Categoriearchief: kunst en wetenschap

Columns over kunst, denken, filosofie en neurobiologie.

de bron van mijn kracht

Waar ligt toch de bron van mijn kracht? Ontspringt ze in mijn reptielenbrein dat mij met het genotshormoon dopamine verleidt om te overleven, mijn grenzen te verleggen? Of ligt ze in mijn zoogdierenbrein dat mij met het knuffelhormoon oxytocine verleidt om mezelf aan anderen te hechten, mijn leven met hen te delen? Of ligt de bron in mijn rationele brein waar ik met mijn vrije wil de krachten van het reptielenbrein en zoogdierenbrein samensmeedt tot een nieuwe kracht? Of ben ik via mijn brein aangesloten op een kosmische energie die mijn brein gebruikt om zichzelf te manifesteren?

oorsprong van ons bewustzijn

Volgens hersenwetenschappers ontstaat een bijna doodervaring doordat specifieke gebieden in de hersenen worden geprikkeld. Zelfs spirituele gevoelens zouden het product zijn van de hersenen. Voor ons bewustzijn heeft de wetenschap nog geen plaats in de hersenen vastgesteld. Ons bewustzijn, het besef ‘Ik weet dat ik ben.’ heeft twee mogelijke oorzaken. Of het is een product van de hersenen of het is een onafhankelijke scheppingskracht die het filter van de hersenen gebruikt om zich te manifesteren. De vraag naar de oorsprong van ons bewustzijn is een kip of ei vraag: Wat was er eerder de hersenen of het bewustzijn?

Zie ook:
morele pijler
kip of ei?

 

mijn columns en ik

Wanneer ik mijn columns lees dan valt me iets op wat ik soms ook in het leven van andere schrijvers en kunstenaars zie. Wat ze creëren is aansprekender dan hun dagelijks leven. De momenten in mijn leven die ik beschrijf zijn aansprekender wanneer ik ze beschrijf dan wanneer ik er niets mee zou hebben gedaan. Door er aandachtig mee bezig te zijn komen ze tot leven zoals de kleur van een steen tot leven komt wanneer je hem polijst.

Zie ook: profeet in eigen land

 

het enige dat ik weet ..

Ondanks al mijn vragen en antwoorden weet ik niet wat de oerknal in beweging heeft gezet of hoe vervolgens helium en waterstof zijn ontstaan en hoe daarin complexe en levende verbindingen ontstonden die zichzelf konden voortplanten. Stel dat het ontstaan van de eerste gassen toeval was. Hoe kan toeval dan tot zo’n samenhangend geheel als het menselijk lichaam hebben geleid? Ook verbaas ik me nog altijd over de cyclus van leven en dood en over de betrekkelijkheid van het mooie en goede in de wereld. Terwijl ik dit schrijf besef ik: Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.

Zie ook:
‘Het enige dat ik weet is dat ik niets weet.’
Is god een algoritme?
oerkracht
toeval of niet

 

van mij

Alles wat ik diep van binnen beleef is van mij. Wanneer ik wandelend of fietsend opga in wat ik zie dan hoef ik dat niet ook nog eens te bezitten. Het is een deel van mij in wat ik beleef. Deze ervaring heeft me geleerd om ook op andere momenten de drang los te laten om het mooie wat ik zie te willen bezitten. Het mooie schilderij dat ik in een museum zie hoef ik niet te bezitten omdat het een deel is van mij zodra het mij diep van binnen raakt.

 

schrijfkunst

Schilders hebben diverse motieven waarom ze schilderen. Voor de een is schilderen een decoratieve vorm van binnenhuisarchitectuur. Voor een ander is het een zoektocht naar beelden en gevoelens die uitdrukking geven aan de buitenwereld of aan de persoonlijke binnenwereld. Voor weer een ander is het een zoektocht naar de essentie van het schilderen zelf, van vorm, compositie, kleur enz. Dit overwegende vraag ik me af wat mij motiveert om te schrijven. Ik ben geen decoratief schrijver die over koetjes en kalfjes schrijft. Ook ben ik geen woordkunstenaar die je de diepgang van de taal laat ervaren zoals sommige dichters dat kunnen. Daarnaast is mijn drang om vorm te geven aan wat ik politiek en maatschappelijk ervaar eerder een noodzakelijk kwaad dan een behoefte. Het liefst schrijf ik over wat ik ervaar wanneer ik aan het einde van mijn Latijn ben gekomen, wanneer ik de grens van mijn denken en voelen ben gepasseerd.

Zie ook:
godentaal
wat zou ik toch graag
als woorden konden spreken

 

in liefde verweven

Het mooie van oudere echtparen vind ik dat ze soms zo verweven zijn geraakt met elkaar. Ze zijn zich in de loop van de tijd bewust geworden van hun individuele waarde en van de gemeenschappelijke draden in het kleed van hun liefde. Deze liefde is als de portretten van Maerten Soolmans en Oopjen Coppit, die in 1634 door Rembrandt zijn vereeuwigd. Twee zelfstandige mensen, twee afzonderlijke schilderijen, onderling met elkaar verbonden door kunstig geschilderd kantwerk.