Categoriearchief: economie

Een spiritueel onzinniger onderwerp is er niet maar het is dom om er niet mee bezig te zijn. Zie ook de categorie economie-Griekenland.

superrijken

Ons streven naar rijkdom is het grootste gevaar voor de wereldvrede. Ondanks het feit dat dit streven al duizenden jaren bestaat is het nog nooit zo groot geweest. Nog nooit zijn er zoveel mensen geweest voor wie de weg open ligt naar extreme rijkdom. Gesteund door politieke partijen en welvaartskerken, die extreme rijkdom goedpraten, verrijken hele bevolkingsgroepen zich. Het gevolg is dat de politieke macht steeds meer naar de superrijken verschuift die zich afwenden van de slachtoffers van het door hen ontketende economisch geweld. De slachtoffers hebben daardoor steeds minder te verliezen en zijn bereid alles wat ze nog bezitten in de waagschaal te stellen tijdens een revolutie of oorlog.

 

vrije markt

Geld en macht dienen evenwichtig te worden gespreid. Het is de taak van politici om te zorgen dat dit gebeurt. Zij dienen regels op te stellen die enerzijds het individu de ruimte geven om financiële zekerheid op te bouwen, anderzijds dienen zij ervoor te zorgen dat de financiële middelen en de eraan gekoppelde macht niet bij een kleine groep bevoorrechten belandt. De geschiedenis leert hoezeer dit proces ontspoort wanneer politici regels opstellen die hen en hun achterban bevoordelen. Het communisme is hieraan ten onder gegaan. Hetzelfde lijkt nu te gebeuren met het liberalisme. Met een rigide bevlogenheid hebben liberale politici wereldwijd de economie gedereguleerd ten gunste van de vrije markt. Hierdoor hebben geld en macht zich opgehoopt bij superrijken en multinationals.

 

de nieuwe machthebbers

Wereldwijd treden steeds meer alfa mannetjes uit de schaduw van de heersende macht. Wie zijn deze nieuwe machtigen der aarde? Je kunt drie groepen onderscheiden: slinkse bureaucraten die zich met ellebogenwerk een weg naar boven banen, zwarthandelaren en graaiers die zichzelf in politiek onzekere tijden verrijken en superrijken die in economisch welvarende tijden rijkdom en macht vergaren. Tot deze derde groep behoren de eigenaren en directeuren van multinationals die met hun producten en diensten de maatschappij afhankelijk van hen maken. Hun macht reikt tot in de diepste uithoeken van ons persoonlijk leven. Zij vormen daardoor een groter gevaar dan de graaiers die na de val van de Sovjet-Unie op een slinkse manier rijk zijn geworden en de mannetjesputters die zich via de krochten van geheime diensten en bureaucratische instellingen omhoog hebben gewerkt.

 

the American Bubble

Iedereen die wil werken kan rijk worden. Deze gedachte achter de ‘American Dream’ staat lijnrecht tegenover gedachten als ‘Wanneer je voor een dubbeltje bent geboren dan word je nooit een kwartje.’  Door het verschil in financieel en geestelijk startkapitaal worden rijken rijker en armen armer. Doordat in Amerika rijken de politieke propagandisten zijn geworden van de American Dream wordt de kloof tussen arm en rijk nog groter. Rijken worden superrijken die hun politieke macht misbruiken om gunstige belastingmaatregelen voor zichzelf te realiseren. Zij rechtvaardigen zich met het standpunt dat iedereen dezelfde kansen heeft. Dit is niet waar! De armen in de sloppenwijken en verpauperde middenstandswijken beseffen dit niet. Zij laten zich een worst voorhouden die onbereikbaar voor hen is. Zodra ze dit gaan beseffen spat de American Dream als een zeepbel uit elkaar.

Zie ook:
resocialisatie
de maakbare mens

 

weerzinwekkend liberalisme

Voor mij als sociaal liberaal heeft ieder mens het recht om zelf vorm te geven aan zijn leven zolang hij het recht van anderen niet belemmert. Gemeenschappelijke voorzieningen zijn geen automatisch recht maar het rendement van je investering in het algemeen belang en ter bescherming van de zwakkeren in de maatschappij. Ik schaam me tegenwoordig voor de term liberaal. Deze term is bezoedeld door rechts extremisten in Amerika bij wie het liberalisme is verzand in narcisme en zelfverrijking met Trump als arrogante en dominante icoon. Iedere relativering en ieder gevoel van mededogen wordt door hem verstikt in zelfoverschatting, leugens en in de meest weerzinwekkende vorm van manipulatie: Het zwart maken van tegenstanders en minderheden om de aandacht af te leiden van hemzelf als zwartmaker.

Zie ook: over de top

 

de belastingpot

In Nederland leggen we in totaal ongeveer 50% van ons verdiende geld bij elkaar om gezamenlijke activiteiten te betalen. Het grootste deel van dit belastinggeld wordt opgebracht door werknemers en bedrijven. Er is geen ander land dat tekorten voor ons aanvult. Alleen onder strikte voorwaarden kunnen we geld lenen. Ik vat dit samen omdat ik me erger aan de manier waarop sommigen met dit geld omgaan. Gebruikers die doen alsof ze er een natuurlijk recht op hebben. Politici die doen alsof de pot met geld zich vanzelf vult en er vooral is voor financiële cadeautjes aan hun kiezers en die wanneer er te weinig geld in de pot zit deze vullen met nieuwe belastingen en leningen. Je zult maar met zo iemand getrouwd zijn. Een partner die het geld in de huishoudpot gebruikt voor zichzelf, die schulden maakt, deze niet aflost en niet spaart voor onverwachte uitgaven en te verwachten investeringen.

Zie ook: Dutch Disease

 

over de top

‘Neem de verantwoordelijkheid voor je leven in eigen hand en wacht niet op anderen.’ In de afgelopen decennia hebben we deze wijsheid wereldwijd toegepast in de economie. Helaas zonder de uitvoering te toetsen aan de volgende criteria: Controleer zelfreflecterend of het succes waar je naar streeft niet ten koste gaat van anderen en of je inspanningen behalve dat ze positief zijn voor je eigen ontwikkeling ook positief zijn voor je omgeving. Doordat we hier onvoldoende oog voor hebben gehad is de economie doorgeslagen in zelfverrijking waardoor grote groepen mensen hun vertrouwen erin hebben verloren.