Categoriearchief: hoop wanhoop hopeloos

hoop, wanhoop, hopeloos

hopeloze romantici

Veel mensen zijn hopeloze romantici die hopen op een leven vol liefde, gezondheid en geluk. Ze beseffen niet hoe saai zo’n leven is, een leven dat slechts bestaat uit mooi en goed. Zijn het immers niet juist het lelijke en slechte die zorgen voor contrast, voor diepte van het mooie en goede? Het leven is een spel van gezonde en minder gezonde momenten, van liefde en liefdeloosheid, van geluk en lijden. Het accepteren van deze tegenstellingen opent de weg naar een bewustzijn dat iedere hoop op geluk overbodig maakt.

Zie ook:
romantiek
romantische liefde
romantisch verlangen

mens van vlees en bloed

Ik geloof niet in het beeld van Christus, zoon van god, die heeft geleden en is gestorven om de mens te verlossen. Zijn volgers hebben dit beeld gecreëerd om hem in een godsdienstmal te kunnen gieten. Maar wat was hij dan wel? Hij was een mens van vlees en bloed die ondanks zijn spirituele inzichten en gevoelens mens bleef. Gemarteld, beschimpt en vastgenageld aan het kruis bleek zijn menselijkheid toen hij in diepe wanhoop riep “Mijn god, mijn god, waarom hebt gij mij verlaten?” Gelijktijdig bleek echter ook zijn spirituele grootsheid toen hij vervolgde: “In uw handen beveel ik mijn geest.”

Zie ook: lijdensverhaal

 

teleurstelling

Ik dreig mezelf soms te verliezen in een draaikolk van wanhoop, machteloosheid, hopeloosheid en paniek. Waardoor ontstaat deze draaikolk? Het woord teleurstelling komt in me op. Ik zoek in het woordenboek naar de betekenis van het woord teleurstellen en lees ‘verwachtingen niet vervullen’. Ik laat de betekenis tot me doordringen en sta stil bij de momenten dat ik teleurgesteld was. Technische klussen die niet liepen zoals ik verwachtte, zakelijke afspraken die niet werden nagekomen, deskundigen die minder deskundig bleken te zijn dan verwacht, mijn gezondheid die minder vanzelfsprekend bleek te zijn dan ik had gehoopt en verwacht. Blijkbaar voedt de draaikolk zich met mijn verwachtingen. Ik zoek dieper in mezelf. Wat brengt de draaikolk op gang en wat houdt haar gaande? Dan zie ik mijn angst. De angst voor een onzekere en problematische toekomst.

Zie ook: teleurgesteld

een lach als een zwaartekrachtgolf

Gisteravond werd ik overvallen door een diepe wanhoop. Plotseling gilde ik, niet hardop maar in mijn hoofd. Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik zoiets ervaarde. Ik had er al eens over gelezen in fantasy en horror verhalen maar wist niet dat het ook echt bestond. Vandaag gebeurde iets soortgelijks. Ik stond stil bij het emotionele kuddegedrag van de mens. Plotseling lachte ik, niet hardop maar in mezelf. Niet een lach die volgt op een grap of een lach die volgt op het besef van betrekkelijkheid. Nee, een lach waarin alle redenen om te lachen samenvallen en die als een zwaartekrachtgolf de ruimte in beweging brengt en eindeloos uitdijt.

 

paniek

Paniek is een algemene plotselinge angst. Een voorbeeld: Je raakt in paniek omdat je denkt dat je te laat zult komen voor een afspraak. Je hart gaat sneller kloppen, je verliest de controle over je ademhaling, je gaat zweten, krijgt een droge mond en begint te trillen. Een paniekaanval is nog geen paniekstoornis. Er is sprake van een stoornis wanneer de angst voor paniekaanvallen je leven gaat beheersen. Ik merk dat ik als Parkinson patiënt een paniekaanval krijg zodra ik geestelijk of lichamelijk te veel van mezelf heb gevraagd. Ik kan dan complexe taken niet meer overzien en krijg het gevoel dat ik de controle verlies over de te verrichten werkzaamheden en over mezelf. Op zo’n moment observeer ik wat er met me gebeurt, haal enkele keren diep adem en laat het onderwerp waar de paniek zich aan probeert te hechten los. Ik hoop dat ik er op deze manier mee om kan blijven gaan, ook wanneer de ziekte verergert. De hoop waar ik nu over spreek zou trouwens best eens een eerste teken van een stoornis kunnen zijn. Ik laat daarom ook de hoop los.

 

een nieuwe uitdaging

Ik weet sinds enkele dagen dat ik Parkinson heb. Het eerste dat ik voelde toen ik het hoorde was blijdschap. Blij dat ik nu eindelijk wist wat er met me aan de hand was. De puzzelstukjes vielen op hun plaats. Allerlei grote en kleine klachten die ik heb werden verklaard. Langzamerhand dringt echter ook het besef tot me door dat ik in de komende jaren met meer beperkingen zal moeten leren leven dan ik ooit had kunnen vermoeden. Los van de beperkingen sta ik ook voor een nieuwe uitdaging. Ik zal moeten leren omgaan met de emotionele gevolgen van mijn ziekte. Mezelf niet gek maken over de weinig rooskleurige vooruitzichten maar de emoties van wanhoop en onvermogen onder ogen zien en me concentreren op wat ik nog wel kan. De grootste uitdaging waar ik voor sta is om niet met het verleden of de toekomst bezig te zijn maar met het hier en nu.

 

op zoek naar rust

Het vluchtelingenprobleem rommelt maar door in mijn geest. De vragen blijven komen. Ik word moe van mezelf. Ik wil rust in mijn kop, me richten op de geestelijke rijkdom die in het dagelijks leven verborgen ligt. Terwijl ik dit zeg besef ik dat ik hier niet aan toe wil geven. Ik wil niet vluchten. Dit roept weer nieuwe vragen op. Waarom vluchten de vluchtelingen? Waarom pakken ze de strijd in hun land niet op? Wat zou ik zelf doen wanneer ik in hun schoenen stond? Zou ik tot het bittere eind vechten voor wat ik maatschappelijk belangrijk vind of zou ik net als zij op zoek gaan naar een veilige plaats waar ik rust hoop te vinden?

Zie ook:
onrust
vluchtelingenprobleem
Etty Hillesum