Categoriearchief: kunst

Kunst heeft altijd een plaats in mijn leven gehad. Na mijn studie aan de kunstacademie ben ik me steeds meer gaan richten op wat kunst echt interessant maakt: levenskunst.

één met de schepping

Is er een god die het leven creëert? Of is het leven een gevolg van wetmatigheden die zich vanuit het niets tot leven wekken en ontvouwen? Ik ken het antwoord niet. Wat ik wel weet is dat het leven een bron is van scheppingskracht die ik omzet in woorden en daden. Dit proces is van zichzelf al zo boeiend dat ik niet de behoefte voel om na te gaan of wat ik creëer het product is van iets of iemand. Als de vraag al in me opkomt verdwijnt ze in het creatieve proces op de momenten dat ik me één voel met de schepping.

Zie ook:
scheppingskracht
de schepper van god
de kleine schepper
de bron van mijn kracht
bezield
jakobsladder

dichterlijke vrijheid

Mijn werk als schrijver is analytisch en beheerst. Ik sta mezelf weinig dichterlijke vrijheden toe. De onderwerpen waarover ik schrijf dienen nauw aan te sluiten bij wat ik denk en wat ik voel. Ik wil me niet verliezen in fictie en esthetische stijlmiddelen. Dit neemt niet weg dat wat ik schrijf soms toch iets van een gedicht heeft. Laat ik proberen dit met een metafoor te verduidelijken: Mijn columns zijn de stenen van een gebouw. Ondanks dat de stenen een strak gecontroleerde vorm hebben heeft het gebouw dat niet. Het gebouw is een uitdrukking van dichterlijke vrijheid. Nu eens is het een nauwgezette weergave van de werkelijkheid dan weer fictief, nu eens esthetisch dan weer ruw en ongepolijst. Wanneer je goed kijkt zie je soms de dichterlijke vrijheid van het gebouw in een enkele steen weerspiegeld.

Zie ook:
mission statement
stijl
fantasie

taalkunst

Iets is beeldende kunst wanneer de kunstenaar niet slechts een kopie van de werkelijkheid maakt maar iets uitlicht, verandert, afhaalt, vervangt of toevoegt waardoor de toeschouwer zich sterker bewust wordt van de werkelijkheid. Ik vraag me af of wat ik schrijf kunst is. Ik beschrijf de werkelijkheid zoals ik haar ervaar, kies woorden en zinnen die de ervaring zo nauwkeurig mogelijk beschrijven en laat alle andere woorden en zinnen los. Wat ik schrijf is een brug die soms diep in mijn bewustzijn en in het bewustzijn van anderen reikt. Wat denk je? Is dit kunst?

Zie ook: columnist

episch

Het bijvoeglijk naamwoord episch is afgeleid van epos ‘een groots en verhalend heroïsch gedicht’. De Nightwish klassieker Ghost Love Score is een muzikaal epos. Het episch karakter zit niet alleen in de tekst, compositie en presentatie maar ook in de professionaliteit en passie van de bandleden en in de veelzijdigheid van de zangeres Floor Jansen. Zij laat naadloos borststem en hoofdstem in elkaar overlopen, verbindt moeiteloos opera en metal rock met elkaar. Samen met de band en met het publiek bereikt zij na tien minuten de apotheose van dit indrukwekkende nummer.

Zie ook:
epos
Jakobsladder

Nog enkele nummers van Nightwish:
The Poet and the Pendulum
Storytime
The greatest Show on Earth

epos

Een epos is een lang gedicht met een vast metrum van beklemtoonde en onbeklemtoonde lettergrepen. Het vertelt het verhaal van een held die gedurende een avontuurlijke reis voor grote uitdagingen komt te staan. Vaak is de reis een metafoor voor een zoektocht naar wijsheid.

Ook mijn leven heeft een metrum. Periodes die in de tijd gebeiteld lijken te zijn en periodes die zich aan de tijd onttrekken, hoogtepunten en dieptepunten. Wat de wendingen in mijn levensverhaal ook zijn, ik ga door met mijn queeste, mijn zoektocht naar wijsheid.

Zie ook:
episch
man-vrouw epos

levensdoel

Doel van leven is overleven en voortplanten. Naast deze fysieke doelen hebben we als mens ook geestelijke doelen met activiteiten als kunst en filosofie. Wat willen we met deze activiteiten bereiken? Sommigen kiezen voor een geestelijk doel omdat ze er aanzien mee hopen te verwerven. Anderen kiezen voor het creatieve plezier dat ze eraan beleven. Deze laatste groep probeert door middel van creativiteit de fysieke grens van het leven op te rekken naar dimensies buiten ruimte en tijd. Alhoewel zij het bestaan van deze dimensies niet kunnen bewijzen, kunnen ze je deze soms wel laten ervaren. Wanneer dit gebeurt besef je dat leven meer is dan overleven en voortplanten.

krassen

Wonderlijk! Een kras op een nieuwe auto roept heftiger gevoelens bij me op dan op een tien jaar oude auto. Mijn moeder vond het vreselijk wanneer een van haar kinderen een litteken kreeg of een tatoeage zou laten zetten, want “Jullie waren allemaal zo mooi en gaaf bij jullie geboorte.” Waarom heb ik moeite met krassen op een nieuwe auto? Meen ik net als mijn moeder een beeld van de volmaaktheid te zien en probeer ik dit beeld vast te houden? Waarom accepteer ik niet de betrekkelijkheid van mijn beeld? Is het niet de aard van het leven dat het zowel ongeschonden als bekrast is?