Categoriearchief: ik en wij

Wij zijn niet alleen ik maar ook wij, lid van één of meer groepen.

anarchist

Ik ben geen anarchist maar ik zou het soms wel willen zijn. Hoe nuttig een centrale overheid ook is, ze wordt vaak misbruikt door machtswellustelingen die erop kicken om anderen te manipuleren en aan hun machtswellust te onderwerpen. Een anarchist wijst om die reden een centrale overheid af en legt de macht bij kleine samenwerkingsverbanden. Ondanks dat ik soms een anarchist wil zijn, kies ik er uiteindelijk toch niet voor. Ik geloof niet dat kleine anarchistische groepen beter functioneren dan een centrale overheid. Ook in anarchistische groepen heb je machtswellustelingen. Nee, dan heb ik liever een democratisch geleide overheid met deskundigen van verschillende pluimage binnen een onafhankelijk rechtssysteem.

Zie ook: ongebonden

gevoel van verbondenheid

Mijn gevoel van verbondenheid ontstaat wanneer de persoon die ik ben en dat wat ik waarneem in elkaar overvloeien. Op het moment dat dit gebeurt is het alsof de kernen van twee atomen fuseren. Ruimte en tijd, die de scheiding in mijn wereld in stand hielden, verdwijnen. Wat overblijft is wat onafhankelijk is van ruimte en tijd. Het diepe weten en voelen dat ik mezelf ben en dat ik tegelijkertijd jou ben en alles wat is.

Zie ook: ik of wij

 

het nieuwe collectivisme

Stel dat de mensheid als collectief een identiteit kan ontwikkelen die meer is dan de som van de individuele groepsleden. Er is echter één voorwaarde: Het individu dient zichzelf volledig weg te cijferen ten gunste van het collectief. Moet ik me in dat geval niet verzetten tegen de opkomst van het nieuwe collectivisme dat momenteel de wereld overspoelt? Van het Westers commerciële collectivisme tot het gedigitaliseerde Chinese staatscollectivisme. Maar stel dat het collectief verder zal kunnen reiken en meer zal kunnen bereiken dan het individu? Waarom zou ik me er dan tegen verzetten? Misschien groeit de naastenliefde wel doordat we met het loslaten van onze individualiteit ook ons egoïsme kwijtraken. Of misschien krijgt het collectief wel een eigen bewustzijn waarin individuen spiritueel worden herboren.

Zie ook:
Neanderthalers 2.0
collectief

 

leven met of zonder anderen

Ik heb een haat-liefde verhouding met groepen. Enerzijds gebruik ik ze voor maatschappelijke zekerheid en tribale gevoelens, anderzijds verwijt ik ze dat ze me te veel proberen te sturen. Er zijn momenten dat ik de groepen waar ik lid van ben het liefst zou vergeten en momenten dat ik er trots op ben dat ik een van de groepsleden ben. Wat wil ik nou eigenlijk? Wil ik een leven met of zonder anderen? Of moet ik de vraag loslaten? Moet ik leren om tegelijkertijd alleen en samen met anderen te zijn?

Zie ook: haat-liefde

 

Neanderthalers 2.0

We dreigen in het westen de Neanderthalers te worden van de 21ste eeuw. Er zijn meerdere theorieën waarom Neanderthalers zijn uitgestorven. Volgens recente theorieën zijn ze uitgestorven door hun geringe aantal, geografische spreiding, inteelt en beperkte collectieve kennis. Iets soortgelijks gebeurt er op dit moment met ons in het westen. Ronddolend in individualisme dreigen we onze positie in de wereld kwijt te raken aan het centraal geleide collectivisme in China.

Zie ook:
collectief
het nieuwe collectivisme

religieuze samenzang

Ik heb moeite met religieuze dogma’s. Toch zijn er miljarden mensen die ze blind accepteren. Wat trekt hen erin aan? Worden ze aangetrokken door het kant en klare karakter van dogma’s waardoor het lijkt alsof ze zich er niet in hoeven te verdiepen? Of worden ze aangetrokken door het saamhorigheidsgevoel dat ontstaat doordat je iets met anderen deelt? Terwijl ik me dit afvraag moet ik denken aan godsdienstige bijeenkomsten waar een gevoel van saamhorigheid wordt opgewekt door samen te zingen, bidden en bewegen. Dit beeld roept op haar beurt weer een ander beeld bij me op. Soldaten die marcherend en zingend zichzelf en anderen overtuigen van hun kameraadschap, kracht en macht. Plotseling besef ik dat ik niet alleen moeite heb met dogma’s maar ook met het idee dat de dogma’s die je deelt met anderen beter zijn dan je eigen inzichten en gevoelens.

Zie ook: waarheid

 

ik ben omdat wij zijn

Een Afrikaanse wijsheid luidt: Ik ben omdat wij zijn. De verbondenheid waar deze uitdrukking naar verwijst is meer dan de verbondenheid met de gemeenschap waarin je leeft. Het woord ‘wij’ heeft betrekking op alles wat leeft en heeft geleefd, voorouders en natuur. Deze Afrikaanse visie reikt verder dan de westerse visie van zelfverwerkelijking. Dit roept de volgende vraag bij me op: Zijn we misschien te veel bezig onszelf te verwerkelijken en zien we daardoor niet hoe onze werkelijkheid is verbonden met die van anderen en met alles wat ons omringt?