de wil van het volk het beleid van de overheid en beschermen wetten de rechten van het individu. In Amerika en Europa lopen we tegen de grenzen aan van dit staatsbestel. De individuele vrijheid verzandt in hebzucht, het democratisch proces in politieke polarisatie en de natuurlijke hulpbronnen raken uitgeput en vervuild door de vooruitgang. In de daardoor ontstane sociale onrust grijpen autocraten de macht. De rechtsstaat die ons tegen hen zou moeten beschermen is te complex geworden om nog op onze steun te kunnen rekenen. Met de uitdijende wet- en regelgeving is de grens van ons bevattingsvermogen bereikt.

niet bekennen maar erkennen

Ik heb moeite met openbare schuldbekentenissen en met het openbaar tonen van berouw. Los van het feit dat het me sterk doet denken aan communistische tijden geven de daders meestal toe aan de druk om schade van hun belangen te voorkomen. Een bekentenis is bovendien een gemakkelijke manier om je te bevrijden van schuldgevoelens. Moeilijker is het om je gedrag en motieven te erkennen. Ook voor de eisers is een openbare schuldbekentenis erg gemakkelijk. Het versterkt het idee dat ze moreel boven de dader staan en hem daarom mogen veroordelen. De volgende wijsheid dringt daardoor niet tot hen door ‘Wie zonder zonde is werpe de eerste steen.’

Zie ook: genoegdoening

 

genoegdoening

Ik begrijp best dat je genoegdoening eist voor de schade die je door iemand hebt geleden. Wat ik niet begrijp is de woede en het venijn waarmee dit soms gebeurt. Nu zou je kunnen zeggen dat woede een natuurlijke reactie is maar er is een reden om hier niet aan toe te geven. Uit ervaring ken ik de pijn die je van binnen voelt wanneer een ander je schade berokkent. Ik heb echter ook geleerd dat je de verantwoordelijkheid voor deze pijn niet bij de ander neer kunt leggen. Door de pijn om te zetten in woede leg je de verantwoordelijkheid bij de ander. Dit lost de pijn niet op maar laat een vicieuze cirkel ontstaan waarin woede en pijn elkaar in stand houden en versterken. Beter is het om de ander te vergeven. Het gif uit je gevoel te halen. Wat dan overblijft is mededogen. Dit mededogen staat een eventuele financiële vergoeding en juridische maatregelen niet in de weg.

Zie ook:
niet bekennen maar erkennen
vergeven
Dat vind jij toch ook?
zielig
haatdragend

verharding

Ik ben verrast door mezelf. Ik blijk namelijk steeds minder moeite te hebben met harde juridische maatregelen zoals het levenslang opsluiten van criminelen. Ik ben verrast omdat ik mezelf altijd als een zachtaardig mens heb gezien. Ben ik misschien geïnfecteerd door de maatschappelijke verharding? Terwijl ik deze vraag tot me door laat dringen besef ik dat hard zijn mag. Ik heb het recht om hard te zijn op voorwaarde dat ik de invloed van mijn omgeving en van mijn emoties niet-reactief onder ogen kan zien. Zolang ik nog wordt beïnvloed door sociale en persoonlijke emoties dien ik mezelf te onthouden van harde standpunten.

Zie ook:
rechtvaardigheidsgevoel
wraak