Categoriearchief: kunst

Kunst heeft altijd een plaats in mijn leven gehad. Na mijn studie aan de kunstacademie ben ik me steeds meer gaan richten op wat kunst echt interessant maakt: levenskunst.

natuur en cultuur

Kijk je naar de natuur dan zie je gebogen lijnen. Van oudsher associëren we deze met vruchtbaarheid, zie de Venus van Willendorf. In de loop van de tijd creëerden we naast de natuur een eigen cultuur. Het lijnenspel werd elegant, ingetogen, zelfbewust en persoonlijk, zoals in de Griekse beeldhouwkunst. De mooiste beeldhouwwerken waren die waarin cultuur en natuur elkaar ondersteunden, zoals in de Venus van Milo. De natuurlijke houding van heup en schouders ondersteunt de intieme glooiingen van het torso, zoals in een goed schilderij de compositie het handschrift van de schilder ondersteunt.

Zie ook:
Venus van Milo
de kus

conceptuele kunst

Voor een conceptueel kunstenaar is het concept achter het product belangrijker dan de esthetische en technische realisatie. Het concept, de gedachte, krijgt waarde in de voorstelling die de toeschouwer ervan maakt. Het product zelf heeft geen waarde, hoe mooi het ook is uitgevoerd. Dit uitgangspunt van de conceptuele kunst geldt ook voor mijn columns.

Zie ook:
er is meer
in den beginne
mijn concept van zoeken

hopeloze romantici

Veel mensen zijn hopeloze romantici die hopen op een leven vol liefde, gezondheid en geluk. Ze beseffen niet hoe saai zo’n leven is, een leven dat slechts bestaat uit mooi en goed. Zijn het immers niet juist het lelijke en slechte die zorgen voor contrast, voor diepte van het mooie en goede? Het leven is een spel van gezonde en minder gezonde momenten, van liefde en liefdeloosheid, van geluk en lijden. Het accepteren van deze tegenstellingen opent de weg naar een bewustzijn dat iedere hoop op geluk overbodig maakt.

Zie ook:
romantiek
romantische liefde
romantisch verlangen

samenzijn

In de relatie met onze partner proberen we het grote geluk te realiseren door zoveel mogelijk samen te genieten van het mooie dat op ons pad komt en door verdriet met elkaar te delen. We ervaren daarmee echter nog niet het hoogste geluk. Dat bereik je door in stilte samen te ‘zijn’. De band die daardoor ontstaat overtreft de band van het samen delen van ervaringen.

 

mijn columns en ik

Wanneer ik mijn columns lees dan valt me iets op wat ik soms ook in het leven van andere schrijvers en kunstenaars zie. Wat ze creëren is aansprekender dan hun dagelijks leven. De momenten in mijn leven die ik beschrijf zijn aansprekender wanneer ik ze beschrijf dan wanneer ik er niets mee zou hebben gedaan. Door er aandachtig mee bezig te zijn komen ze tot leven zoals de kleur van een steen tot leven komt wanneer je hem polijst.

Zie ook: profeet in eigen land

 

het enige dat ik weet ..

Ondanks al mijn vragen en antwoorden weet ik niet wat de oerknal in beweging heeft gezet of hoe vervolgens helium en waterstof zijn ontstaan en hoe daarin complexe en levende verbindingen ontstonden die zichzelf konden voortplanten. Stel dat het ontstaan van de eerste gassen toeval was. Hoe kan toeval dan tot zo’n samenhangend geheel als het menselijk lichaam hebben geleid? Ook verbaas ik me nog altijd over de cyclus van leven en dood en over de betrekkelijkheid van het mooie en goede in de wereld. Terwijl ik dit schrijf besef ik: Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.

Zie ook:
‘Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.’
Is god een algoritme?
oerkracht
toeval of niet
orde en chaos

 

van mij

Alles wat ik diep van binnen beleef is van mij. Wanneer ik wandelend of fietsend opga in wat ik zie dan hoef ik dat niet ook nog eens te bezitten. Het is een deel van mij in wat ik beleef. Deze ervaring heeft me geleerd om ook op andere momenten de drang los te laten om het mooie wat ik zie te willen bezitten. Het mooie schilderij dat ik in een museum zie hoef ik niet te bezitten omdat het een deel is van mij zodra het mij diep van binnen raakt.