Categoriearchief: hoop en wanhoop

Spirituele columns over hoop en wanhoop. Lees eerst de column: hoop.

Zie ook de subcategorieën: vastzitten en orde en wanorde.

dominostenen

Ik word in mijn leven sterk gehinderd door de ziekte van Parkinson. Als omvallende dominostenen veroorzaakt deze ziekte een reeks van fysieke klachten. In mijn geval: een stijve arm, trillende hand en kaak, droge mond, slikproblemen, slokdarm problemen, obstipatie en verminderde eetlust. Je zou er wanhopig van worden. Alhoewel wanhoop op de loer ligt en me soms dicht op de huid zit, krijgt ze niet echt vat op me. Wanhoop is gekoppeld aan hoop. Hoop ‘het emotionele verlangen dat iets werkelijkheid zal worden’ heeft nooit een grote rol in mijn leven gespeeld. Ik leef zoveel mogelijk in het hier en nu. Daar waar mijn ziekte een feit is, een chronisch gegeven. Aan dat feit kan ik niets veranderen. Het enige dat ik kan doen is met medicijnen en een aangepaste levensstijl proberen de klachten te verlichten en te genieten van het hier en nu.

Zie ook:
een feit
psychische gevolgen
psychische gevolgen parkinson

genieten met een zwart randje

Ik vind het soms moeilijk om voluit van iets te genieten. Aan ieder genieten lijkt een zwart randje te zitten. Wanneer ik geniet van een warme zonnige dag denk ik aan het smelten van de permafrost in het noordpoolgebied. Goede politici doen me denken aan politieke onbenullen en dictators. Medische successen doen me denken aan ongrijpbare ziekteverwekkers. Nu weet ik ook wel dat ik dit soort gedachten moet loslaten om voluit te kunnen genieten van het hier en nu maar is dat niet naïef en dom? Door niet over de donkere kanten van het leven na te denken bedenk ik er ook geen oplossingen voor en stimuleer ik anderen niet om oplossingen te bedenken.

de hoop op meer

Waarom probeer ik nog steeds de betekenis van het leven bloot te leggen? Waarom ga ik hiermee door terwijl anderen opgeven? Waarom laat ik niet los en geniet van het comfort dat het leven me te bieden heeft en ga me te buiten aan genot zolang het nog kan? Heeft het leven een verborgen betekenis die als een geheime schat mijn aandacht gevangenhoudt door kleine stukjes van zichzelf prijs te geven? Of dringt de volle betekenis van het kleine niet tot me door omdat ik nog altijd hoop op groter en meer?

Zie ook:
groot groter grootst
meer maakt niet beter
geen optelsom
jaloers

verhalen

Of het nu gaat om fictieve of autobiografische verhalen, ze bevatten allemaal elementen als: ambitie, hebzucht, macht, ziekte, dood, woede, wraak, geweld, verdriet, jaloezie, liefde, vreugde enz. Alle levensverhalen vormen zich rondom dit soort elementen. De verschillen hebben vooral te maken met de volgorde en de mate waarin de afzonderlijke elementen voorkomen. Terwijl dit tot me doordringt wil ik het liefst alle verhalen, inclusief mijn eigen verhaal, loslaten in de hoop dat daardoor nieuwe verhalen zullen volgen die gebaseerd zijn op onbekende nog niet doorleefde elementen.

Zie ook:
verhalenverteller
gevoelens die blijven

waanzinnig leven

Soms dringt plotseling de waanzin van het leven tot me door, de ongerijmde, verstandelijk niet te vatten werkelijkheid. De ene keer gaat dit gepaard met een gevoel van wanhoop. Een andere keer met een gevoel van verwondering. Verwondering die grenst aan verbijstering, aan het gevoel dat het leven te gek is voor woorden, dat het woestmakend en tevens lachwekkend goed is.

Zie ook: waanzin

ik heb het gehad met al dat gedoe

Sommige zinnen zijn misschien taalkundig niet correct of onduidelijk maar zijn desondanks betekenisvol. Voor mij geldt dat voor de zin ‘Ik heb het gehad met al dat gedoe.’ Ik zeg dit liever niet hardop maar zeg het wel eens zacht in mezelf. Meer dan een betekenis bevat de zin vooral een gevoel. Een diepe zucht om aan te geven dat ik moe ben van de eindeloze herhaling van handelingen en gebeurtenissen in mijn leven. Dat ik er geen deelgenoot meer van wil zijn en er ook niet meer mee wil worden geconfronteerd.

Zie ook: zoek het allemaal zelf maar uit

een vlakke lijn

Ik zak soms geestelijk diep weg, krimp tot dicht bij het absolute nulpunt waar ik blijf hangen in een doodse stilte. Na verloop van tijd kom ik dan weer tot leven en herpak mezelf. Nadat ik mezelf heb herpakt is het alsof er nooit een dieptepunt is geweest. Verstandelijk weet ik echter beter. Mijn leven is een golf van up’s en down’s waar ik doorheen moet. Uiteindelijk zal de golf uitdoven in een vlakke lijn. Wat er dan met mij gebeurt weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik, hoe ik ook probeer te overleven in gedachten en gevoelens, ze zal moeten loslaten. Het leven begint en eindigt niet met zekerheden maar met mogelijkheden.

Zie ook:
mogelijkheden
verkennen
negatieve spiraal