Categoriearchief: recht

Hoe recht is het recht?

niet bekennen maar erkennen

Ik heb moeite met openbare schuldbekentenissen en met het openbaar tonen van berouw. Los van het feit dat het me sterk doet denken aan communistische tijden geven de daders meestal toe aan de druk om schade van hun belangen te voorkomen. Een bekentenis is bovendien een gemakkelijke manier om je te bevrijden van schuldgevoelens. Moeilijker is het om je gedrag en motieven te erkennen. Ook voor de eisers is een openbare schuldbekentenis erg gemakkelijk. Het versterkt het idee dat ze moreel boven de dader staan en hem daarom mogen veroordelen. De volgende wijsheid dringt daardoor niet tot hen door ‘Wie zonder zonde is werpe de eerste steen.’

Zie ook: genoegdoening

 

genoegdoening

Ik begrijp best dat je genoegdoening eist voor de schade die je door iemand hebt geleden. Wat ik niet begrijp is de woede en het venijn waarmee dit soms gebeurt. Nu zou je kunnen zeggen dat woede een natuurlijke reactie is maar er is een reden om hier niet aan toe te geven. Uit ervaring ken ik de pijn die je van binnen voelt wanneer een ander je schade berokkent. Ik heb echter ook geleerd dat je de verantwoordelijkheid voor deze pijn niet bij de ander neer kunt leggen. Door de pijn om te zetten in woede leg je de verantwoordelijkheid bij de ander. Dit lost de pijn niet op maar laat een vicieuze cirkel ontstaan waarin woede en pijn elkaar in stand houden en versterken. Beter is het om de ander te vergeven. Het gif uit je gevoel te halen. Wat dan overblijft is mededogen. Dit mededogen staat een eventuele financiële vergoeding en juridische maatregelen niet in de weg.

Zie ook:
niet bekennen maar erkennen
vergeven
Dat vind jij toch ook?
zielig

 

verharding

Ik ben verrast door mezelf. Ik blijk namelijk steeds minder moeite te hebben met harde juridische maatregelen zoals het levenslang opsluiten van criminelen. Ik ben verrast omdat ik mezelf altijd als een zachtaardig mens heb gezien. Ben ik misschien geïnfecteerd door de maatschappelijke verharding? Terwijl ik deze vraag tot me door laat dringen besef ik dat hard zijn mag. Ik heb het recht om hard te zijn op voorwaarde dat ik de invloed van mijn omgeving en van mijn emoties niet-reactief onder ogen kan zien. Zolang ik nog wordt beïnvloed door sociale en persoonlijke emoties dien ik mezelf te onthouden van harde standpunten.

Zie ook: wraak

 

een wet van Meden en Perzen

Waarom leiden volksopstanden in landen als Turkije, Venezuela, Egypte en Syrië tot armoede en dictatuur? Zijn de hebzucht en machtshonger die bij een revolutie vrijkomen zo groot dat ze per definitie de wet die dit zou moeten beteugelen buiten spel zetten? Hoe vaak wordt in landen waar politieke omwentelingen plaats vinden de wet wel niet verkracht en vernietigd om het geweld en de corruptie van nieuwe machthebbers te rechtvaardigen? Waarom is niet overal de wet van Meden en Perzen van toepassing? Het gegeven dat een wet onveranderbaar en onherroepelijk dient te zijn zoals de wetten van de Meden en Perzen rond 500 v. Chr. Wetten waar zelfs de Medische koningen zich aan dienden te houden. Is mijn verlangen naar een wet van Meden en Perzen trouwens wel realistisch? Zijn immers ook hun wetten niet weggespoeld in een vloedgolf van opstanden?

 

wraak

Ik heb diverse reportages gezien over Amerikaanse gevangenissen met een ‘zero tolerance’ regiem. In combinatie met het beeld dat ik heb van de Amerikaanse cultuur begin ik mijn belangstelling voor deze strenge gevangenissen te begrijpen. In een land waar het principe van de survival of the fittest wordt vertaald in het recht van de sterkste lijkt toegeven aan wraak normaal. Vergelden van het je aangedane leed. De straffen die in het verlengde daarvan worden gegeven overschrijden echter de noodzaak om de maatschappij preventief te beschermen tegen bewezen kwaad. Ze zijn geworteld in haat en wrok. Gevoelens die niet alleen criminelen maar ook de maatschappij in de ‘death row’ plaatsen.

Zie ook:
maak van je hart geen moordkuil
verharding

 

noblesse oblige

Elke samenleving kent een groep mensen die maatschappelijk en economisch een bevoorrechte positie innemen. Deze elite heeft vaak de neiging zich verheven te voelen boven anderen en dit te vertalen in rechten voor zichzelf. Een oud gezegde ‘noblesse oblige’ ofwel ‘adeldom verplicht’ geeft aan dat een elite zowel rechten als plichten heeft. Zij dient een voorbeeld te zijn van goed gedrag. Anderen te steunen en te helpen om het bestaan te verlichten. Wanneer deze plicht verzandt in normvervaging, zelfgenoegzaamheid en eigenbelang loopt de elite het risico van haar troon te worden gestoten. Geld of macht helpt haar dan niet zelfs niet wanneer de elite bestaat uit landen, superrijken of multinationals.

 

wetmatigheid

We passen ons aan de meest gruwelijke omstandigheden aan. In tijden van armoede raken we gewend aan bedelaars langs de weg. In een oorlog raken we gewend aan doden om ons heen. We beseffen niet dat deze gewenning de basis vormt van een proces waarin ervaringen gewoontes worden, gewoontes waarden, waarden normen en normen wetten die we anderen opleggen. Heb je nog nooit met een scheiding te maken gehad dan is de kans groot dat je vindt dat er wetten moeten zijn die het huwelijk bevorderen en beschermen. Heb je direct of indirect een scheiding meegemaakt dan is de kans groot dat je vindt dat de wet een scheiding niet in de weg mag staan. Wanneer je dit tot je door laat dringen besef je dat wetten een eigen wetmatigheid hebben en zie je de betrekkelijkheid in van wetten die nu nog heilig voor je zijn.