Categoriearchief: ik en wij

Wij zijn niet alleen individu maar ook kuddedier, niet alleen ik maar ook wij.

het nieuwe collectivisme

Stel dat de mensheid als collectief een identiteit kan ontwikkelen die meer is dan de som van de individuele groepsleden. Er is echter één voorwaarde: Het individu dient zichzelf volledig weg te cijferen ten gunste van het collectief. Moet ik me in dat geval niet verzetten tegen de opkomst van het nieuwe collectivisme dat momenteel de wereld overspoelt? Van het Westers commerciële collectivisme tot het gedigitaliseerde Chinese staatscollectivisme. Maar stel dat het collectief verder zal kunnen reiken en meer zal kunnen bereiken dan het individu? Waarom zou ik me er dan tegen verzetten? Misschien groeit de naastenliefde wel doordat we met het loslaten van onze individualiteit ook ons egoïsme kwijtraken. Of misschien krijgt het collectief wel een eigen bewustzijn waarin individuen spiritueel worden herboren.

Zie ook:
Neanderthalers 2.0
collectief

 

leven met of zonder anderen

Ik heb een haat-liefde verhouding met groepen. Enerzijds gebruik ik ze voor maatschappelijke zekerheid en tribale gevoelens, anderzijds verwijt ik ze dat ze me te veel proberen te sturen. Er zijn momenten dat ik de groepen waar ik lid van ben het liefst zou vergeten en momenten dat ik er trots op ben dat ik een van de groepsleden ben. Wat wil ik nou eigenlijk? Wil ik een leven met of zonder anderen? Of moet ik de vraag loslaten? Moet ik leren om tegelijkertijd alleen en samen met anderen te zijn?

Zie ook: haat-liefde

 

Neanderthalers 2.0

We dreigen in het westen de Neanderthalers te worden van de 21ste eeuw. Er zijn meerdere theorieën waarom Neanderthalers zijn uitgestorven. Volgens recente theorieën zijn ze uitgestorven door hun geringe aantal, de geografische spreiding en de daardoor beperkte collectieve kennis. Iets soortgelijks gebeurt er op dit moment met ons in het westen. Ronddolend in individualisme dreigen we onze positie in de wereld kwijt te raken aan het centraal geleide collectivisme in China.

Zie ook:
collectief
het nieuwe collectivisme

 

religieuze samenzang

Ik heb moeite met religieuze dogma’s. Toch zijn er miljarden mensen die ze blind accepteren. Wat trekt hen erin aan? Worden ze aangetrokken door het kant en klare karakter van dogma’s waardoor het lijkt alsof ze zich er niet in hoeven te verdiepen? Of worden ze aangetrokken door het saamhorigheidsgevoel dat ontstaat doordat je iets met anderen deelt? Terwijl ik me dit afvraag moet ik denken aan godsdienstige bijeenkomsten waar een gevoel van saamhorigheid wordt opgewekt door samen te zingen, bidden en bewegen. Dit beeld roept op haar beurt weer een ander beeld bij me op. Soldaten die marcherend en zingend zichzelf en anderen overtuigen van hun kameraadschap, kracht en macht. Plotseling besef ik dat ik niet alleen moeite heb met dogma’s maar ook met het idee dat de dogma’s die je deelt met anderen beter zijn dan je eigen inzichten en gevoelens.

Zie ook: waarheid

 

ik ben omdat wij zijn

Een Afrikaanse wijsheid luidt: Ik ben omdat wij zijn. De verbondenheid waar deze uitdrukking naar verwijst is meer dan de verbondenheid met de gemeenschap waarin je leeft. Het woord ‘wij’ heeft betrekking op alles wat leeft en heeft geleefd, voorouders en natuur. Deze Afrikaanse visie reikt verder dan de westerse visie van zelfverwerkelijking. Dit roept de volgende vraag bij me op: Zijn we misschien te veel bezig onszelf te verwerkelijken en zien we daardoor niet hoe onze werkelijkheid is verbonden met die van anderen en met alles wat ons omringt?

Zie ook:
ik en wij
ik of jij

 

referendum

Ik schaam me er voor dat ik mens ben. Dat ik bij een kudde hoor die bij het minste of geringste op hol slaat. Een kudde waar emoties hoogtij vieren en waar het beheerst overdenken van een situatie wordt bedolven onder de hoeven van door onzekerheid en blinde angst voortgedreven kuddedieren. Misleid en opgehitst door populisten stort de kudde zich in referenda waar het gezonde verstand ten onder gaat in een stortvloed van emoties. Zelfs nadat de overlevenden uit het emotionele ravijn zijn ontsnapt blijkt dat ze er niets van hebben geleerd. Ze kijken misschien nog een keer beduusd achterom, vergeten wat ze hebben gezien en grazen verder, wachtend op de volgende stampede.

 

haat-liefde

Ik heb een haat-liefde relatie met groepen. Enerzijds heb ik ze nodig en geniet ik van de mogelijkheden die groepen mij bieden, anderzijds erger ik me aan de invloed die ze op me uitoefenen. Zo snap ik dat ik uit veiligheidsoverwegingen mezelf het best aan de verkeersregels kan houden maar erger me aan het feit dat anderen me ertoe verplichten en me straffen wanneer ik het niet doe. Ik vind persoonlijke autonomie belangrijk en erger me aan mensen die hun autonomie opofferen om bij een groep te kunnen horen. Nu ik dit zo overdenk besef ik dat ik, om de spanning die dit bij me opwekt kwijt te raken, zowel de haat als de liefde zal moeten loslaten en opgaan in iets dat mij en alle groepen overstijgt.

Zie ook: leven met of zonder anderen