Categoriearchief: de wereld verandert

De wereld verandert, maar hoe en betekent dit ook het einde van de wereld?

online gevaar

We kennen allemaal de gevaren die tieners lopen wanneer ze online erotische foto’s van zichzelf delen met anderen. We vergeten daarbij gemakshalve dat we onszelf ook bloot geven, niet aan personen maar aan organisaties die onze gegevens gebruiken om er zelf beter van te worden. Geleid door speelsheid, nieuwsgierigheid, gemakzucht, vermaak en hebzucht leggen we de rode loper uit voor Instagram, Facebook en Google, leveren ons over aan de grijpgrage vingers van deze en van andere dataverzamelaars.

Zie ook: een nieuwe tussenwereld

de val van het westen

Het West-Romeinse Rijk ging ten onder aan verminderde belasting opbrengsten, binnenlandse onlusten en invallen door vijandige volken. Het vertrouwen in de Romeinse overheid brokkelde daardoor af en plaatselijke autocraten werden sterker. Leg dit plaatje naast de ontwikkelingen in Amerika en Europa en je schrikt van de overeenkomsten. Multinationals en superrijken betalen steeds minder belasting. Ook wij hebben te maken met binnenlandse onlusten en druk op de buitengrenzen. Net als in de nadagen van het Romeinse Rijk leveren ook wij ons over aan machtsbeluste autocraten omdat we het vertrouwen kwijt zijn in de politiek, de rechtsstaat en in onze vroegere bondgenoten.

Zie ook:
de geschiedenis herhaalt zich
nood leert bidden

de liberaal democratische rechtsstaat

Het liberalisme kent drie uitgangspunten: individuele vrijheid, scheiding van kerk en staat en economische en technologische vooruitgang. Bij de uitvoering van deze uitgangspunten bepaalt de wil van het volk het beleid van de overheid en beschermen wetten de rechten van het individu. In Amerika en Europa lopen we tegen de grenzen aan van dit staatsbestel. De individuele vrijheid verzandt in hebzucht, het democratisch proces in politieke polarisatie en de natuurlijke hulpbronnen raken uitgeput en vervuild door de vooruitgang. In de daardoor ontstane sociale onrust grijpen autocraten de macht. De rechtsstaat die ons tegen hen zou moeten beschermen is te complex geworden om nog op onze steun te kunnen rekenen. Met de uitdijende wet- en regelgeving is de grens van ons bevattingsvermogen bereikt.

orde en chaos

Er is een vraag die me achtervolgt: Zijn wij het resultaat van natuurkundige en wiskundige wetmatigheden? Hoe verder de wetenschap doordringt in het ontstaan van het heelal, hoe meer wetmatigheden ze ontdekt. Stel dat deze wetmatigheden werkelijk de grondslag vormen van ons bestaan. Wat is dan hun oorsprong? Is dat god? Is god de ultieme natuurkundige en wiskundige? Of zijn de wetmatigheden toeval? Maar zit er ook in toeval niet een wetmatigheid? Dien ik zoals een natuurkundige visie luidt er vanuit te gaan dat het heelal vanuit orde begon en in chaos uiteen zal vallen? Waarom blijf ik dan nog naar antwoorden zoeken terwijl iedere orde uiteindelijk toch in chaos uiteen zal vallen? Waarom accepteer ik niet wat mijn spirituele bewustzijn zegt, dat orde en chaos twee kanten van één medaille zijn?

Zie ook:
structuur
toeval of niet
het enige dat ik weet
entropie
Is god een algoritme?

het einde der tijden

We laten ons nog altijd leiden door machtshonger en angst. Onze liefde en ons denken zouden dit moeten compenseren. De liefde leggen we echter in handen van politici en ons denken vertrouwen we toe aan digitale logaritmes. Dit verkleint de rol van het individuele geweten en vergroot de kans dat we de controle over onszelf verliezen. Stel dat dit zo is, om het zwaar aan te zetten dat het einde der tijden is aangebroken, dat we aan deze zwaktes ten onder zullen gaan. Moet ik daar dan treurig om zijn? Nee, de evolutie heeft geleerd dat het leven doorgaat. Misschien niet in de huidige vorm maar dan toch in een nieuwe vorm. De mens is evolutionair niet het hoogst bereikbare. Het leven zoekt steeds naar nieuwe vormen en laat minder levensvatbare vormen los.

Zie ook:
klimaatverandering

Ten onder aan ons succes?
gewetenloze maatschappij

een nieuwe tussenwereld

Op zoek naar verlichting raken velen verstrikt in een illusionaire tussenwereld. Misleid door hoop en verwachting over wat de verlichting zal brengen, menen ze contact te hebben met magische krachten. Ik ben de laatste om te beweren dat deze niet echt zijn. Maar hoe echt ze ook zijn, ze moeten worden losgelaten om ruimte te scheppen voor verlichting. Dat is er in onze eeuw niet gemakkelijker op geworden. De tussenwereld met haar magische krachten verandert namelijk van karakter. Waren het vroeger vooral natuurgeesten en demonen die ons tegenhielden op de weg naar verlichting, nu zijn het digitale algoritmes.

Zie ook: online gevaar

het nieuwe collectivisme

Stel dat de mensheid als collectief een identiteit kan ontwikkelen die meer is dan de som van de individuele groepsleden. Er is echter één voorwaarde: Het individu dient zichzelf volledig weg te cijferen ten gunste van het collectief. Moet ik me in dat geval niet verzetten tegen de opkomst van het nieuwe collectivisme dat momenteel de wereld overspoelt? Van het Westers commerciële collectivisme tot het gedigitaliseerde Chinese staatscollectivisme. Maar stel dat het collectief verder zal kunnen reiken en meer zal kunnen bereiken dan het individu? Waarom zou ik me er dan tegen verzetten? Misschien groeit de naastenliefde wel doordat we met het loslaten van onze individualiteit ook ons egoïsme kwijtraken. Of misschien krijgt het collectief wel een eigen bewustzijn waarin individuen spiritueel worden herboren.

Zie ook:
Neanderthalers 2.0
collectief