Categoriearchief: evolutie

Volgens de evolutieleer ontstaan er in een langzaam proces steeds ingewikkelder organismen. Maar betekent dit ook dat er een hoger menselijk bewustzijn ontstaat?

orde en chaos

Er is een vraag die me achtervolgt: Zijn wij het resultaat van natuurkundige en wiskundige wetmatigheden? Hoe verder de wetenschap doordringt in het ontstaan van het heelal, hoe meer wetmatigheden ze ontdekt. Stel dat deze wetmatigheden werkelijk de grondslag vormen van ons bestaan. Wat is dan hun oorsprong? Is dat god? Is god de ultieme natuurkundige en wiskundige? Of zijn de wetmatigheden toeval? Maar zit er ook in toeval niet een wetmatigheid? Dien ik zoals een natuurkundige visie luidt er vanuit te gaan dat het heelal vanuit orde begon en in chaos uiteen zal vallen? Waarom blijf ik dan nog naar antwoorden zoeken terwijl iedere orde uiteindelijk toch in chaos uiteen zal vallen? Waarom accepteer ik niet wat mijn spirituele bewustzijn zegt, dat orde en chaos twee kanten van één medaille zijn?

Zie ook:
structuur
toeval of niet
het enige dat ik weet
entropie
Is god een algoritme?

het einde der tijden

We laten ons nog altijd leiden door machtshonger en angst. Onze liefde en ons denken zouden dit moeten compenseren. De liefde leggen we echter in handen van politici en ons denken vertrouwen we toe aan digitale logaritmes. Dit verkleint de rol van het individuele geweten en vergroot de kans dat we de controle over onszelf verliezen. Stel dat dit zo is, om het zwaar aan te zetten dat het einde der tijden is aangebroken, dat we aan deze zwaktes ten onder zullen gaan. Moet ik daar dan treurig om zijn? Nee, de evolutie heeft geleerd dat het leven doorgaat. Misschien niet in de huidige vorm maar dan toch in een nieuwe vorm. De mens is evolutionair niet het hoogst bereikbare. Het leven zoekt steeds naar nieuwe vormen en laat minder levensvatbare vormen los.

Zie ook:
klimaatverandering

Ten onder aan ons succes?
gewetenloze maatschappij

stel dat ..

Stel dat het leven zinloos is. Dat het niet meer is dan wat de evolutie ons te bieden heeft. Een fysiek proces van leven, overleven en voortplanten. Waarom zouden we dan, behalve uit eigenbelang, nog aardig zijn voor elkaar? Waarom zouden we niet als een Romeinse keizer maximaal genieten van de mogelijkheden tot vermaak, ook al gaat dat ten koste van anderen? Is het de angst voor de hel die ons tegenhoudt? Maar is ons beeld van de hel ook niet het product van de evolutie? Een systeem van schuld en boete waarmee de kudde het individu dwingt zich aan haar regels te houden? Groepsdruk waaraan we niet kunnen ontsnappen, zelfs niet door de dood? En geldt dat misschien ook voor ons beeld van de hemel, de plaats waar empathie en mededogen vanzelfsprekend zijn? Is ook dit beeld niet slechts een evolutionair product dat is ontstaan om de groepsband te versterken en de overlevingskans te vergroten?

Zie ook: beloning en straf

 

the downfall of the fittest

De dinosaurussen stierven uit doordat het klimaat veranderde na een meteorietinslag. Hun omvang bleek een handicap te zijn in de veranderde omstandigheden. Als mens lopen we eenzelfde soort risico. In ons geval lopen we het risico dat we ten onder zullen gaan aan de omvang van de wereldbevolking. De explosieve bevolkingsgroei van de laatste decennia zet de beschikbare ruimte en economische middelen onder druk. Hierdoor ontstaan problemen als economische ongelijkheid en milieuvervuiling. Het risico is groter dat we ten onder zullen gaan aan de explosieve bevolkingsgroei dan aan de gevolgen van een meteorietinslag.

Zie ook: trial and error

 

trial and error

In de loop van de tijd verdwenen mutaties in onze genen wanneer ze de overlevingskans verkleinden. In het dagelijks leven houden we geen rekening met dit natuurlijk selectieproces. Alles moet in één keer perfect zijn. Niet alleen ons lichaam moet van jongs af aan perfect zijn, alles moet perfect zijn. We willen zo snel mogelijk het perfecte huis, de perfecte baan, het perfecte antwoord. We hebben niet het geduld om een leven lang naar het perfecte antwoord te zoeken, wetende dat perfectie een onbereikbaar doel is. Alleen door naar perfectie te streven in het besef dat perfectie gepaard gaat met imperfectie ontdek je de ware aard van het leven dat zowel het één als het ander is: trial and error, gissen en missen.

Zie ook: the downfall of the fittest

 

een nieuwe realiteit

De smartphone heeft een nieuwe realiteit toegevoegd aan ons dagelijks leven. We gebruiken haar niet alleen om te communiceren met anderen maar ook om te communiceren met de kunstmatige intelligentie van het wereldwijde computernetwerk. Er groeit een steeds inniger band tussen ons en dit netwerk. Uiteindelijk zal deze band verder reiken dan de band tussen demente bejaarden en hun computergestuurde knuffelrobot. We zullen onze hersenen steeds meer laten aansturen door de logaritmes van het intelligente computernetwerk. De vraag die dit bij me oproept is: Zal dit netwerk een toegevoegde realiteit blijven naast onze menselijke natuur of zullen we ons erdoor laten opslokken? Wanneer ik kijk naar de mate waarin we verslaafd zijn geraakt aan de smartphone dan denk ik dat dit laatste zal gebeuren. Stel dat dit gebeurt, moet ik daar dan treurig om zijn? Nee, waarom zou de evolutie de biologische weg moeten blijven volgen? Waarom zou ze niet een technologische weg van kunstmatige intelligentie en robotisering mogen inslaan?

 

evolutie

Ik geloof niet dat het bewustzijn evolueert. Toch zie ik veranderingen die aan een evolutie doen denken. Niet een verandering van het bewustzijn maar een verandering van techniek en communicatie. Neem een vliegvakantie. Welke stappen heeft de mens wel niet gezet om zo’n vakantie mogelijk te maken? Hoe groot mijn bewondering voor deze ontwikkelingen ook is en hoezeer ik er ook van geniet, ze komen voor mij op de tweede plaats. Liever geniet ik van het tijdloze hier en nu. De constante zonder welke deze ontwikkelingen niet mogelijk zijn.

Zie ook:
evolutie
evolutie van het bewustzijn