Categoriearchief: kunst en wetenschap

Columns over kunst en wetenschap.

één met de schepping

Is er een god die het leven creëert? Of is het leven een gevolg van wetmatigheden die zich vanuit het niets tot leven wekken en ontvouwen? Ik ken het antwoord niet. Wat ik wel weet is dat het leven een bron is van scheppingskracht die ik omzet in woorden en daden. Dit proces is van zichzelf al zo boeiend dat ik niet de behoefte voel om na te gaan of wat ik creëer het product is van iets of iemand. Als de vraag al in me opkomt verdwijnt ze in het creatieve proces op de momenten dat ik me één voel met de schepping.

Zie ook:
scheppingskracht
de schepper van god
de kleine schepper
de bron van mijn kracht
bezield
jakobsladder

mutatie

Is ons spiritueel vermogen een toevalligheid? Ik vraag me dit af omdat ik op een artikel stuitte over een mutatie, een toevallige verandering in ons DNA. Volgens onderzoekers zou het gen ARHGAP11B ervoor hebben gezorgd dat onze hersenschors harder ging groeien. Hierdoor onderscheiden we ons van de chimpansee die een veel kleinere hersenschors heeft. De hersenschors is belangrijk voor de complexe processen van ons geestelijk leven. Misschien wordt zelfs onze spirituele beleving erdoor bepaald. Door het bijna oneindig aantal verbindingen tussen de miljarden hersencellen ervaren we een gevoel van onbegrensdheid. Stel dat het gen niet was ontstaan dan kenden we deze ervaring misschien niet.

Zie ook:
singulariteit
de god spot

puzzel leggen

Ik heb altijd veel geduld gehad. Technische problemen loste ik op alsof ik een puzzel aan het leggen was. Met eindeloos geduld zoek je het juiste stukje, probeert het aan te leggen, je legt het terug wanneer het niet blijkt te passen en gaat op zoek naar een nieuw stukje waarbij soms blijkt dat je hetzelfde stukje opnieuw probeert aan te leggen. Technische problemen zoals met de computer loste ik op deze manier op. Met kalme volharding en met vallen en opstaan zocht ik een oplossing totdat het probleem was opgelost. Ik heb hier steeds minder geduld voor. Het is alsof ik het zonde van mijn tijd vind. Maar waarom zou het zonde van mijn tijd zijn? Iedere activiteit die ik met overgave, geduld en discipline uitvoer zonder obsessief op het eindresultaat gericht te zijn brengt mij waar ik het liefst ben, in het hier en nu.

Zie ook:
geduld
wie gelooft, haast zich niet
concentratie en overgave
tot op het bot en ..
de drie d’s

singulariteit

In de kosmologie is een singulariteit een verschijnsel waar bekende natuurwetten niet op kunnen worden toegepast. Bijvoorbeeld, een zwart gat is een singulariteit. Het is een punt met een oneindig klein volume en dichtheid waar ruimte en tijd ophouden te bestaan. Ondanks al onze kennis begrijpen we niet wat er gebeurt met de materie die in een zwart gat verdwijnt. We kunnen het wel aanvoelen. Met de bijna oneindige verbindingsmogelijkheden van onze hersenen kunnen we namelijk een zwart gat simuleren. Door aandachtig en zonder te oordelen gedachten en gevoelens in jezelf te laten opkomen en te laten gaan ervaar je hoe de scheppingskracht als een kloppend hart vanuit de leegte verschijnt en verdwijnt, verschijnt en verdwijnt ..

Zie ook: mutatie

dichterlijke vrijheid

Mijn werk als schrijver is analytisch en beheerst. Ik sta mezelf weinig dichterlijke vrijheden toe. De onderwerpen waarover ik schrijf dienen nauw aan te sluiten bij wat ik denk en wat ik voel. Ik wil me niet verliezen in fictie en esthetische stijlmiddelen. Dit neemt niet weg dat wat ik schrijf soms toch iets van een gedicht heeft. Laat ik proberen dit met een metafoor te verduidelijken: Mijn columns zijn de stenen van een gebouw. Ondanks dat de stenen een strak gecontroleerde vorm hebben heeft het gebouw dat niet. Het gebouw is een uitdrukking van dichterlijke vrijheid. Nu eens is het een nauwgezette weergave van de werkelijkheid dan weer fictief, nu eens esthetisch dan weer ruw en ongepolijst. Wanneer je goed kijkt zie je soms de dichterlijke vrijheid van het gebouw in een enkele steen weerspiegeld.

Zie ook:
mission statement
stijl
fantasie

taalkunst

Iets is beeldende kunst wanneer de kunstenaar niet slechts een kopie van de werkelijkheid maakt maar iets uitlicht, verandert, afhaalt, vervangt of toevoegt waardoor de toeschouwer zich sterker bewust wordt van de werkelijkheid. Ik vraag me af of wat ik schrijf kunst is. Ik beschrijf de werkelijkheid zoals ik haar ervaar, kies woorden en zinnen die de ervaring zo nauwkeurig mogelijk beschrijven en laat alle andere woorden en zinnen los. Wat ik schrijf is een brug die soms diep in mijn bewustzijn en in het bewustzijn van anderen reikt. Wat denk je? Is dit kunst?

Zie ook: columnist

episch

Het bijvoeglijk naamwoord episch is afgeleid van epos ‘een groots en verhalend heroïsch gedicht’. De Nightwish klassieker Ghost Love Score is een muzikaal epos. Het episch karakter zit niet alleen in de tekst, compositie en presentatie maar ook in de professionaliteit en passie van de bandleden en in de veelzijdigheid van de zangeres Floor Jansen. Zij laat naadloos borststem en hoofdstem in elkaar overlopen, verbindt moeiteloos opera en metal rock met elkaar. Samen met de band en met het publiek bereikt zij na tien minuten de apotheose van dit indrukwekkende nummer.

Zie ook:
epos
Jakobsladder

Nog enkele nummers van Nightwish:
The Poet and the Pendulum
Storytime
The greatest Show on Earth