Categoriearchief: woede, haat

Woede, welke andere emotie, behalve liefde, kent zoveel nuances? Boos, kwaad, woedend, haat, venijn. Zie ook de subcategorie: geweld.

het politieke bed

Er zijn drie hoofdpijndossiers waar de politiek mee worstelt: klimaatverandering, immigratie en globalisatie. Ook de burger worstelt met deze problemen. Hij heeft daarnaast echter nog een ander probleem, de onoverzichtelijke bureaucratische regelgeving waarmee politici de dossiers te lijf gaan. De burger wil heldere simpele oplossingen waarover hij zich het hoofd niet hoeft te breken. Aangezien het hem niet lukt om deze zelf te bedenken zoekt hij zijn heil bij politici als Thierry Baudet. Deze lijkt intellectueel tegengas te kunnen geven aan de bureaucratische haarklovers. De kans is echter groot dat hij niet alleen het politieke bed opschudt maar ook een stofwolk van negatieve emoties zal doen opwaaien, van opgekropte frustraties tot woede, haat en venijn. Ben ik bang dat dit gebeurt? Nee, waarom zou ik? Is het vrijkomen van emoties niet een onvermijdelijk gevolg van de cyclus van vastzitten en loslaten? Maak ik me zorgen? Ja, maar ik hoop dat onze beschaving de emoties zal kunnen beteugelen en ten goede zal keren.

 

making a serial killer

Volgens de seriemoordenaar Tommy Lynn Sells pleegde hij zijn misdaden voor de ‘rush, a shot of dope’. Seriemoordenaars hebben geen of op z’n best een beperkt vermogen om zich in te leven in anderen en mee te voelen met hun liefde, verdriet en pijn. Gevoelloos verkrachten, martelen en doden ze hun slachtoffers. Wat is dan toch de rush waar Sels over spreekt? Beïnvloed door afwijkingen in de hersenen, gebrek aan respect en misbruik in de jeugd verzandt bij seriemoordenaars de zoektocht naar kracht en zelfvertrouwen in kille machtsuitoefening, woede, controle en haat. Gedrenkt in seksuele kracht en genot, vormt dit de cocktail waaraan zij zich laven, a shot of dope.

Zie ook: de ultieme kick

 

anonieme vuilspuiters

Het internet lijkt er soms van vergeven, anonieme vuilspuiters die hun standpunten niet onderwerpen aan zelfreflectie en zelfkritiek maar die de anonimiteit van internet misbruiken om hun zieke geest in stand te houden. Het is een illusie om te denken dat ze zullen verdwijnen. Ze zullen blijven proberen om een bestaan op te bouwen in de schaduw van hen die hun visie openlijk uitdragen en die een positieve bijdrage proberen te leveren aan de maatschappij. Mijn boodschap aan deze in duisternis gehulde geesten is: Je kunt het niet eens zijn met de visie van anderen maar wees dan zo dapper om je mening openlijk naar voren te brengen. Sluit jezelf niet op in de anonimiteit van internet waar je geest verschrompelt in machteloze en verspilde haat en woede.

Zie ook:
boven- en onderwereld
maatschappelijk karma

 

Waar komt mijn drive vandaan?

Waar komt mijn drive toch vandaan om ergens in te willen duiken, me in iets te verliezen? Is het mijn seksualiteit die me voortdrijft? Is het woede of word ik voortgedreven door het verlangen om terug te keren naar de moederschoot waar troost en bescherming vanzelfsprekend leken? Of heeft mijn drive niets met voorplantingsdrift of overlevingsdrang te maken en wil ik gewoon de ballast van heden en verleden van me af laten glijden door me te richten op een toekomst vol kansen? Of word ik opgejaagd door mijn ego? Mijn ego dat bang is dat ik, wanneer ik stil blijf staan, zal beseffen dat ik haar los moet laten om op te kunnen gaan in de levende stilte van het nu. Het nu waar verleden en toekomst in een eindeloze cadans omheen draaien.

Zie ook: Wat drijft mij voort?

 

genoegdoening

Ik begrijp best dat je genoegdoening eist voor de schade die je door iemand hebt geleden. Wat ik niet begrijp is de woede en het venijn waarmee dit soms gebeurt. Nu zou je kunnen zeggen dat woede een natuurlijke reactie is maar er is een reden om hier niet aan toe te geven. Uit ervaring ken ik de pijn die je van binnen voelt wanneer een ander je schade berokkent. Ik heb echter ook geleerd dat je de verantwoordelijkheid voor deze pijn niet bij de ander neer kunt leggen. Door de pijn om te zetten in woede leg je de verantwoordelijkheid bij de ander. Dit lost de pijn niet op maar laat een vicieuze cirkel ontstaan waarin woede en pijn elkaar in stand houden en versterken. Beter is het om de ander te vergeven. Het gif uit je gevoel te halen. Wat dan overblijft is mededogen. Dit mededogen staat een eventuele financiële vergoeding en juridische maatregelen niet in de weg.

Zie ook:
niet bekennen maar erkennen
vergeven
Dat vind jij toch ook?
zielig

 

de ultieme kick

Je kunt de motieven van moordenaars in drie groepen verdelen: behoeften, gevoelens en ideeën. Behoefte aan respect, duidelijkheid, controle, macht, geld, erkenning en roem. Gevoelens als wraak, woede, jaloezie, eer, gekwetstheid en seks. Ideeën gebaseerd op maatschappelijke, religieuze en persoonlijke waanbeelden en opvattingen. Ook al heb ik gevoelsmatig geen enkel begrip voor moord, de motieven begrijp ik wel. Er is echter één motief waar niet alleen mijn gevoel maar heel mijn denken zich tegen verzet. Dat zijn de moorden die worden gepleegd omdat de moordenaar op zoek is naar de ultieme kick. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik echter dat ik ook dit begrijp. Wie heeft er in zijn jeugd niet naar de ultieme kick gezocht? Naar een ervaring die achter bekende grenzen leek te liggen. Een ervaring waarvan je pas later ontdekte dat deze niet voorbij je grens lag maar vóór de grens, in het alledaagse.

Zie ook: making a serial killer

 

haat-liefde

Ik heb een haat-liefde relatie met groepen. Enerzijds heb ik ze nodig en geniet ik van de mogelijkheden die groepen mij bieden, anderzijds erger ik me aan de invloed die ze op me uitoefenen. Zo snap ik dat ik uit veiligheidsoverwegingen mezelf het best aan de verkeersregels kan houden maar erger me aan het feit dat anderen me ertoe verplichten en me straffen wanneer ik het niet doe. Ik vind persoonlijke autonomie belangrijk en erger me aan mensen die hun autonomie opofferen om bij een groep te kunnen horen. Nu ik dit zo overdenk besef ik dat ik, om de spanning die dit bij me opwekt kwijt te raken, zowel de haat als de liefde zal moeten loslaten en opgaan in iets dat mij en alle groepen overstijgt.

Zie ook: leven met of zonder anderen