Categoriearchief: hoop

‘Hoop doet leven.’ maar is hoop wel altijd zo positief als deze uitdrukking suggereert?

hopeloze romantici

Veel mensen zijn hopeloze romantici die hopen op een leven vol liefde, gezondheid en geluk. Ze beseffen niet hoe saai zo’n leven is, een leven dat slechts bestaat uit mooi en goed. Zijn het immers niet juist het lelijke en slechte die zorgen voor contrast, voor diepte van het mooie en goede? Het leven is een spel van gezonde en minder gezonde momenten, van liefde en liefdeloosheid, van geluk en lijden. Het accepteren van deze tegenstellingen opent de weg naar een bewustzijn dat iedere hoop op geluk overbodig maakt.

Zie ook:
romantiek
romantische liefde
romantisch verlangen

paniek

Paniek is een algemene plotselinge angst. Een voorbeeld: Je raakt in paniek omdat je denkt dat je te laat zult komen voor een afspraak. Je hart gaat sneller kloppen, je verliest de controle over je ademhaling, je gaat zweten, krijgt een droge mond en begint te trillen. Een paniekaanval is nog geen paniekstoornis. Er is sprake van een stoornis wanneer de angst voor paniekaanvallen je leven gaat beheersen. Ik merk dat ik als Parkinson patiënt een paniekaanval krijg zodra ik geestelijk of lichamelijk te veel van mezelf heb gevraagd. Ik kan dan complexe taken niet meer overzien en krijg het gevoel dat ik de controle verlies over de te verrichten werkzaamheden en over mezelf. Op zo’n moment observeer ik wat er met me gebeurt, haal enkele keren diep adem en laat het onderwerp waar de paniek zich aan probeert te hechten los. Ik hoop dat ik er op deze manier mee om kan blijven gaan, ook wanneer de ziekte verergert. De hoop waar ik nu over spreek zou trouwens best eens een eerste teken van een stoornis kunnen zijn. Ik laat daarom ook de hoop los.

 

op zoek naar rust

Het vluchtelingenprobleem rommelt maar door in mijn geest. De vragen blijven komen. Ik word moe van mezelf. Ik wil rust in mijn kop, me richten op de geestelijke rijkdom die in het dagelijks leven verborgen ligt. Terwijl ik dit zeg besef ik dat ik hier niet aan toe wil geven. Ik wil niet vluchten. Dit roept weer nieuwe vragen op. Waarom vluchten de vluchtelingen? Waarom pakken ze de strijd in hun land niet op? Wat zou ik zelf doen wanneer ik in hun schoenen stond? Zou ik tot het bittere eind vechten voor wat ik maatschappelijk belangrijk vind of zou ik net als zij op zoek gaan naar een veilige plaats waar ik rust hoop te vinden?

Zie ook:
onrust
vluchtelingenprobleem
Etty Hillesum

 

verras mij

Ik stapte vanochtend uit bed en begroette de nieuwe dag met de gedachte: Verras mij. Vrij van verwachtingen en ideeën begon ik aan dag 23.529 van mijn leven. Tijdens het ontbijt kreeg ik een dip. Ik voelde me letterlijk ziek, zwak en misselijk. Wantrouwen en wanhoop dreigden de positieve start te verpesten. Ik besloot een wandeling te maken door de tuin, genoot van de voorjaarszon en van de voorjaarsbloemen. Onder het genot van een kop koffie veranderden vervolgens wantrouwen en wanhoop in vertrouwen en hoop.

 

hoop

Hoop is de in onzekerheid gedompelde verwachting dat wensen zullen worden gerealiseerd. De hoop dat je succesvol wordt, dat de mensheid de door jou aangehangen waarheid zal gaan beseffen, dat een hogere macht je zal helpen. Hoop is uitgesteld geluk. Door de hoop los te laten ontstaat er ruimte waarin de zo vurig gewenste liefde, vreugde en vrijheid opbloeien die achter de hoop verborgen liggen.

 

tussen angst en genot

Ons leven wordt beheerst door de angst te moeten lijden en door de aantrekkingskracht van het genot. We proberen aan het lijden te ontsnappen door de angst te ontkennen en ons over te geven aan genot. We hopen dat dit zal uitmonden in eeuwig geluk. Hoe mooi hoop ook is, zij biedt niet het geluk dat je zoekt. Dat zit verborgen in het accepteren van de angst en van het genot zonder ze te ontkennen of je erin te verliezen.

Zie ook: angst en genot

 

kiezen voor een kies

Er zijn keuzes in het leven waar je soms jarenlang over doet. Neem mijn kies. Ruim veertig jaar geleden is er een kroon op geplaatst. Twee en een half jaar geleden ontstond er een ontsteking, zenuwbehandeling. De ontsteking verdween niet, op naar de kaakchirurg. Wortelpunten behandeld. De ontsteking bleef. Terug naar de kaakchirurg, spoelingen en een antibioticum. Een half jaar klachtenvrij. Opnieuw een ontsteking en een antibioticum. Weer een half jaar klachtenvrij. Nu voor de zoveelste keer een ontsteking. Wat doe ik? Laat ik hem trekken of niet? Waarom nu wel en waarom niet veertig jaar geleden of in de afgelopen drie jaar? Hoopte ik dat de kies een oneindig leven zou hebben? Waarom lach ik? Lach ik als een boer die kiespijn heeft om de futiliteit van een kies? Wat doe ik als de tandarts zegt dat er nog hoop is? Hoop, ondanks het feit dat de kies al dood is, een fossiel in mijn kaak?

Zie ook: besluit