Categoriearchief: drijfveer

Wat drijft mij voort? Dit is voor mij een van de kernvragen in het leven zoals ook “Wie ben ik?”en “Waarom leef ik?”

het einde der tijden

We laten ons nog altijd leiden door machtshonger en angst. Onze liefde en ons denken zouden dit moeten compenseren. De liefde leggen we echter in handen van politici en ons denken vertrouwen we toe aan digitale logaritmes. Dit verkleint de rol van het individuele geweten en vergroot de kans dat we de controle over onszelf verliezen. Stel dat dit zo is, om het zwaar aan te zetten dat het einde der tijden is aangebroken, dat we aan deze zwaktes ten onder zullen gaan. Moet ik daar dan treurig om zijn? Nee, de evolutie heeft geleerd dat het leven doorgaat. Misschien niet in de huidige vorm maar dan toch in een nieuwe vorm. De mens is evolutionair niet het hoogst bereikbare. Het leven zoekt steeds naar nieuwe vormen en laat minder levensvatbare vormen los.

Zie ook:
klimaatverandering

Ten onder aan ons succes?
gewetenloze maatschappij

een doodgewoon leven

Haal mijn leven door een zeef en er zullen beslist vermeldenswaardige ervaringen en daden in  achterblijven. Mijn energie stroomt echter weg. Zij heeft geen vaste waarde. Zonder deze energie is alles wat ik in mijn leven heb ervaren en gedaan doodgewoon. Wat in de zeef achterblijft is ten dode opgeschreven. Het enige dat blijft, is de energie waarvan ik een tijdelijke manifestatie was.

Zie ook: vergankelijk

uitgeblust

Het vuur waarmee ik me meestal in iets vastbijt is uitgeblust doordat ik te lang gefocust bezig ben geweest. De ziekte van Parkinson speelt een grote rol in dit gevoel. Ik wil me echter niet achter mijn ziekte verschuilen. Ik vind dat ik op dezelfde manier met dit gevoel om moet gaan als met alle andere gevoelens waarin ik vast zit. Ik dien te erkennen dat het mijn eigen gevoel is en van niets of niemand anders en ik dien het in alle rust te beschouwen totdat het is opgelost en ik er doorheen kan kijken. Ik pas deze principes ook nu toe en voel mededogen met mezelf. Het is niet zo dat ik me zielig voel. Ik voel me liefdevol betrokken bij de last die ik draag.

Zie ook: transformatie

zeemeeuwen

Ik ben gek op vogels en dan met name op zwaluwen en zeemeeuwen. Zwaluwen vanwege hun snelheid en wendbaarheid en zeemeeuwen omdat ze behalve luchtacrobaten ook nog eens erg aards en brutaal zijn. Voor mij vormen de vaardigheden en het karakter van zeemeeuwen een metafoor voor de mens bij wie de scheppingskracht zowel een aardse als geestelijke vorm heeft. We banen onszelf nu eens krijsend en wroetend een weg door het dagelijks leven dan weer zweven we majestueus door ons geestelijk luchtruim.

vreemdgangers

Ik begrijp sommige vreemdgangers wel, degenen die vreemdgaan omdat ze een gebrek aan intimiteit of hartstocht ervaren. Het leven gedijt het best in de wisselwerking tussen consolideren en exploreren, tussen intimiteit en hartstocht. Wanneer een van deze krachten ontbreekt, ben je bereid het gemis elders te zoeken. Bij iemand met wie je beide aspecten ervaart, het intieme vertrouwde gevoel van liefde doorspekt met hartstocht en avontuur.

Zie ook:
dubbelleven
player
stilstaan en verdergaan
verstikkende relaties

kleien

Klei is een prachtig materiaal. Het is iets en niets. Het heeft geen vorm totdat we er vorm aan geven, van simpele bakstenen tot de mooiste sculpturen. We zijn voortdurend aan het kleien. Uit goddelijke klei vormen we ons leven. De klei waar het leven in opgesloten lag maar dat wachtte op onze begeestering om het iets van het niets te scheiden. Een levensloop te creëren die er al was maar niet kon worden beleefd zolang iets en niets nog in de klei verborgen lagen.

Zie ook:
scheppingskracht
iets of niets

de bron van mijn kracht

Waar ligt toch de bron van mijn kracht? Ontspringt ze in mijn reptielenbrein dat mij met het genotshormoon dopamine verleidt om te overleven, mijn grenzen te verleggen? Of ligt ze in mijn zoogdierenbrein dat mij met het knuffelhormoon oxytocine verleidt om mezelf aan anderen te hechten, mijn leven met hen te delen? Of ligt de bron in mijn rationele brein waar ik met mijn vrije wil de krachten van het reptielenbrein en zoogdierenbrein samensmeedt tot een nieuwe kracht? Of ben ik via mijn brein aangesloten op een kosmische energie die mijn brein gebruikt om zichzelf te manifesteren?