Categoriearchief: Trump

Waarom kiezen we altijd voor dictators wanneer het even tegenzit?

theocratisch Amerika

Volgens de leiders in een theocratie zijn zij door god uitverkoren voor een gecombineerde politieke en religieuze taak. Dit is anders dan in een democratie waar kerk en staat wettelijk zijn gescheiden. In Amerika ligt deze scheiding vast in het eerste amendement van de grondwet. Dit amendement verbiedt het Congres wetten te maken die een bepaalde religie bevoorrechten. Desondanks glijdt Amerika af naar een theocratie. Op het eerste oog valt dit niet op omdat er bijvoorbeeld  geen presidenten zijn die ook een geestelijk ambt bekleden. Toch heeft de geestelijkheid een grote vinger in de pap via christelijke organisaties als ‘The Fellowship’. Bovendien heeft iedere president persoonlijke banden met fundamentalistische predikanten en is hij voor zijn verkiezing van hen afhankelijk. Voor deze christenen maakt het niet uit of de president doodsbedreigingen uit, liegt, bedriegt, zijn macht misbruikt en zich bezondigt aan zelfverheerlijking zolang hij hun politieke agenda maar ten uitvoer brengt, zoals de aanstelling van conservatieve rechters bij het hooggerechtshof.

Zie ook: theocratie

Make America great again!

Het is maar de vraag of Trump zijn slogan ‘Make America great again!’ zal kunnen waarmaken. Het tegenovergestelde van great lijkt waarschijnlijker: small, unimportant, ordinary, loser. De invloedssfeer van Amerika krimpt doordat ze zich binnen haar landsgrenzen terugtrekt. Rusland en China nemen de economische en politieke ruimte over die Amerika achterlaat. Echte grootsheid ontstaat in de geest van de mens. Om Amerika weer groots te maken zal Trump iets moeten doen aan de politieke en economische polarisatie die de Amerikaanse geest splijt. Gelet op zijn karakter gaat hem dit waarschijnlijk niet lukken. Hij is geen John F. Kennedy of Martin luther King. Hierdoor is de kans groot dat zijn presidentschap straks bekend zal staan als: How America made itself unimportant.

 

kantelpunt in de democratie

Er is een kantelpunt in de democratie waarop de kans groot is dat het volk haar invloed op de macht kwijt raakt. Dit punt wordt bereikt wanneer een politicus 50% van de stemmen + 1 krijgt. Het gevaar is dat hij vanaf dat moment alle macht naar zich toe trekt. Ieder democratisch bestel kent regels om dit te voorkomen. Bijvoorbeeld: Wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht dienen gescheiden te zijn en een meerderheid van minimaal 75% van het parlement moet instemmen met een grondwetswijziging. In veel landen krijgen radicale autocraten echter nadat ze door meer dan 50% van de kiezers zijn gekozen de macht om op eigen houtje wetten te veranderen en rechters te benoemen. Zie Trump in Amerika, Orbán in Hongarije, Erdogan in Turkije en Poetin in Rusland. De Europese ervaring met fascisme laat zien wat de gevolgen hiervan kunnen zijn.

 

machismo politiek

Agressie, onverzettelijkheid en dominantie zijn eigenschappen waar politici zich enkele jaren geleden nog voor schaamden maar waar ze nu openlijk voor uit komen. Het zijn al lang niet meer clowns als Berlusconi en Zuid-Amerikaanse generaals die in de afgelopen decennia hun machismo tentoon spreidden. Zelfs apparatsjiks als Poetin en Xi Jinping stellen tegenwoordig ongegeneerd hun machismo tentoon. Zij verwijzen de democratische grenzen van de macht naar de prullenbak en dwingen het volk tot dienstbaarheid en onderdanigheid. Ook het westen kent machismo leiders met Trump als dominant voorbeeld. Waarom reageren we niet met de hashtag, #stopmachismopolitiek? Is de invloed van deze politieke leiders intussen zo groot geworden dat we bang voor hen zijn of bewonderen we hun daadkracht? Zijn we in de fase beland van ‘Geen woorden maar daden.’ en  ‘Laat de echte kerels nu opstaan.’ ?

Zie ook: monniken

 

Leve Trump!

Laat ik voorop stellen dat ik geen fan ben van Trump. Ik vind hem een narcistische hork en een wereldwijd gevaar. Ik wil aan deze mening echter gelijk een andere opvatting koppelen. Het feit dat ik Trump geen prettig mens vind betekent niet dat ik niet het belang zie dat hij voor de Amerikaanse politiek en de wereld kan hebben. Zoals een bedrijf soms een manager nodig heeft die een breker is in plaats van een bouwer, zo heeft ook de politiek soms een breker nodig. De Amerikaanse politiek zit muurvast. Obama heeft in zijn regeerperiode weinig kunnen realiseren door de gepolariseerde impasse tussen democraten en republikeinen. Wat je ook van Trump vindt, hij zet het botte mes in de politieke machtsverhoudingen. Ik begrijp daarom de Amerikanen wel die hem hebben gekozen. Voor hen is Trump de super individualist die de regelneven uit Washington zal verdrijven en de democratische vrijheid zal herstellen. Ik hoop voor hen en voor ons dat ze hun ziel niet aan de duivel hebben verkocht.

 

the American Bubble

Iedereen die wil werken kan rijk worden. Deze gedachte achter de ‘American Dream’ staat lijnrecht tegenover gedachten als ‘Wanneer je voor een dubbeltje bent geboren dan word je nooit een kwartje.’  Door het verschil in financieel en geestelijk startkapitaal worden rijken rijker en armen armer. Doordat in Amerika rijken de politieke propagandisten zijn geworden van de American Dream wordt de kloof tussen arm en rijk nog groter. Rijken worden superrijken die hun politieke macht misbruiken om gunstige belastingmaatregelen voor zichzelf te realiseren. Zij rechtvaardigen zich met het standpunt dat iedereen dezelfde kansen heeft. Dit is niet waar! De armen in de sloppenwijken en verpauperde middenstandswijken beseffen dit niet. Zij laten zich een worst voorhouden die onbereikbaar voor hen is. Zodra ze dit gaan beseffen spat de American Dream als een zeepbel uit elkaar.

Zie ook:
resocialisatie
de maakbare mens

 

weerzinwekkend liberalisme

Voor mij als sociaal liberaal heeft ieder mens het recht om zelf vorm te geven aan zijn leven zolang hij het recht van anderen niet belemmert. Gemeenschappelijke voorzieningen zijn geen automatisch recht maar het rendement van je investering in het algemeen belang en ter bescherming van de zwakkeren in de maatschappij. Ik schaam me tegenwoordig voor de term liberaal. Deze term is bezoedeld door rechts extremisten in Amerika bij wie het liberalisme is verzand in narcisme en zelfverrijking met Trump als arrogante en dominante icoon. Iedere relativering en ieder gevoel van mededogen wordt door hem verstikt in zelfoverschatting, leugens en in de meest weerzinwekkende vorm van manipulatie: Het zwart maken van tegenstanders en minderheden om de aandacht af te leiden van hemzelf als zwartmaker.

Zie ook: over de top