Categoriearchief: kunst en wetenschap

Columns over kunst, denken, filosofie en neurobiologie.

de bron van mijn kracht

Waar ligt toch de bron van mijn kracht? Ontspringt ze in mijn reptielenbrein dat mij met het genotshormoon dopamine verleidt om te overleven, mijn grenzen te verleggen? Of ligt ze in mijn zoogdierenbrein dat mij met het knuffelhormoon oxytocine verleidt om mezelf aan anderen te hechten, mijn leven met hen te delen? Of ligt de bron in mijn rationele brein waar ik met mijn vrije wil de krachten van het reptielenbrein en zoogdierenbrein samensmeedt tot een nieuwe kracht? Of ben ik via mijn brein aangesloten op een kosmische energie die mijn brein gebruikt om zichzelf te manifesteren?

hopeloze romantici

Veel mensen zijn hopeloze romantici die hopen op een leven vol liefde, gezondheid en geluk. Ze beseffen niet hoe saai zo’n leven is, een leven dat slechts bestaat uit mooi en goed. Zijn het immers niet juist het lelijke en slechte die zorgen voor contrast, voor diepte van het mooie en goede? Het leven is een spel van gezonde en minder gezonde momenten, van liefde en liefdeloosheid, van geluk en lijden. Het accepteren van deze tegenstellingen opent de weg naar een bewustzijn dat iedere hoop op geluk overbodig maakt.

Zie ook:
romantiek
romantische liefde
romantisch verlangen

oorsprong van ons bewustzijn

Volgens hersenwetenschappers ontstaat een bijna doodervaring doordat specifieke gebieden in de hersenen worden geprikkeld. Zelfs spirituele gevoelens zouden het product zijn van de hersenen. Voor ons bewustzijn heeft de wetenschap nog geen plaats in de hersenen vastgesteld. Ons bewustzijn, het besef ‘Ik weet dat ik ben.’ heeft twee mogelijke oorzaken. Of het is een product van de hersenen of het is een onafhankelijke scheppingskracht die het filter van de hersenen gebruikt om zich te manifesteren. De vraag naar de oorsprong van ons bewustzijn is een kip of ei vraag: Wat was er eerder de hersenen of het bewustzijn?

Zie ook:
morele pijler
kip of ei?

 

Ben ik een genetische afwijking?

Volgens genetische onderzoekers aan de Vrije Universiteit wordt je reactie op de stelling ‘Ik beschouw mijn leven als zinvol.’ bepaald door je genen. Deze maken dat de een op zoek gaat naar de zin van het leven terwijl een ander er niet mee bezig wil zijn. Er zijn diverse kritische vragen die je hierover kunt stellen, zoals: Wat versta je onder zinvol? en Wat is de invloed van je persoonlijke eigenschappen en ervaring op de betekenis die je aan het begrip zinvol geeft? Ik laat deze vragen los en stel mezelf een andere vraag: Ben ik met mijn interesse in de zin van het leven een genetische afwijking? Volgens de wetenschap is mijn interesse namelijk betrekkelijk. Ik had net zo goed niet geïnteresseerd kunnen zijn. Maar is het niet de zin van het leven, dat je de betrekkelijkheid leert inzien van wat zinvol lijkt?

samenzijn

In de relatie met onze partner proberen we het grote geluk te realiseren door zoveel mogelijk samen te genieten van het mooie dat op ons pad komt en door verdriet met elkaar te delen. We ervaren daarmee echter nog niet het hoogste geluk. Dat bereik je door in stilte samen te ‘zijn’. De band die daardoor ontstaat overtreft de band van het samen delen van ervaringen.

 

mijn columns en ik

Wanneer ik mijn columns lees dan valt me iets op wat ik soms ook in het leven van andere schrijvers en kunstenaars zie. Wat ze creëren is aansprekender dan hun dagelijks leven. De momenten in mijn leven die ik beschrijf zijn aansprekender wanneer ik ze beschrijf dan wanneer ik er niets mee zou hebben gedaan. Door er aandachtig mee bezig te zijn komen ze tot leven zoals de kleur van een steen tot leven komt wanneer je hem polijst.

Zie ook: profeet in eigen land

 

het enige dat ik weet ..

Ondanks al mijn vragen en antwoorden weet ik niet wat de oerknal in beweging heeft gezet of hoe vervolgens helium en waterstof zijn ontstaan en hoe daarin complexe en levende verbindingen ontstonden die zichzelf konden voortplanten. Stel dat het ontstaan van de eerste gassen toeval was. Hoe kan toeval dan tot zo’n samenhangend geheel als het menselijk lichaam hebben geleid? Ook verbaas ik me nog altijd over de cyclus van leven en dood en over de betrekkelijkheid van het mooie en goede in de wereld. Terwijl ik dit schrijf besef ik: Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.

Zie ook:
‘Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.’
Is god een algoritme?
oerkracht
toeval of niet