Categoriearchief: kunst

Kunst heeft altijd een plaats in mijn leven gehad. Na mijn studie aan de kunstacademie ben ik me steeds meer gaan richten op wat kunst echt interessant maakt: levenskunst.

mijn columns en ik

Wanneer ik mijn columns lees dan valt me iets op wat ik soms ook in het leven van andere schrijvers en kunstenaars zie. Wat ze creëren is aansprekender dan hun dagelijks leven. De momenten in mijn leven die ik beschrijf zijn aansprekender wanneer ik ze beschrijf dan wanneer ik er niets mee zou hebben gedaan. Door er aandachtig mee bezig te zijn komen ze tot leven zoals de kleur van een steen tot leven komt wanneer je hem polijst.

Zie ook: profeet in eigen land

 

van mij

Alles wat ik diep van binnen beleef is van mij. Wanneer ik wandelend of fietsend opga in wat ik zie dan hoef ik dat niet ook nog eens te bezitten. Het is een deel van mij in wat ik beleef. Deze ervaring heeft me geleerd om ook op andere momenten de drang los te laten om het mooie wat ik zie te willen bezitten. Het mooie schilderij dat ik in een museum zie hoef ik niet te bezitten omdat het een deel is van mij zodra het mij diep van binnen raakt.

 

schrijfkunst

Schilders hebben diverse motieven waarom ze schilderen. Voor de een is schilderen een decoratieve vorm van binnenhuisarchitectuur. Voor een ander is het een zoektocht naar beelden en gevoelens die uitdrukking geven aan de buitenwereld of aan de persoonlijke binnenwereld. Voor weer een ander is het een zoektocht naar de essentie van het schilderen zelf, van vorm, compositie, kleur enz. Dit overwegende vraag ik me af wat mij motiveert om te schrijven. Ik ben geen decoratief schrijver die over koetjes en kalfjes schrijft. Ook ben ik geen woordkunstenaar die je de diepgang van de taal laat ervaren zoals sommige dichters dat kunnen. Daarnaast is mijn drang om vorm te geven aan wat ik politiek en maatschappelijk ervaar eerder een noodzakelijk kwaad dan een behoefte. Het liefst schrijf ik over wat ik ervaar wanneer ik aan het einde van mijn Latijn ben gekomen, wanneer ik de grens van mijn denken en voelen ben gepasseerd.

Zie ook:
godentaal
wat zou ik toch graag
als woorden konden spreken

 

in liefde verweven

Het mooie van oudere echtparen vind ik dat ze soms zo verweven zijn geraakt met elkaar. Ze zijn zich in de loop van de tijd bewust geworden van hun individuele waarde en van de gemeenschappelijke draden in het kleed van hun liefde. Deze liefde is als de portretten van Maerten Soolmans en Oopjen Coppit, die in 1634 door Rembrandt zijn vereeuwigd. Twee zelfstandige mensen, twee afzonderlijke schilderijen, onderling met elkaar verbonden door kunstig geschilderd kantwerk.

 

kunstzinnig

Wat is de zin van kunst? Betekent kunst alleen iets voor zichzelf of betekent het ook iets voor de wereld? Voor mij is de zin van kunst het creëren en uitdiepen van een persoonlijke taal. Deze past het best bij mij wanneer ze me midden in het hier en nu plaatst waar alles kan en niets moet en waar ik me verbonden voel met de creativiteit van het leven. Een leven dat zich niet beperkt tot mijn persoonlijke ruimte maar zich uitstrekt naar de wereld waarin ik leef.

 

windvlaag

Een schilder creëert beelden waarin hij het wezen van het leven tot uitdrukking  probeert te brengen. Er zijn schilders die denken dat zij de enigen zijn die dit kunnen. Ik heb in de loop van de jaren echter andere kunstenaars gezien en gehoord die het ook kunnen. Hoe mooi de creaties van al deze mensen ook zijn, ik besef dat ze de betrekkelijkheid hebben van de windvlaag die gisteren met de zachtheid van een marterharenpenseel mijn gezicht raakte en me het wezen van het leven openbaarde.

 

Sagrada Familia

Ik ben in mijn leven al een aantal keer emotioneel geraakt door iets moois wat ik zag maar nog nooit zo sterk als toen ik de Sagrada Familia van binnen zeg, het meesterwerk van de architect Gaudí. Het is niet de enige kerk die dit effect op me heeft. De kerken die me het meest raken wekken een diepe devotie in me op. Een gevoel van eerbied en ontzag waarbij ik mezelf nederig overgeef en opga in iets dat groter is dan ikzelf. Een gebouw hoeft daarvoor trouwens niet groot te zijn. Soms overkomt het me al bij een kapelletje langs de weg of in een kleine intieme dorpskerk. De Sint Pieter in Rome komt in dit rijtje niet voor. Dat is een protserig mausoleum voor pausen die elkaar heilig hebben verklaard.

Zie ook: kerken