Categoriearchief: recht

Hoe recht is het recht?

normen

Het woord norm stamt van het Latijnse norma ‘regel, richtsnoer’. Oorspronkelijk had het woord de betekenis van ‘winkelhaak, tekenhaak’. Het begrip norm heeft nog altijd een harde concrete betekenis zoals in productienorm maar ook een minder harde zoals in omgangsnorm. Wanneer er zowel harde als zachte normen zijn waarom zouden er dan geen normen zijn van waaruit zowel de harde als de zachte normen zich ontvouwen? Stel dat we deze zouden kunnen benoemen dan vinden we misschien ook woorden voor de spirituele beleving.

Zie ook:
normaal
er is meer

misbruik van het recht

Het recht zoals wij dat kennen is de erfenis van vele generaties die met wet- en regelgeving de basis hebben gelegd voor onze democratie. De gezondheid van een democratie kun je aflezen uit het misbruik dat van het recht wordt gemaakt. Op dit moment groeit het misbruik. Individuen en belangengroepen zoeken via de rechterlijke macht de mazen in de wet op om politieke standpunten door te drukken. Politiek hoort niet bij de rechterlijke macht. Het is de taak van democratisch gekozen politici om nieuwe overtuigingen in de samenleving te toetsen aan bestaande wet- en regelgeving en de wet eventueel aan te passen. Het feit dat belangengroepen links en rechts de politiek passeren wekt twijfel aan de vakbekwaamheid van politici en ambtenaren.

Zie ook:
the rule of law
schandpaal
kantelpunt in de democratie

the rule of law

De wet dient de grondrechten en veiligheid van burgers, eigendommen en contracten te beschermen. Zij dient duidelijk, consistent en openbaar toegankelijk te zijn. Wetten dienen te worden vastgelegd, gecontroleerd en uitgevoerd in een open proces. ‘The rule of law’ is de regel binnen de rechtsstaat dat iedereen aan de wet is onderworpen, ook de overheid. Deze regel biedt minder zekerheid dan je zou verwachten. Wetten kunnen onder druk van een meerderheid zodanig worden gewijzigd dat de rechten van minderheden worden geschonden. Ook kan de meerderheid een individu onbeperkte macht geven waardoor deze zich niet gebonden voelt aan de ‘rule of law’. Dit gebeurt momenteel wereldwijd in landen waar overheden en autocraten met desinformatie de angst onder de bevolking aanwakkeren. Zij krijgen hiermee onbeperkte macht en wijzigen vervolgens de wet ten koste van minderheden en ten gunste van zichzelf.

Zie ook: misbruik van het recht

voor wat hoort wat

Een van de oorzaken van de politieke problemen in Amerika is het stelsel van individueel gekozen volksvertegenwoordigers. Kandidaten dienen zelf te zorgen voor fondsen om hun pr te betalen. Dit heeft een politiek doen ontstaan van ‘voor wat hoort wat’. Met deals worden functies en standpunten geruild voor financiële en politieke steun. Dit stelsel past bij een bedrijfscultuur waar het principe van ‘me first’ geldt, het commerciële speelveld waar Trump zich heer en meester voelde. Hij verkeek zich echter op het feit dat in de politiek andere regels en wetten gelden. Meende dat hij Mike Pence, die zijn functie als vicepresident aan hem had te danken, onder druk kon zetten om in het Huis van Afgevaardigden de uitslag van de presidentsverkiezing te veranderen. Hij besefte niet dat, hoe graag Mike Pence het ook voor hem had willen doen, hij het niet kon doem omdat de wet het hem verbood.

euthanasie bij geestelijk lijden

Ik begrijp degenen wel die euthanasie willen om een einde te maken aan hun geestelijk lijden of gewoon omdat ze klaar zijn met leven. Net als dat er grenzen zijn aan lichamelijk lijden kent ook geestelijk lijden een grens annex verzadigingspunt. De vraag of euthanasie in dat geval is toegestaan wordt helaas door fundamentalisten bepaald. Volgens hen is euthanasie een misdaad, vergelijkbaar met moord. In hun visie mag alleen god bepalen of iemand de grens van zijn lijden heeft bereikt. Voor hen is de geest heilig. Deze is echter net als het lichaam slechts een instrument dat betekenis geeft aan het leven. Wanneer lichaam en geest betekenisloos zijn geworden heb je het recht om beide los te laten en je over te geven aan dat wat zich gedurende je leven betekenisvol aan je heeft geopenbaard.

Zie ook: voltooid leven

democratisch misverstand

Het is een hardnekkig misverstand dat het in een democratie altijd de meerderheid is die beslist. Niets is minder waar. Het zijn vaak minderheden die, door de publieke opinie te manipuleren, de wetgevende, controlerende en uitvoerende macht naar hun hand zetten. Neem de reformatie in de zestiende eeuw. Het was een kleine minderheid van protestanten die in een brede volksbeweging de macht greep en via het recht de katholieke meerderheid haar wil oplegde. Katholieken werden maatschappelijk en politiek gemarginaliseerd door hen weg te zetten als landverraders die heulden met de vijand, met de paus en met de bezetter Philips de tweede. Getalsmatig was het in onze tijd een minderheid van kiezers die voor Trump koos. Door zijn tegenstanders, de media en overheidsinstellingen zwart te maken met leugens en verdachtmakingen wist hij de publieke opinie te manipuleren en de macht te grijpen waarna hij door de benoeming van een conservatieve rechter onevenredig grote invloed kreeg op het Supreme Court.

democratische waarden en voorwaarden

Een democratie houdt op te bestaan wanneer ze haar innerlijke beschaving verliest die bestaat uit met elkaar gedeelde waarden als: vrijheid, gelijkheid, verdraagzaamheid, zeggenschap, inclusief denken en de bereidheid compromissen te sluiten. De overheid dient deze waarden te beschermen. Hiervoor dient zij aan de volgende voorwaarden te voldoen: openheid, toegankelijkheid, vrije verkiezingen, scheiding van kerk en staat en scheiding van wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht. Ook dient zij ruimte en bescherming te bieden aan onafhankelijke kennisontwikkeling en waarheidsvinding. Wanneer een democratie deze waarden en voorwaarden laat verslappen wordt zij een prooi van graaiers, narcisten en machtswellustelingen.

Zie ook:
inclusief denken
de ondergang van onze democratie