Categoriearchief: normen

Reikt de betekenis van norm verder dan ‘sociale richtsnoer’ en ‘productienorm’?

in de waan verkeren

Je kunt grofweg drie bewustzijnslagen onderscheiden. De eerste laag bestaat uit opvattingen en gevoelens vastgelegd in normen en waarden. De tweede laag bestaat uit spiritualiteit en liefde. De derde laag vormt het fundament voor de bovenste twee. Het besef dat alles met elkaar is verbonden in oneindige en onverdeelde scheppingskracht. Staande in deze derde laag wil je het liefst degenen uit de waan helpen die in de waan van de bovenste twee lagen leven.

Zie ook:
betrekkelijk
betrekkelijk (2)

cultuur

Voor de maatschappelijke elite is cultuur een verzamelterm voor diverse vormen van kunst. Andere groepen gebruiken het begrip cultuur om er hun tradities, normen en waarden mee aan te geven. Met een beroep op hun cultuur zetten ze zich af tegen degenen die hen niet lijken te respecteren. Deze houding sluit aan bij die van de elite. Zij zetten zich af tegen degenen die geen respect tonen voor de kunst.

jezelf vergeven

Soms voel je jezelf schuldig omdat je beseft dat je fout bezig bent geweest. Dit schuldgevoel verdwijnt wanneer je jezelf kunt vergeven. Vergeven is relatief eenvoudig wanneer je gedrag het gevolg was van onwetendheid. Bijvoorbeeld doordat je bent opgegroeid met normen en waarden waarvan je pas later besefte dat ze fout waren. Jezelf vergeven wordt lastiger wanneer je op het moment van handelen wist dat je fout zat en ermee doorging vanuit egoïstische motieven zoals persoonlijk genot en machtswellust. In dat geval zul je niet alleen je fouten maar ook je motieven moeten erkennen zonder jezelf te verstoppen achter excuses. Pas wanneer je daarin slaagt kun je de laatste stap zetten in het jezelf vergeven: Jezelf tegemoet treden met mededogen voor de persoon die je was en in het besef dat fouten maken mag zolang je ze maar niet herhaalt.

Zie ook:
vergeven
schuld en boete
niet bekennen maar erkennen

gedachtegoed

Het gedachtegoed van een cultuur dient niet alleen kritisch te worden beschouwd maar ook te worden verdedigd. Wij zijn in het Westen tot op het schuldbewuste af kritisch op ons gedachtegoed maar verdedigen het niet tegen standpunten die er haaks op staan. Standpunten als: Het christendom is inferieur aan de islam. We eisen dat moslims zich distanciëren van dit standpunt maar gaan er zelf inhoudelijk niet op in. We zouden dit kunnen doen door de spirituele overeenkomsten tussen christendom en islam aan te geven. Doordat we ons niet verdedigen menen extremisten een argument te hebben gevonden om christenen te mogen vermoorden en voelen ze zich gerechtvaardigd om alle uit het christendom en de verlichting voortgekomen normen en waarden aan te vallen, inclusief onze spirituele vrijheid. Met name deze spirituele vrijheid is voor extremisten een doorn in het oog omdat het hen confronteert met de betrekkelijkheid van hun standpunt.

kosmopolitische idealisten

We bereizen de hele wereld en denken dat we overal kunnen integreren. Beseffen niet dat onze contacten in de landen die we bezoeken zich meestal beperken tot de natuur, folklore, plaatselijke keuken, nationaal erfgoed en obers. We leren de mensen die er wonen niet echt kennen. We zijn niet opgegroeid met hun sociale verbanden, tradities, religie, overheid, normen en waarden. We zijn ons niet eens bewust van de cultuur in ons eigen land waar iedereen zijn mening mag geven, waar we ons gelijkwaardig voelen aan elkaar, waar we direct zijn naar elkaar, waar we een uitgebreid stelsel van sociale voorzieningen hebben en waar we op basis van gelijkheid gestalte geven aan onze geaardheid en persoonlijkheid. Deze cultuur is ons overgedragen door ouders die ervoor hebben gestreden en ermee waren doordrenkt. Je moet wel een wereldvreemde idealist zijn die verblind is door culturele hoogmoed wanneer je denkt dat alle immigranten zich in een paar jaar tijd deze cultuur eigen willen en kunnen maken. In de meeste gevallen zal het decennia duren voordat ook hun kinderen ermee zijn doordrenkt.

Zie ook:
cultuur relativisme
vluchtelingenprobleem
open huis

open huis

Een van de belangrijke vragen in onze tijd is: Ben ik bereid mijn huis open te stellen voor een vreemdeling? Stel je hebt een kamer die je niet gebruikt en je zou daar iemand kunnen laten wonen. Deze persoon zal gebruik maken van alle voorzieningen in je huis. Hij zal ook een lange tijd een beroep doen op je inkomen. Stel dat deze persoon vijandig staat tegenover je normen en waarden en misschien zelfs je baan zal afpakken. Wat doe je dan, haal je hem in huis? Voor veel mensen is Nederland hun huis en thuis. Een grote groep van hen heeft het gevoel dat ze worden gedwongen om dit huis open te stellen voor hun vijand. Voor vreemdelingen die hun cultuur afkeuren, die mee-eten uit de sociale ruif en hen misschien werkloos zullen maken. Alleen wanneer je oprecht en eerlijk de vraag beantwoordt of je je eigen woning voor hen open zou stellen begrijp je waarom anderen de grenzen willen sluiten.

Zie ook:
kosmopolitische idealisten
vluchtelingenprobleem

identiteitscrisis

We hebben in het westen onze sociale identiteit verloren, het zelfbewustzijn dat ligt opgesloten in de normen en waarden van een cultuur. De afgelopen decennia hebben we dit verlies gecompenseerd met een economische identiteit maar ook die begint af te kalven. Dit maakt ons onzeker. Door deze onzekerheid zoeken we ons heil nu in een identiteit die is gebaseerd op tradities, isolationisme en macht. Dit brengt het risico met zich mee dat we in een spiraal van geweld terecht komen. Wanneer we ons hier niet in willen laten meeslepen dan zullen we opnieuw op zoek moeten gaan naar de verlichte gedachten en gevoelens die voortkomen uit zelfreflectie en zelfkritiek.

Zie ook:
identiteit
cultuur relativisme