Categoriearchief: kunst en wetenschap

Columns over kunst en wetenschap.

reactie video’s

Ik herinner me nog goed de reactie van mijn leraar Latijn toen ik hem vroeg ‘Wat heb ik later aan Latijn, een dode taal? Zijn reactie ‘Je hebt er niets aan, hoogstens iets wanneer je rechten of medicijnen gaat studeren. Wat je ervan kunt leren is hoe mensen in de oudheid dachten en voelden, de taal die zij hanteerden brengt je dichter bij hen.’ Taal brengt me ook dichter bij mezelf. Ik heb bijvoorbeeld veel geleerd over beeldende kunst en wat kunst met me doet door de inspirerende verhalen van Pierre Jansen. De laatste tijd leer ik veel over muziek en over mezelf door naar reactie video’s op YouTube te kijken. Ik ben me door deze video’s niet alleen meer bewust geworden van het talent en de professionaliteit van sommige vocalisten maar word nu ook sterker en op meer vlakken geraakt door hun muziek.

Zie ook:
episch
Heb jij dat ook?
dode taal

Enkele reactie video’s
origineelreactie
Floor Jansen – AdagioChristy Bovee over Floor Jansen
Dimash Kudaibergen – SOSAnna Vaskelainen over Dimash Kudaibergen
Morissette Amon – Rise UpRebecca Moore over Morissette Amon

Heb jij dat ook?

Heb jij dat nou ook, dat je soms denkt: Waarom genieten niet meer mensen van deze muziek? Is dat misschien de reden waarom ik zo vaak naar video’s kijk waarin wordt gereageerd op de muziek van Nightwish? Wil ik samen met anderen genieten van hun muziek of wil ik liever anderen overtuigen hoe goed ze zijn? Maar waarom doe ik dat dan niet? Waarom richt ik me op degenen die hun muziek al kennen? Ben ik bang dat degenen die de muziek niet kennen mijn enthousiasme niet zullen delen? Waarom maak ik het mezelf nu zo moeilijk? Waarom leg ik me niet neer bij de dooddoener ‘smaken verschillen’? Maar is het niet de kunst van leven dat je jezelf verdiept in de verschillende smaken van leven en dit deelt met anderen?

Zie ook:
episch
reactie video’s
Twijfel ik?
de ultieme test

the ballad of Lucy Jordan

Ik heb de afgelopen dagen enkele keren moeten denken aan het nummer the ballad of Lucy Jordan gezongen door Marianne Faithfull. Het is het verhaal van Lucy, een huisvrouw in een buitenwijk die gek wordt bij de gedachte dat ze haar droom om in een open sportwagen door Parijs te rijden niet heeft waargemaakt. Waar de een zijn droom realiseert, raakt een ander zoals Lucy ontgoocheld. Voor iedereen geldt dat dromen pas eindigen als je ze loslaat. Om ze te kunnen loslaten moet je er wel eerst alles aan hebben gedaan om ze te realiseren. Pas dan besef je dat het niet ging om de droom en de uitvoering ervan maar om het besef dat je behalve de droom ook de schepper van de droom was.

Zie ook:
schaduwwereld
eudaimonia
het Amerika van Trump

één met de schepping

Is er een god die het leven creëert? Of is het leven een gevolg van wetmatigheden die zich vanuit het niets tot leven wekken en ontvouwen? Ik ken het antwoord niet. Wat ik wel weet is dat het leven een bron is van scheppingskracht die ik omzet in woorden en daden. Dit proces is van zichzelf al zo boeiend dat ik niet de behoefte voel om na te gaan of wat ik creëer het product is van iets of iemand. Als de vraag al in me opkomt verdwijnt ze in het creatieve proces op de momenten dat ik me één voel met de schepping.

Zie ook:
scheppingskracht
de schepper van god
de kleine schepper
de bron van mijn kracht
bezield
jakobsladder

mutatie

Is ons spiritueel vermogen een toevalligheid? Ik vraag me dit af omdat ik op een artikel stuitte over een mutatie, een toevallige verandering in ons DNA. Volgens onderzoekers zou het gen ARHGAP11B ervoor hebben gezorgd dat onze hersenschors harder ging groeien. Hierdoor onderscheiden we ons van de chimpansee die een veel kleinere hersenschors heeft. De hersenschors is belangrijk voor de complexe processen van ons geestelijk leven. Misschien wordt zelfs onze spirituele beleving erdoor bepaald. Door het bijna oneindig aantal verbindingen tussen de miljarden hersencellen ervaren we een gevoel van onbegrensdheid. Stel dat het gen niet was ontstaan dan kenden we deze ervaring misschien niet.

Zie ook:
singulariteit
de god spot

puzzel leggen

Ik heb altijd veel geduld gehad. Technische problemen loste ik op alsof ik een puzzel aan het leggen was. Met eindeloos geduld zoek je het juiste stukje, probeert het aan te leggen, je legt het terug wanneer het niet blijkt te passen en gaat op zoek naar een nieuw stukje waarbij soms blijkt dat je hetzelfde stukje opnieuw probeert aan te leggen. Technische problemen zoals met de computer loste ik op deze manier op. Met kalme volharding en met vallen en opstaan zocht ik een oplossing totdat het probleem was opgelost. Ik heb hier steeds minder geduld voor. Het is alsof ik het zonde van mijn tijd vind. Maar waarom zou het zonde van mijn tijd zijn? Iedere activiteit die ik met overgave, geduld en discipline uitvoer zonder obsessief op het eindresultaat gericht te zijn brengt mij waar ik het liefst ben, in het hier en nu.

Zie ook:
geduld
wie gelooft, haast zich niet
concentratie en overgave
tot op het bot en ..
de drie d’s

singulariteit

In de kosmologie is een singulariteit een verschijnsel waar bekende natuurwetten niet op kunnen worden toegepast. Bijvoorbeeld, een zwart gat is een singulariteit. Het is een punt met een oneindig klein volume en dichtheid waar ruimte en tijd ophouden te bestaan. Ondanks al onze kennis begrijpen we niet wat er gebeurt met de materie die in een zwart gat verdwijnt. We kunnen het wel aanvoelen. Met de bijna oneindige verbindingsmogelijkheden van onze hersenen kunnen we namelijk een zwart gat simuleren. Door aandachtig en zonder te oordelen gedachten en gevoelens in jezelf te laten opkomen en te laten gaan ervaar je hoe de scheppingskracht als een kloppend hart vanuit de leegte verschijnt en verdwijnt, verschijnt en verdwijnt ..

Zie ook: mutatie