Categoriearchief: passie

De begrippen passie, hartstocht, onderbuikgevoel en oerkracht hebben allemaal een fysieke component, daarom worden ze hier in één subcategorie samengebracht.

van verdieping naar verbinding

Ik ben jaloers. Als introvert en rationeel persoon ben ik jaloers op het gevoel dat extraverte personen uitstralen. Het is niet zo dat ik zelf geen gevoel heb maar het spat er bij mij niet van af. Het zit bij mij voor een groot deel verborgen in de passie waarmee ik me op de kern van het leven richt. Nu ik dit zeg, besef ik dat ik niet jaloers hoef te zijn. Mijn gevoel heeft een ander doel dan dat van veel extraverte personen. Mijn primaire doel is niet verbinding maar verdieping. Op het moment dat ik doordring in de kern van het leven voel ik me verbonden met alles en iedereen. Dit gevoel is weidser en reikt dieper dan mijn dagelijks gevoel van verbondenheid dat ik in sterke mate bij veel extraverte personen zie.

Zie ook:
jaloers
charisma

onderdrukte passie

Het kan zijn dat je passie is onderdrukt door je ouders, de mensen om je heen of door de cultuur waarin je leeft. Bij de een leidt dit tot opstandigheid en een kort lontje. Bij een ander tot controlerend gedrag en een verbeten inzet. Onderzoek of en in welke mate je passie is onderdrukt en ontdek waarom je bij medewerkers volgzaamheid, afkeer en verzet oproept

Zie ook: hij haalt het slechtste in mij naar boven

zinkgat

Het is twaalf uur ’s nachts, de tv is uit. Ik mis de grote doelen in mijn leven. Zelfs de kleine dagelijkse doelen die ik voor de komende dagen in de planning heb staan boeien me niet. Ze lijken op te lossen in een gevoel van machteloosheid en zinloosheid. Ik kijk naar mijn lichaam en naar de vloer. Het is alsof ik boven een zinkgat zweef. Ik vraag me af wat ik zou ervaren wanneer ik er mezelf in zou laten vallen. Iets weerhoudt me. Kan ik niet of wil ik niet? Heb ik überhaupt nog doelen? De aarde sluit zich. Ik ruim de kamer op, doe de lichten uit en ga naar bed.

Zie ook:
morene
achtervoegsel -loos

Heb jij dat ook?

Heb jij dat nou ook, dat je soms denkt: Waarom genieten niet meer mensen van deze muziek? Is dat misschien de reden waarom ik zo vaak naar video’s kijk waarin wordt gereageerd op de muziek van Nightwish? Wil ik samen met anderen genieten van hun muziek of wil ik liever anderen overtuigen hoe goed ze zijn? Maar waarom doe ik dat dan niet? Waarom richt ik me op degenen die hun muziek al kennen? Ben ik bang dat degenen die de muziek niet kennen mijn enthousiasme niet zullen delen? Waarom maak ik het mezelf nu zo moeilijk? Waarom leg ik me niet neer bij de dooddoener ‘smaken verschillen’? Maar is het niet de kunst van leven dat je jezelf verdiept in de verschillende smaken van leven en dit deelt met anderen?

Zie ook:
episch
reactie video’s
Twijfel ik?
de ultieme test

primaire emotie

We spreken altijd in het meervoud over primaire emoties. Toch is er eigenlijk maar één primaire emotie: angst. Angst zet ons ertoe aan om te vechten of te vluchten. We hebben een dubbel gevoel bij angst. Enerzijds proberen we angstige situaties te vermijden, anderzijds zijn we gefascineerd door de angstige opwinding bij een onverwacht, onbekend of sluipend gevaar. Zonder angst zou de wereld er anders uitzien. De media en populisten zouden zich op andere onderwerpen richten en we zouden minder zwart-wit denken, minder in termen van goed en kwaad, positief en negatief. Ook zouden we een groot deel van onze passie verliezen, de opwinding die je voelt wanneer je de risico’s in het dagelijks leven probeert te bestrijden of te vermijden. Ondanks dit verlies zouden we in een wereld zonder angst ook iets bijzonders winnen: We zouden meer ontspannen zijn en genieten van een vredelievend bestaan. Of is dit te gemakkelijk gedacht? Zonder angst zou misschien een grote groep mensen, net als seriemoordenaars en psychopaten, geen mededogen en berouw hebben.

Zie ook:
primaire angsten
kijkersfile
horror vacui

grenzeloze passie

Ik ben dan wel geen Jimi Hendrix of Janis Joplin die gepassioneerd muzikale grenzen openbraken maar ook ik heb met het breekijzer van mijn passie persoonlijke en maatschappelijke grenzen opengebroken. Waar zij echter steeds gepassioneerder hun grenzen te lijf gingen, besefte ik op een bepaald moment dat ik geen grenzen open hoefde te breken omdat er geen grenzen zijn. Om voorbij mijn denkbeeldige grens te kunnen reiken heb ik meer aan ingetogenheid en bescheidenheid dan aan passie. Of doe ik hen en mezelf nu tekort? Ik heb toch ook regelmatig op de toppen van mijn passie het onbegrensde ervaren?

de knop omzetten

Ik heb altijd gepassioneerd gewerkt. Dit wordt steeds moeilijker. Ik weet niet of dat door mijn ziekte komt of door mijn leeftijd, waarschijnlijk door beide. Feit is dat wat ik vroeger ‘de knop omzetten’ noemde, nu gepaard gaat met stress. Dit dwingt me om me te ontspannen en me minder vast te pinnen op het beoogde resultaat. Erop te vertrouwen dat waar ik mee bezig ben goed komt en te accepteren wanneer het mis gaat.

Zie ook:
concentratie en overgave
uitgeblust