Categoriearchief: kunst

Kunst heeft altijd een plaats in mijn leven gehad. Na mijn studie aan de kunstacademie ben ik me steeds meer gaan richten op wat kunst echt interessant maakt: levenskunst.

muzikale wanhoop en verdriet

Songteksten over wanhoop en verdriet doen het goed in de westerse wereld. Zowel in klassieke als in populaire muziek, in opera’s en in levensliederen. De luisteraar wil zich niet alleen kunnen herkennen in de tekst maar ook in de muzikale vertaling van de wanhoop en het verdriet. Van een raspende en gesmoorde stem tot aan een emotionele snik of muzikale kreet.

Zie ook: storytelling

Artiestmuzieknummer
Andrë HazesZij gelooft in mij
Dolly PartonJolene
Amy WhinehouseBack to Black
Janis JoplinMe and Bobby mc Gee
Johnny CashHurt
Voorbeelden ‘muzikale wanhoop en verdriet’

reactie video’s

Ik herinner me nog goed de reactie van mijn leraar Latijn toen ik hem vroeg ‘Wat heb ik later aan Latijn, een dode taal? Zijn reactie ‘Je hebt er niets aan, hoogstens iets wanneer je rechten of medicijnen gaat studeren. Wat je ervan kunt leren is hoe mensen in de oudheid dachten en voelden, de taal die zij hanteerden brengt je dichter bij hen.’ Taal brengt me ook dichter bij mezelf. Ik heb bijvoorbeeld veel geleerd over beeldende kunst en wat kunst met me doet door de inspirerende verhalen van Pierre Jansen. De laatste tijd leer ik veel over muziek en over mezelf door naar reactie video’s op YouTube te kijken. Ik ben me door deze video’s niet alleen meer bewust geworden van het talent en de professionaliteit van sommige vocalisten maar word nu ook sterker en op meer vlakken geraakt door hun muziek.

Zie ook:
episch
Heb jij dat ook?
dode taal

ORIGINEELREACTIE
Floor Jansen – AdagioChristy Bovee over Floor Jansen
Dimash Kudaibergen – SOSAnna Vaskelainen over Dimash Kudaibergen
Morissette Amon – Rise UpRebecca Moore over Morissette Amon
Voorbeelden reactievideo’s

Heb jij dat ook?

Heb jij dat nou ook, dat je soms denkt: Waarom genieten niet meer mensen van deze muziek? Is dat misschien de reden waarom ik zo vaak naar video’s kijk waarin wordt gereageerd op de muziek van Nightwish? Wil ik samen met anderen genieten van hun muziek of wil ik liever anderen overtuigen hoe goed ze zijn? Maar waarom doe ik dat dan niet? Waarom richt ik me op degenen die hun muziek al kennen? Ben ik bang dat degenen die de muziek niet kennen mijn enthousiasme niet zullen delen? Waarom maak ik het mezelf nu zo moeilijk? Waarom leg ik me niet neer bij de dooddoener ‘smaken verschillen’? Maar is het niet de kunst van leven dat je jezelf verdiept in de verschillende smaken van leven en dit deelt met anderen?

Zie ook:
episch
reactie video’s
Twijfel ik?
de ultieme test

the ballad of Lucy Jordan

Ik heb de afgelopen dagen enkele keren moeten denken aan het nummer the ballad of Lucy Jordan gezongen door Marianne Faithfull. Het is het verhaal van Lucy, een huisvrouw in een buitenwijk die gek wordt bij de gedachte dat ze haar droom om in een open sportwagen door Parijs te rijden niet heeft waargemaakt. Waar de een zijn droom realiseert, raakt een ander zoals Lucy ontgoocheld. Voor iedereen geldt dat dromen pas eindigen als je ze loslaat. Om ze te kunnen loslaten moet je er wel eerst alles aan hebben gedaan om ze te realiseren. Pas dan besef je dat het niet ging om de droom en de uitvoering ervan maar om het besef dat je behalve de droom ook de schepper van de droom was.

Zie ook:
schaduwwereld
eudaimonia
het Amerika van Trump

één met de schepping

Is er een god die het leven creëert? Of is het leven een gevolg van wetmatigheden die zich vanuit het niets tot leven wekken en ontvouwen? Ik ken het antwoord niet. Wat ik wel weet is dat het leven een bron is van scheppingskracht die ik omzet in woorden en daden. Dit proces is van zichzelf al zo boeiend dat ik niet de behoefte voel om na te gaan of wat ik creëer het product is van iets of iemand. Als de vraag al in me opkomt verdwijnt ze in het creatieve proces op de momenten dat ik me één voel met de schepping.

Zie ook:
scheppingskracht
de schepper van god
de kleine schepper
de bron van mijn kracht
bezield
jakobsladder

dichterlijke vrijheid

Mijn werk als schrijver is analytisch en beheerst. Ik sta mezelf weinig dichterlijke vrijheden toe. De onderwerpen waarover ik schrijf dienen nauw aan te sluiten bij wat ik denk en wat ik voel. Ik wil me niet verliezen in fictie en esthetische stijlmiddelen. Dit neemt niet weg dat wat ik schrijf soms toch iets van een gedicht heeft. Laat ik proberen dit met een metafoor te verduidelijken: Mijn columns zijn de stenen van een gebouw. Ondanks dat de stenen een strak gecontroleerde vorm hebben heeft het gebouw dat niet. Het gebouw is een uitdrukking van dichterlijke vrijheid. Nu eens is het een nauwgezette weergave van de werkelijkheid dan weer fictief, nu eens esthetisch dan weer ruw en ongepolijst. Wanneer je goed kijkt zie je soms de dichterlijke vrijheid van het gebouw in een enkele steen weerspiegeld.

Zie ook:
mission statement
stijl
fantasie
meer lezen ..

taalkunst

Iets is beeldende kunst wanneer de kunstenaar niet slechts een kopie van de werkelijkheid maakt maar iets uitlicht, verandert, afhaalt, vervangt of toevoegt waardoor de toeschouwer zich sterker bewust wordt van de werkelijkheid. Ik vraag me af of wat ik schrijf kunst is. Ik beschrijf de werkelijkheid zoals ik haar ervaar, kies woorden en zinnen die de ervaring zo nauwkeurig mogelijk beschrijven en laat alle andere woorden en zinnen los. Wat ik schrijf is een brug die soms diep in mijn bewustzijn en in het bewustzijn van anderen reikt. Wat denk je? Is dit kunst?

Zie ook: columnist