Categoriearchief: geweld

We leven vaak alsof geweld niet bestaat waardoor het de kans krijgt ongeremd te groeien. Herken en erken het en begin bij jezelf.

over de doden niets dan goeds

Ik heb verschillende documentaires gezien over moordenaars. Wat me opvalt is dat over de slachtoffers vaak niets dan goeds wordt verteld. Maar zij zullen toch ook wel op zijn minst irritante karaktertrekken hebben gehad? Waarom worden deze niet genoemd? Willen de documentairemakers de moordenaars extra slecht laten overkomen door het contrast met de ‘goeden’ te versterken? Komen ze tegemoet aan de zwart-wit behoefte van de kijker die een illusie in stand probeert te houden waarin de goeden recht hebben op een plaats in de hemel en de slechteriken gedoemd zijn tot een plaats in de hel?

Zie ook:
grijstinten
troost

empathie

Empathie is een nuttig overlevingsinstrument. Door je in te leven in de gevoelens van anderen kun je zien of zij zich bijvoorbeeld bewust zijn van een gevaar dat je zelf nog niet hebt opgemerkt. Ons verlangen en streven naar empathie is zo sterk dat we blind zijn voor de valkuilen ervan. We verwarren bijvoorbeeld empathie met charme. Psychopaten en narcisten weten dit en maken misbruik van deze blinde vlek. Zij weten dat ze je met charme kunnen manipuleren. Het verlangen naar empathie maakt ons niet alleen blind, we zijn er ook verslaafd aan. De entertainment industrie misbruikt haar om er financieel beter van te worden. Zij betovert ons met in illusies verpakte empathie.

Zie ook:
mijn baas is een psychopaat
lang leve de psychopaat
mijn baas is een narcist
rattenblues

agressie

“Mannen houden van vechten en vrouwen houden van mannen die vechten. Dat is een van de fundamentele redenen waarom er oorlog bestaat.” (Martin van Creveld) Misschien is deze uitspraak overtrokken maar vergeet even het geweldaspect. Hoeveel mannen zijn verzot op sportwedstrijden waar wordt gestreden voor de overwinning of genieten van actiefilms? Hoeveel vrouwen hebben bewondering voor een stoere man? Iemand die hen verdedigt en onverschrokken op een gevaar afstapt. ‘De aanval is de beste verdediging.’ Het woord agressie stamt van het Latijnse aggredi, naar iemand toegaan, op iemand afstappen, aanvallen. Het onschuldige op iemand afstappen mondt soms uit in het gewelddadig aanvallen van iemand en in het vereren van dit geweld.

Zie ook:
jongensdroom
testosteronbel
watjes
strijd verbroedert

making a serial killer

Volgens de seriemoordenaar Tommy Lynn Sells pleegde hij zijn misdaden voor de ‘rush, a shot of dope’. Seriemoordenaars hebben geen of op z’n best een beperkt vermogen om zich in te leven in anderen en mee te voelen met hun liefde, verdriet en pijn. Gevoelloos verkrachten, martelen en doden ze hun slachtoffers. Wat is dan toch de rush waar Sels over spreekt? Beïnvloed door afwijkingen in de hersenen, gebrek aan respect en misbruik in de jeugd verzandt bij seriemoordenaars de zoektocht naar kracht en zelfvertrouwen in kille machtsuitoefening, woede, controle en haat. Gedrenkt in seksuele kracht en genot, vormt dit de cocktail waaraan zij zich laven, a shot of dope.

Zie ook: de ultieme kick

true crime

Waar komt die fascinatie voor true crime toch vandaan? De betovering die we ondergaan door Netflix series als ‘Making a Murderer’ en documentaires over moord en geweld van een zender als Investigation Discovery. Is het de angst voor het roofdier dat in ons schuilt? Is het opluchting omdat we niet bij de gruwelijke gebeurtenissen betrokken zijn? Is het de drang om ons te verdiepen in negatieve gebeurtenissen omdat ze ons ook zouden kunnen overkomen? Of beseffen we diep in onszelf dat geweld en geweldloosheid twee aspecten zijn van een even onwaarschijnlijk als vanzelfsprekend geheel?

Zie ook:
horror vacui
filmgeweld

 

filmgeweld

Een schiet- of vechtscène in een film verdraag ik goed, vooral als de held opkomt voor de zwakkeren. Scènes worden lastiger om naar te kijken wanneer ze mijn angst opwekken. Het moeilijkst om naar te kijken zijn scènes waarin de dader zijn slachtoffer op een sadistische manier mishandelt. Fysieke en geestelijke mishandeling zijn hierbij voor mij hetzelfde. Ik heb met beide vormen van geweld evenveel moeite. Ik vraag me af waarom ik juist hier de meeste moeite mee heb. Vormen deze scènes een spiegel voor de geniepigheid die ik in me heb en probeer ik deze te ontkennen? Botsen ze met de liefde die ik voel en met mijn behoefte aan liefde? Heb ik er moeite mee omdat ik me machteloos zou voelen wanneer het mij zou overkomen? Of probeer ik de pijn te vermijden die ik voel wanneer ik ernaar kijk?

Zie ook:
true crime
horror vacui

 

de ultieme kick

Je kunt de motieven van moordenaars in drie groepen verdelen: behoeften, gevoelens en ideeën. Behoefte aan respect, duidelijkheid, controle, macht, geld, erkenning en roem. Gevoelens als wraak, woede, jaloezie, eer, gekwetstheid en seks. Ideeën gebaseerd op maatschappelijke, religieuze en persoonlijke waanbeelden en opvattingen. Ook al heb ik gevoelsmatig geen enkel begrip voor moord, de motieven begrijp ik wel. Er is echter één motief waar niet alleen mijn gevoel maar heel mijn denken zich tegen verzet. Dat zijn de moorden die worden gepleegd omdat de moordenaar op zoek is naar de ultieme kick. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik echter dat ik ook dit begrijp. Wie heeft er in zijn jeugd niet naar de ultieme kick gezocht? Naar een ervaring die achter bekende grenzen leek te liggen. Een ervaring waarvan je pas later ontdekte dat deze niet voorbij je grens lag maar vóór de grens, in het alledaagse.

Zie ook: making a serial killer