Categoriearchief: lichaam

Je lichaam, nu eens een lust en fan weer een last.

anorexia

Ik lijk wel een anorexiapatiënt. In een jaar tijd ben ik dertien kilo afgevallen. Ik zou me kunnen verschuilen achter de ziekte van Parkinson waardoor ik een droge mond, maagproblemen, darmproblemen en een verminderde eetlust heb. Ik geniet nog wel van lekker eten maar ben de drang om te eten kwijt. Toch wil ik de term anorexia niet uit de weg gaan. Ik rechtvaardig het gewichtsverlies namelijk met het argument dat het goed is voor mijn gezondheid. Dit klopt niet. Mijn gewicht balanceert op de grens van een te laag BMI. Bovendien stel ik met een bijna duivels genoegen de gewichtsgrens steeds verder naar beneden toe bij. Doordat ik mijn eetprobleem nu herken en erken heb ik een ondergrens voor mijn gewicht kunnen vaststellen. Ik houd me daar redelijk goed aan. Wat helpt is dat mijn eetlust is verbeterd na een aanpassing van de Parkinson medicatie.

Zie ook: dopamine oppeppers

Titanic

Ik heb soms het gevoel dat ik op de Titanic zit, alsof de wereld een schip is dat in aanvaring is gekomen met een ijsberg. Staand in het gangboord kijk ik naar de schade. Is deze echt zo erg als ik denk of spelen de gevolgen van mijn ziekte mij parten? Meer dan 50% van de Parkinsonpatiënten heeft last van angst en somberheid. Maar als het mijn ziekte niet is en het is echt zo erg als ik denk, waarom gaat iedereen dan door met feesten? Willen ze niet weten wat er gebeurt of kiezen ze ervoor om feestend ten onder te gaan?

Zie ook:
geniet zolang het nog kan
genieten met een zwart randje
achtervoegsel -loos

herinneren

De betekenis van herinneren is ‘in het geheugen terugroepen, opdiepen uit het geheugen’. Etymologisch stamt herinneren van het Duitse ‘erinneren’. Het grondwoord ‘inner’ in ‘erinneren’ komt bij ons nog voor in het woord ‘innerlijk’. Dit woord werd oorspronkelijk in de mystieke literatuur gebruikt om het wezenlijke, het diepste in het gemoed van een mens aan te geven. In de column ‘jeugdherinnering’ heb ik onbewust een verband gelegd met deze betekenis. In deze column beschrijf ik hoe een hier en nu ervaring tijdens het fietsen een andere hier en nu ervaring opdiepte uit het geheugen van mijn ziel.

Zie ook:
jeugdherinnering
moed

dominostenen

Ik word in mijn leven sterk gehinderd door de ziekte van Parkinson. Als omvallende dominostenen veroorzaakt deze ziekte een reeks van fysieke klachten. In mijn geval: een stijve arm, trillende hand en kaak, droge mond, slikproblemen, slokdarm problemen, obstipatie en verminderde eetlust. Je zou er wanhopig van worden. Alhoewel wanhoop op de loer ligt en me soms dicht op de huid zit, krijgt ze niet echt vat op me. Wanhoop is gekoppeld aan hoop. Hoop ‘het emotionele verlangen dat iets werkelijkheid zal worden’ heeft nooit een grote rol in mijn leven gespeeld. Ik leef zoveel mogelijk in het hier en nu. Daar waar mijn ziekte een feit is, een chronisch gegeven. Aan dat feit kan ik niets veranderen. Het enige dat ik kan doen is met medicijnen en een aangepaste levensstijl proberen de klachten te verlichten en te genieten van het hier en nu.

Zie ook:
een feit
psychische gevolgen
psychische gevolgen parkinson

genieten met een zwart randje

Ik vind het soms moeilijk om voluit van iets te genieten. Aan ieder genieten lijkt een zwart randje te zitten. Wanneer ik geniet van een warme zonnige dag denk ik aan het smelten van de permafrost in het noordpoolgebied. Goede politici doen me denken aan politieke onbenullen en dictators. Medische successen doen me denken aan ongrijpbare ziekteverwekkers. Nu weet ik ook wel dat ik dit soort gedachten moet loslaten om voluit te kunnen genieten van het hier en nu maar is dat niet naïef en dom? Door niet over de donkere kanten van het leven na te denken bedenk ik er ook geen oplossingen voor en stimuleer ik anderen niet om oplossingen te bedenken.

Zie ook:
geniet zolang het nog kan
Titanic

ondoorgrondelijk

Ik heb soms moeite om mensen te doorgronden omdat ik hun gezichtsuitdrukking niet kan lezen. Zelf zal ik misschien over enige tijd ook moeilijk te doorgronden zijn omdat ik als Parkinson patiënt het risico loop een uitdrukkingsloos gezicht te krijgen. Gelukkig hoeft mijn beperking om iemands gezicht te lezen mijn gevoel van verbondenheid niet in de weg te staan zolang ik me maar bewust ben van wat me in de weg staat en voorbij iemands uiterlijk blijf kijken.

Zie ook:
Was dit alles?
passanten

de hoop op meer

Waarom probeer ik nog steeds de betekenis van het leven bloot te leggen? Waarom ga ik hiermee door terwijl anderen opgeven? Waarom laat ik niet los en geniet van het comfort dat het leven me te bieden heeft en ga me te buiten aan genot zolang het nog kan? Heeft het leven een verborgen betekenis die als een geheime schat mijn aandacht gevangenhoudt door kleine stukjes van zichzelf prijs te geven? Of dringt de volle betekenis van het kleine niet tot me door omdat ik nog altijd hoop op groter en meer?

Zie ook:
groot groter grootst
meer maakt niet beter
geen optelsom
jaloers
reflecteren